და თითქოს

სამყარო ბრწყინავს უცხო ფერებში, სიწმინდე გულში ჭრილობებს ტოვებს და თითქოს ქრება სიტყვა ბგერებში და თითქოს წამი შემორჩა გრძნობებს! თანდათან უფრო მორჩილი ვხდებით (რა შეიცვლება სიტყვებით ან ვინ) და თითქოს ისევ უაზროდ ვკვდებით და თითქოს აღარც გვიხსენებს

სათნოების ორმოცდაათი ელფერი (დასასრული)

ფურცელს ვიღებ და რომ არ დამავიწყდეს დიდი ასობეით ვწერ -სათნოების ორმოცდაათი ელფერი... მერე კი შეკრებილებს ვუკითხავ და ყველა იცინის...მხოლოდ მამაჩემი იმეორებს გათაცებით-სათნოების ორმოცდაათი ელფერი.

მე, შენ და მეტრო.

დღეს ისევ უემოციოდ ილევა რიგით სათვალავ არეული დღე. დღეს ისე,როგორც არასდროს მეტროში უშენოდ გავლილი ყოველი ვაგონი მტკივა.ახლა ისე როგორც არასდროს,მინდა ჩემს გვერდით ცარიელ სივრცეს შენ ავსებდე.შენ და არა მწვანე კაპიუშონიანი ბიჭი.ყოველთვის ნოსტალგიას

გადამიყვარდი

პროლოგი წარსულის საიდუმლოებები გვხდის ისეთს როგორიც არასდროს ვყოფილვართ. წარსული ფარდას ხდის მომავალს და აწმყოს გვინგრევს.კოლექციონერი არასდროს დათმობს იმას რაც მას ეკუთვნის. დიზი მისია,აღარ დაუშვებს რომ კიდევ დაკარგოს.

და'ქალები....

დაქალი არის ადამიანი,რომელშიც შენი რაღაც ნაწილი ცოცხლობს და რომელსაც შუაღამეზეც შეგიძლია დაურეკო კივილ-წივილით,რომ როგორც იქნა იმ ბიჭმა მოგწერა,შენ რომ მოგწონდა. ნწ,ამას მეგობარი ბიჭი ისე ვერ გაიგებს,როგორც გოგო. დაქალთან ერთად შეგიძლია იჯდე და

სამუდამოდ 2

– მართლა გემრიელი საჭმელების კეთება გცოდნია – ყველაფერი დედამ მასწავლა და იმის მერე ხშირად ვაკეთებ რომ არ დამავიწყდეს ხოლმე. – მშობლები მეც არ მყავს და მესმის შენი. – ვწუხვარ. არ ვიცოდი – კიდევ არ იცი ბევრი რამე და დროა ერთმანეთს ეგეთი რამეები

რა იქნებოდა თუ...(დასასრული)

დედაჩემის ხმის გაგონებისთანავე ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ქონდა.ახლა დავრწმუნდი,რომ ეს დღე მართლაც სასწაული ყოფილა. -რას ამბობ დედა?-გაოგნებული მივაჩერდი -ლექსო, ახლა დამირეკა და ლადომ გონს მოვიდაო,ჩქარა ჩაიცვი წავიდეთ სიხარულისგან გონს ვერ

რთულია კიდევ ენდო (დასასრული)

-არა პატარავ,ბოდიშს ნუ მიხდი,შენ დამნაშავე არაფერში ხარ.მე არ უნდა მიმეცა ასე ახლოს მოსვლის საშუალება.უბრალოდ მხოლოდ ერთს გთხოვ,მენდე,ჩემში ეჭვი არასდროს შეგეპაროს. ჩემთვის სხვა არავინ არსებობს და ვერც იარსებებს.იცი

თურმე სიზმარიც რეალობად იქცევა (თავი 11 )

ქალბატონი ტასო სურამის ცენტრში ცხოვრობდა მარიამს რა შეეძლო ძიერ გარბოდა უკვე ჰაერი არ ყოფნის ძლივს მირბის. ბექა გონს როგორც მოვიდა ჯერ სახლი მოათვალიერა, მარიამი რომ არ დახვდა ქუჩაში წავდა მანქანით საძებნელად. ის მანქანით იყო და ამიტომ მარიამს

გაზაფხულის ფერი(2)

-ჩვენმა დამიანემ ის ბიჭი დაჭრა რო ემუქრებოდა ,ახლა სიკვდილს ებრძვის -ციალ,პოლიციაში ვინდარეკა? ფავშრი გავლურჯდი ახლა ყველაზე ნაკლებად მინდოდა ჩემი სახელის და გვარის მოსმენა -არვიცი ქალო,დამიანეს მამა იმუქრება გავიგებ საიდან შევიდა ზარიო ამ