ნამდვილი სიყვარული (13)

სწავლის დაწყებამდე ორი დღით ადრე, შაბათი დილა. მე ჩემი ნივთების გადატანა დავიწყე კამპუსში, იმ ნივთების რომელიც არდადეგებზე წამოვიღე, მიდნოდა ყველაფერი მომეწესრიგებინა მანამ სანამ სწავლა

იო (თავი 2)

-მაღალი ქუსლები, მუხლამდე კაბა. თეთრი პერანგი ყელამდე შეკრული, თმის დავარცხნაზე ალბათ, დიდი ხანი წვალობდი. ჰო, და ეს დაყენებული... მომღიმარი სახე. -თავის მოძრაობით საკუთარი სახისკენ ანიშნა ლეას. -უშინაარსო ფიტულს ჰგავხარ.

როცა სიყვარულად.

როცა დავწვები და სიზმრად დაგისახავ როცა მელანდები და სულ მედარდები როცა სიყვარულად გულში არ მინახავ მაინც მენატრები მაინც მენატრები.

უფროსო ძმაო!!!!

ძმაო, სად ხარ? აქ ხარ? მოხვედი? შენთან საუბარი მინდოდა, მინდოდა მეკითხა რატომ მიმატოვე? რატომ დამტოვე ამ სამყაროში კენტად? რატომ ჰყავთ ისეთებს დიდი ძმა ვისაც საერთოდ არააქვს სურვილი, და მე რატომ არ მყავს? ნუთუ შეგეძლო ისე წასულიყავი რომ ერთხელ

მაბედნიერებ! (9 თავი)

მცხეთისკენ მიმავალი გზა მეტად დამღლელი აღმოჩნდა. გავყურებდი ფანჯრიდან აბიბინებულ მდელოებს, აყვავებულ ხეებს და ჩაბნელებულ ხეებს. როცა ადგილზე მივედი ნინოს ჩემს სპორტის მასწავლებელს და საუკეთესო მეგობარს დავურეკე. -ნინ რგორ ხარ? სახლში ხარ? -მარიიი.

3.პროფესორი მეტიჩარა

ლარნაკში ჩაწყობილ ყვავილებს ცხრაასმეერთედ ვუყურებ და ვფიქრობ რა გავჩნდი ასეთი დებილი საკუთარი დაბადების დღე, რომ დამავიწყდა და ლოგინიდან ათრეულმა ვერც სოფოს საჩუქარი შევამჩნიე. გარდა ამისა ნიკას გამოგზავნილ კესანეებსაც ვერ გავუბედე გადაყრა, ნუ რა

სველი იასამანი [2]

ზუსტად რეზის პირდაპირ ვზივარ და მის მზერას ვეღარ ვუძლებ. ვერ ვხვდები რა მჭირს, თითქოს არაფერი, მაგრამ შიგნიდან მეწვის ყველაფერი და ერთადერთი რაზეც ვღელავ, გარეგნულადაც არ შემეტყოს, ლოყები არ ამიწითლდეს. მთელი სხეული დაჭიმული მაქვს, არც თაზოს

ცისფერი ყინული-3

უკმაყოფილოდ, ბურტყუნ-ბურტყუნით გააღო მანქანის კარი და გრილ სალონში აღმოჩნდა, რომელიც ნაცნობი მათრობელა არომატით გაჟღენთილიყო.  ნიკოლოზის სუნამოს სუნი იყო, მაშინვე იცნო.  -ჰო მიდი, სახლში წამიყვანე, ალბათ, გარედანაც კარადას მოადგამ ჩემს ოთახს და

სიმართლე.....

როცა იცი სიმართლე და გატყუებენ, მხოლოდ მაშინ ხვდები ზოგი ადამიანის ნამდვილ სახეს, ზოგი კი ამას ხშირად აკეთებს, მართალია თავადაც გრძნობ, რომ მაიცდამაინც არ ეხატები გულზე ამათუიმ ადამიანს, მაგრამ მაინც ვერ წარმოიდგენ იმას რომ ის შენზე რამეს იტყვის,

მარწყვის სურნელი (11)

ყველანაირად ვეცადე სასიამოვმო და სახალისო თავი გამოსულიყო, შეიძლება არც ისე დიდია მაგრამ მართლა ვერ ვახერხებ გამოცდების გამო დიდი თავების წერა, სადაც დრო გამომიჩნდება მაშინვე ვიმუხლები და ვწერ რომ როგორმე დიდი თავი გამოვიდეს.. რაც არის ეს არი..