უცნობი სარკეში //13//. (დასასრული)

მადლობაა ჩემო ერთგულო მკითხველო. მალე დავბრუნდები ახალი ისტორიითსამი წლის შემდეგ ყველა ერთად სვანეთში სიყვარულის კოშკზე იყვნენ და სიყვარულით უყურებდნენ ერთმანეთს, ლინდა და ტატო პატარა მარიამთან და ანდრონიკესთან ერთად. ლონდა და ნიკა ლილესთან და

ველური ჩხვლეტა -4-

''სათბურის კუთხეში საოცარ სანახაობას წააწყდა! ვარდის ფუჩქის ქვეშ ლეო მინჩხი წამოწოლილიყო. თვალები დაეხუჭა და როგორც ჩანდა, ეძინა. ვარდის ფოთლები ნარნარად ირხეოდნენ და მამაკაცსაც სახეზე ჩრდილები დასთამაშობდნენ. ცისამ ღიმილი ვერ შეიკავა ამის

სიყვარული და ტკივილი (18თავი)

-რაა? ნიკა? მოიცა ნიკა... ჩემი საუკეთსო ძმაკაცი? თიკო შენ რა მეხუმრები? -არ სანდრო რა გეხუმრები? მართლა გეუბნები. მეც გავოცდი გუშინ რომ მითხრა ნიკა მიყვარსო, მაგრამ რა უნდა მეთქვა. შენზე თქმა ნამდვილად არ მინდოდა. ვიცოდი რომ გადაირეოდი, მაგრამ მეტი

საოცნებო გიოცნებო უნდა უხმოდ...

მენატრები.. მენატრები უსასრულოდ!.. სიყმაწვილევ, ბავშვობავ და სიხარულო.. წლებო.. წლებო, ტანჯვისაგან დაღარულო.. დარდო, მწარევ.. ნატვრავ, ჩუმად მოპარულო.. საოცნებო გიოცნებო უნდა უხმოდ.. ჩუმად, ისე თითქოს ვინმეს მკვდრეთით ვუხმობ..

იყო იდუმალი..

იყო იდუმალი, რაღაც უხილავი.. იყო დფარული, თითქოს არნახული; იყო ვნებიანი, თანაც სევდიანი.. ჩემი სიხარული, გრძნობა ზღვარგსაული... უკვე სადღაც გაქრა.. სადღაც დაიკარგა.. გულში ტკივილი და მხოლოდ განცდა დამრჩა..

Different. (თავი მეორე) +18

თვალები გავახილე და ნელ-ნელა წამოვდექი. პირდაპირ სააბაზანოსკენ წავედი. დღეს არანაირი საქმე არ მაქვს. ალბათ საღამოს წავალ კლუბში და გავერთობი. ან შერს დავურეკავ და რაღაცას მოვახერხებთ.

უიღბლო სიყვარული

სკოლაში ახალი გადასული ვარ , კლასელებთან უკვე დავმეგობრდი , რაც სულაც არ იყო რთული. მეორე პირველი სემესტრი თითქმის მთავრდებოდა, როცა მასწავლებელმა გვითხრა რომ სკოლაში ნიკა ბრუნდებოდა. ნიკა ამ კლასის მოსწავლე ყოფილა რომელიც მსახიობი არის და ამის

Love you

მთავარი ემოციაა,ემოცია რომელიც ჩემშია გამოკეტილი, ბავშობისდროინდელი მოგონებებიდან, თეთრი საღებავამძვრალი ურდულიანი გარჟის კარის მსგავსად სუნთქვის უფლებას მიკარგავს მახსენდება ფრაგმენტებად მეზობელი, ალბად მოვა დრო

შენ ჩემს ტკივილებს ვერ ჩასწვდები ...

შენ ჩემს ტკივილებს ვერ ჩასწვდები იმდენად ღრმაა, მათ დასამალად ჩემს თავთანაც გავმართე ომი. არც სიყვარული, არც მონატრება... რაღაც სულ სხვაა, რაღაც საოცრად ჩემგან ახლო - შენგან კი შორი.

მესაკუთრე ჩოფლიანი! [1]

–ჩემო კარგო ნაკო, ესენი შენი კლასელბი არიან, ნუ ცოტათი გიჟები არიან, მაგრამ მიხვდები რომ კარგები არიან– სასაცილოდ დაიწყო ლაპარაკო ჩემმა ამჟამინდელმა დამრიგებელმა, მის გამოკვეთილ 'ლ'–ებზე სიცილი მომინდა მაგრამ თავი შევიკავე