ერთი მაკოცნინე რაა

- ძვირფასო მაყურებლებო,დღეს ჩვენი გადაცემის სტუმარია, ყველაზე ცნობილი ქართველი მოდელი,ალბათ უკვე მიხვდით, ანანო ორჯონიკიძეე. აპლოდისმენტები- წამყვანმა გამომაცხადა აუდიტორიის წინაშე.. ხელი ჩამოვართვი და დავჯექი.. - გამარჯობა ანანო.. - გამარჯობათ-

შემიყვარდი სულელო(ოცდამეშვიდე თავი)

-ჩემო სიცოცხლევ ნუღარ ტირიხარ.შემომხედეე.(ალექსანდრე)ჩემი სახე ხელებში მოიქცია და თვალებში ჩამხედა -გპირდები აღარ წავალ და შენთან დავრჩები(ალექსანდრე)ძალიან გამახარა მისმა სიტყვებმა და ახლა უკვე სიხარულის ცრემლები წამომივიდა. -მომენატრე ალექსანდრე

ყოფიერების სიმსუბუქე (1)

სევ ქარია ისევ სიჩუმეა და ისევ მოველი ხამურს, რომელიც არა და არა მესმის , მაგრამ იმედი ბოლოს იწურება, ბოლოს ბოლოს ამჯერად უფრო მცივა, უფრო მათოვს, უფროა ყველაფერი ჩემში რადგან გაურკვევლობაში ვარ, არვიცი რაიქნება წამის შემდგომ მხოლოდ სისველეს ვგრძნობ

მაინც მაგარი სიყვარული გცოდნია. (ნაწილი 2) 9

მალევე ჩამეძინა, ხმაურიც არ მაწუხებდა, სიზმრები კი გადსარევი იყო, ასე კარგად ეს ბოლო კვირებია არასდროს მძინებია და ამ დღეს გამიმართლა.დილით დათოს ლაპარაკმა გამაღვიძა ტელეფონზე ლაპარაკობდა, თან კარადაში ცალი ხელით რაღაცას ეძებდა -მე მოგიძებნი რა

შვიდი (სრულად)

-ქალბატონო ნანო იქნებ ინებოთ,ასწიოთ ერთი ადგილი და ჩამეხუტოთ.-სიცილით უთხრა ლიკამ და ხელები მაგრად შემოხვია. -სად ხარ გოგო ამდენხანს?-უთხრა გაბრაზებულმა ნანომ და მანაც მაგრად შემოაჭდო ხელები. -ჯანდაბაში და დოზანაში! ჩემი ძმა არ მიშვებდა დამეხმარე

როდესაც მარტო რჩები (3)

გადავწყვიტე! რამდენიმე დღით ლილი ბებოსთან ვრჩები! ძალიან გამიხარდა ერთი ნაცნობი მაინც რო ვიპოვე ! ლილი ბებოს ვთხოვე ესწავლებინა გზა სადაც ჩემი მშობლებია დასაფლავებული. მინდოდა მათთან მივსულიყავი და ყველაფერი მომეყოლა

გარიგება ეშმაკთან (თვი მეორე)

თვალების გახელისას გოგონა უცხო ოთახის ინტერიერის თვალიერებაში მას განსაკუთრებით თვალში მოხვდა ნახატები რომელიც უფრო იეროგლიფებს წააგავდა - შენ ძალიან ძლიერი გოგონა ხარ !პირდაპირ ყურთან ჩაესმის ხმა, გოგონა მოურიდებლად იხედება ზევით ხედავს ბიჭს

გამყრელიძე (10)

სიბნელე. სიბნელე იყო ის რასაც ჩემს გარშემო ვხედავდი. უსასრულობა. ვყვიროდი მაგრამ ჩემი არავის ესმოდა. სანდროს ვეძებდი ვეძებდი ვინმეს ვინც არ მომცემდა შიშის უფლებას. სად წავიდე? როგორ მოვიქცე? მივრბოდი, მივრბოდი სადღეც უსასრულობაში ასე უგზო უკვლოდ

მკვლელობის საღამო (დასასრული)

ცხოვრება ზედმეტად ხანმოკლეა იმისთვის რომ საყვარელ ადამიანებს გული ვატკინოთ.სანამ ადამიანი ამ აზრამდე მივა,იქამდე დარწმუნებული ვარ ბევრის გადატანა მოუწევს..ამიტომ აზრებს,ფიქრებს დამტკიცება უნდა და არა მხოლოდ მასზე საუბარი..ყოველთვის როცა ადამიანი

უზომოდ მენატრები!

ამქვეყნიური პრობლემებისგან მოწყვეტილს,ტკბილად მეძინა...ისევდაისევ შენ მესიზმრებოდი...აუხდენელ,არარეალურ ოცნებებს სიზმრებში ვიხდენდი და ამ სიზმრებშივე ძალიან ბედნიერად ვგრძნობდი თავს...უცებ,რაღაც ხმაური გაისმა...სასიამოვნო,მაგრამ ამავდროულად უკვე