ბედისწერა III თავი

ჩამოცხა.. თუ მე მცხელა? ერთ წუთიანი პაუზის შემდეგ ლექტორი საუბარს აგრძელებს. ყურადღებას აღარ მაქცევს, ჩემსკენ შემთხვევით გამოხედვისას მიბღვერს. რა უნდა ვერ გავიგე. ახალი იდეა აქვს. უნდა ეს ლექცია ერთმანეთის გაცნობას დავუთმოთ. -პირველ რიგში მჯდომარე

არ ყოფილა სიყვარული ნამდვილი~მკვლელის ანდერძი

გახსოვს რო წაგიყვანე პირველად 30 ივლისი იყო, წაგიყვანე არა ფაქტიურად მოგიტაცე და წაგიყვანე მთაში ჩემთან ფიქრობდი რო მოგვკლავდენ ამისთვის ფიქრობდი რო მშბლები არ გაცოცხლებდნენ მაგრამ არ იცოდი რო ჩემმა მეგობრებმა შენები ნახეს და მოუყვნენ თუ როგორ

მე ადამიანს ვერა კი არა, არ ვაპატიებ!

შეკითხვაზე :"რას ვერ აპატიებდით ადამიანს", ყველა თამამად გაიძახის: "ღალატს", მე კი ადამიანს ვერ ვაპატიებ, როდესაც მეუბნება:"მე შენს გვერდით ვარ", ან თუნდაც "ჩემი იმედი გქონდეს", და სინამდვილეში ჩემგან წასასვლელი გზის იმ ჩახვეულ ნაწილში ისე უეცრად

თითქმის შემიყვარდი (თავი 1)

მე ანასტასია ვარ 18 წლის..მტკიცე,ჯიუტი,პრინციპული,ზოგისთვის ამაყიც კი, არმიყვარს გრძნობების საჯაროდ გამოხატვა და ზედმეტი საუბრი მირჩევნია ეს საქმით დავამტკიცო ვიდრე უაზროდ ვილაყბო. ცხოვრებაში ჩემი მთავარი მიზანი კარიერა და პროფესიული განვითარება

არა'რაობა

დაიბადება რა ადამიანი და იმ წამიდან, ცხოვრებისეული ტანჯვისთვის არის განწირული. იქნებ ტანჯვა ადამიანებისა, ცხოვრებისეულზე ბევრად მეტიც არის. რისთვის? ან ვისთვის ვიბადებით ადამიანები? იმისთვის, რომ რაიმე დავტოვოთ?! ჩვენი სახელი შევინახოთ, რომ მერე

არეული გრძნობები (1)

-სასიამოვნოა - ორივემ ერთდროულად ვთქვით და ხელი გამომიწოდა. მეც ჩემი შევაგებე. მუცელში პეპლები ამითამაშდნენ. გაფართოებული თვალებით ავხედე სუსტ განათებაზე და მისი სავსე ტუჩები და მკვეთრი ცისფერი თვალები აღვიქვი. ვაუ, როგორი სიმპატიური ყოფილა...

შეხვედრა გალაკტიონთან

ლექსში დაწერილი ისტორია... ღამე დაემსგავსა მემუარებს, ისევ შემომიჩნდა ისტერია_ წუხელ გალაკტიონს შევუარე,

კანონი (ანუ სამართლიანი უსამართლობა).

ცხოველი; ფრინველი; ბუნება; კანონზომიერება; კანონი - ადამიანი... - კანონმორჩილი ადამიანი. - ეს ცნებები უკვე, ვინ მოთვლის, რამდენი საუკუნეა, ერთად ცხოვრიბენ, არსებობენ... მათ შორის საუკუნოვან ჭიდილს არაერთხელ ადამიანი უფსკრულის პირამდე მიუყვანია.

უცხო ქალის ცრემლი 2 თავი 2ნაწილი

მე შენ მჭირდები. ერთადერთი რაც შემიძლია გითხრა,მჭირდები იმისათვის რომ ვიცხოვრო და ვიარსებო. მჭირდები,რათა ყოველი დღე შენზე ფიქრით დაიწყოს და დამთავრდეს.დღე ცხადში გნახო,ღამით სიზმარად.მაშინ როდესაც აღარაფერს ექნება მნიშვნელობა,შენ დამჭირდები.

Never miss a chance to dance(XIV თავი)

გამოიწია საკოცნელად, მაგრამ უცბად გავიწიე და მეორე ლოგინზე დავჯექი. -ახლა კარგად მომისმინე მაქსიმე. შენი ვერაფერი გავიგე! ერთ დღეს მეუბნები შეყვარებული მყავსო და ხელი უნდა ვთხოვოო, მეორე დღეს კი ლიფტში ჩემს კოცნას ცდილობ. მანამდე...სანამ თბილისიდან