ნასახლარი თავი 1-ლი

არვიცი ზუსტად იმ საღამოს მამა როდის მოვიდა სახლში, სამსახურიდან გამოაგდეს ნასვამი იყო დედას უყვიროდა, ხმა ნელ-ნელა იზრდებოდა და მასთან ერთად ჩემი ხელების მიფარება ყურებზე,ყველაფრის მტვრევა ისმოდა, ყოველთვის როცა ეს ხდებოდა გავიქცეოდი ჩემს ოთახში

სინათლის სხივი წყვდიადში(12)

როგორც კი ახალ ამბებში აჩვენეს ჩემი სახლის ხანძარი, ელისი ახალ ორლეანში დაბრუნდა. ჩვენ ქორწილის შემდეგ არ ვკონტაქტობდით რადგან არ მინდოდა ჩემს პრობლემებში ჩამეთრია, თუმცა ის მაინც ჩამოვიდა, მე ჯერ კიდევ სააბაზანოს სარკეში საკუთრ გამოსახულებას

მსოფლიო​ სხვა თვალით (თავი მეორე)

მსოფლიო სხვა თვალით ჩემი პირველი სათავგადასავლო მოთხრობაა , თქვენ პატივად გხვდათ იმოგზაუროთ უბრალო სახანძროს უფროს ნიკ ჯოუნსთან ერთად რომლის თვალწინ მსოფლიო შეიცვლება ერთი ვირუსის გავრცელებით, ნიკი იწყებს დღიურის წერას და თქვენც თან მოსდევთ მის

თამაში თავი 7

გასაღებს მაწვდის და ქურთუკს კარადაში კიდებს. რატომღაც ამ ბოლო დროს აი იმ ბოლო ფიქრის მერე აღარაფერზე ვფიქრობ,დავიცალე და ჩემი ცხოვრება თითქოს მქრთალი მეჩვენება. ოთახში ვზივარ და ველოდები პაცენტებს, გარედან მესმის ვიღაცის კივილი ვიღაც ყვირის და

შენი თვალები ჩამიძირავენ

იქვე კუთხეში ობლად დატოვებულ სკამზე ვზივარ, ხალხისგან მოშორებით, თუმცაღა მათ ვერც ვამჩნევ. ასობით ადამიანში მკაფიოდ ვარჩევ შენს თვალებს, რომლებიც მაგნიტივით მიზიდავს და ჩაძირვისკენ მიბიძგებს. იცი?! შენი თვალების ენა მესმის, შენს შეხებას ფიქრებში

მავთულხლართს მიღმა

უკვე დამავიწყდა, რას ნიშნავს მშვიდად ყოფნა, აღარც ის მახსოვს, ბოლოს ბუნებრივად როდის ჩამეძინა. ვუყურებ გარშემო ნაზამთრალ კედლებს და საშველი არსაითაა. ყოველდღე რაღაც ფერადი აბები მოაქვთ, არ ვყლაპავ, ვაცურებ ექიმებს, მერე ამ ყველაფერს წყალს ვასხამ და

ბაბუაწვერა 3/4

-დიახ სერ -მამაშენის უკვე მეშინია,-სიცილით თქვა როცა სკოლას მივუახლოვდით -ხო საშიში კაცია -გველეშაპივითაა იმიტომაც გეძახის პრინცესას,-სემმა ხელი გადამხვია და დიდი ავტობუსისკენ წავედით

შენ არ ხარ ჩემი და! მე შენ მიყვარხარ! (11 თავი)

დილას სანდროს ოთახში, სანდროს საწოლში, სანდროს გვერდით მეღვიძება, ყველაფერს სანდროს სუნი აქვს, მსიამოვნებს მასთან ასეთი სიახლოვე. ის უბრალოდ წევს ხელი აქვს ჩემთვის გადახვეული და მიყურებს. -დილამშვიდლბისა. -ამბობს ის და მიღიმის

შტორმი

პატარა ქალაქს დასჩემდა წვიმები ფერად ცისარტყელას შავ-თეთრი ფერები მიწასაც შესცივდა ახურავს ფოთლები

შენამდე (5თავი)

-რა დაგემართა? -არაფერი-ლუღლუღებს თავისთვის.-სახლში მინდა...-წამოდი-რაც შეიძლება თბილად ვამბობ,მისი ნდობის მოსაპოვებლად. -არ შემიძლია-თავს იქნევს უარის ნიშნად და თვალებში ისევ ცრემლები უდგება-დედაჩემს ვუთხარი,რომ მეგობართან ვრჩები-მიხსნის მას