ლელო (თავი 5)

ოთახში ვზივართ ყველა. ფეხბურთი დამთავრდა. ახლა კი უბრალოდ ერთმანეთს ველაპარაკებით და ვიცინით. მეც ვამბობ ხოლმე რაღაცეებს, მეც გადავიხარხარე. ვიცნოდი, ვლაპარაკობდი, ვუსმენდი და როცა ამდენი თავის მოკატუნება მომბეზრდა ავდექი და აივანზე გავედი. ჩემმა

LOVE Illustrations N2

არ ვიცი რატომ, მაგრამ თეთრი გედი გამახსენდა. თითქოს მიფრინავდა შორს, ძალიან შორს. გაურბოდა რაღაცას. იბრძოდა, უბრალოდ ცხოვრებას და მიიწევდა წინ, ძალიან წინ, თითქოს ცდილობდა ცა გაერღვია, გაებურღა, მზეს მიწვდომოდა... და, მიფრინავდა მზისკენ,

ძველი პიანინო - 9

ენაგადმოგდებული გარბოდა. დილის ნისლი ხელს უშლიდა წესიერად დანაეხა ნაწვიმარი ქალაქის ქუჩები. გარბოდა და არ იცოდა საით... ის კი კარგად უწყოდა ვისაც გაურბოდა, მაგრამ გასაქცევიც უკვე აღარსად ჰქონდა... სუნთქვა უჭირდა ლამის გული ამოუვარდა, მუცელში

შენ!

შენ! ხო,შენ მოგმართავ. მანდ რომ ზიხარ არხეინად და მელოდები , თუ როდის გადმოვდგავ პირველ ნაბიჯს იმ გზაზე,რომელიც შენამდე მომიყვანს . მაგარამ ,ჩუ,შეჩერდი! მე არ ვაპირებ მოვიდე შენთან. რადგან ყოველმა მცდელობამ მივაღწიოთ სიყვარულის ტრიუმფს ფიასკო

მარტო (თავი 6)

ჩემს ხელებს დივნის ფეხიდან ხსნის, ხელზე იხვევს და ხოხვით მიმათრევს. ხელები ზევით მექაჩება და დივანზე ვვარდები - წამოვჯექი. ავიხედე და ჩემს წინ დგას გაღიმებული. მისი ღიმილისგან ბოროტება მოდის, ეს არ არის თბილი ან კმაყოფილი ღიმილი - ეს ბოროტებაა. ჩემს

მალული აზრები

მოყევი სიტყვებით მოყევი ფრაზებით მოყევი უჩუმრად მალული აზრებით აიღე ფურცელი გაავლე ხაზები რაიყო თამამად კიარ გიბრაზდები

მინდოდა

მინდოდა, მაგრამ, წესი წესია, სახე ჩამეფლო საწოლში ქვიშის, ... და გამოვყევი გრძელ პროცესიას როგორც ტუსაღი ჯაჭვიან მწკრივში.

საკუთარი აჩრდილის სიყვარული (სრულად)

-ჰეი ლამასო გამეცნობი? - არა უკაცრავად მეჩქარება -თავს იფასებ? -არა რას ბრძანებთ უბრალოდ მართლა ძალიან მეჩქარება -მამიკოს განებივრებული და გათამამებული...ერთი თავში ავარდნილი ქარაფშუტა გოგო ხარ -გთხოვთ ეგ აღარ გაიმეოროთ

ჩემი მორაგბე

მიმოვიხედე ... სულ სხვა გარემო, სხვა სახლი... -სახლში უნდა წავიდე! წამოდგომა ვცადე ,მაგრამ თავის ტკივილმა ისევ იმ ადგილას დამაბრუნა . - შენ არ გასწავლეს მშობლებმა, რომ ბევრი არ უნდა დალიო? ) ან ის არგასწავლეს, რომ სხვის სახლში დაუკითხავად

შენ ჩაგიფიქრე მაშინ თავი 7

მე შენი კურსელი ვარ , დემეტრე ხელი გამომიწოდა და გამირიმა, უცნაურია,აქამდე არც კი შემიმჩნევია ეს ბიჭი, ხელი ჩამოვართვი და ვანიშნე რომ დამჯდარიყო უბრალოდ ზრდილობის გამო, ალბათ ამ ჟესტს ელოდა, მაშინვე მოკალათდა, სასიამოვნო პიროვნება ჩანდა, ღიმილს არ