სხვა რაღაც ვიგრძენი, სულ სხვა რაღაც..

მეხუთე გაკვეთილი იწურებოდა, როცა შემოაბიჯა და უთქმელად მოთავსდა ადგილზე. კედლის მხარეს, საკლასო ოთახის კართან ახლოს ედგა მერხი. მასწავლებელმა,როგორც ყოველთვის, ირონიულად გაკვირვებული მზერა დაახვედრა და მისი ,,პუნქტუალიზმი'' განსაკუთრებულად აღნიშნა.

შენ ჩაგიფიქრე მაშინ

"მე ვოცნებობ, რომ"ალბათ ყველას გვეცნობა ეს ფრაზა ... რაღაცით ალბათ მაინც ბაავშვობასთან ასოცირდება , რადგან როცა ვიზრდებით ვხვდებით რომ ოცნებები სულაც არ ხდება , და რისი დაკმაყოფილებაც შეგვიძლია ოცნება კიარა ჩვენი სურვილებია რეალობასთან შესაბამებული

მებაღე (ნაწილი 33)

პატრონი და დადა არ შემცდარან. სალონის ვიტრინიდან დანახული კაცი, მართლაც რომ უგო იყო. სწორედ იმ დღეს უგო მოულოდნელად თავს დაადგა საშიშ თვალება კაცს. მანქანა ადგილიდან დაძვრას აპირებდა, რომ უგო უმალ ჩაუხტა... საშიშ კაცს ცივმა ოფლმა დაასხა, უგო დიდი

შეგეჩვიე V

-ამ დღეს დიდხანს ველოდი, შენი გოგო ჩემთანაა. - ნომერი ავკრიბე და სუნთქვა მეკვროდა სანამ ტელეფონში მეორე მხრიდან ხმას გავიგონებდი. მამაკაცის ხმა არის. -არ მელოდი? როგორც იქნა მოვახერხე და მე მყავს შენი გოგო. -დაჩი შენ შიგ ხომ არ გაქვს. სიბრაზემ

ნოემბრის 13 (სრულად)

-სხვასთან იპოვი ბედნიერებას.. -თქვა და მაჯის საათზე დროის შესამოწმებლად დაიხედა. როგორც ჩანს ეჩქარებოდა.. ის იმდენად უდარდელი ხმით ლაპარაკობდა რომ არც კი ვთვლიდი საჭიროდ რომ ეს ფრაზა ოდესმე უნდა მომესმინა. -რას ნიშნავს სხვასთან ვიპოვი გიორგი?! -ეს

განწირული სიყვარული

წვიმიან ღამეს ზღვაში შევცურე, თამამი შემართება სიყვარულს მმატებს, ნავი იმსხვრევა ტალღა ეცემა, შეშინებული მე ვისვრი ბადეს.

როგორ მიყვარდი...

როგორ მიყვარდი შენ ხომ არ იცი... ვერასდროს იგრძნობ ალბათ ამ ტკივილს... როდესაც იცის გიყვარს და მაინც მიდის და გტოვებს როგორც ალქაჯი...

ჰილეგი (15)

საკეტის გადატრიალების ხმამ ქეთი გამოაფხიზლა, სახელური გამოძრავდა, კარი გაიღო და ზღურბლს იქით, მაქსიმე გამოჩნდა. ცივი, დალაგებული მზერით. წარბებს შორის გაჩენილი ნაოჭით, დაჭიმული ნაკვთებით. ქეთიმ ხელები ჩამოყარა, თავი გვერდზე გადასწია და ამოისუნთქა.

აგარაკი|ოთარ ჭილაძე|

აცვივა წიწვი გადაშლილ წიგნებს, ჭადრაკის დაფებს,ზურგებს და მუცლებს... რაღაც გაკლია და ფიქრებს იკრებ, რაღაცა მოგწონს,რაღაცას უძლებ

ნოემბრის 13 (თავი 4)

ასე მგონია ჩემი მომავალი აღარ არსებობს. წარსულიც, აწმყოც და მომავალიც ერთ კოლოფშია მოთავსებული, ერთმანეთშია არეული და ვერ გამიგია რა არის მტლიანობაში. ამას ცხოვრება არ ჰქვია... ეს უფრო ტანჯვაა. ტანჯვა, რომელიც დაწყებულია და ალბათ არც არასოდეს