ოქტომბერი (1)

მე უბრალოდ გადავდიოდი ქუჩაზე, ყურსასმენებში საყვარელი მუსიკა ჟღერდა, მე კი, სადღაც შორს, ჩემთვის ამოუცნობ ადგილას ვიმყოფებოდი ფიქრებით, როდესაც შემთხვევით, რეფლექსურად შევჩერდი, ერთ ადგილას გავშრი და გაუანალიზებლად შევატრიალე თავი მარჯვნივ.

სამუდამოდ...

სამუდამოდ დაგივიწყებ ხვალე, შენგან მხოლოდ მწუხარება დარჩა, აღსასრულის ჟამი მოვა მალე.. ნუ ძმობი ყველაფერს რაც არ ჩანს...

ამ გაზაფხულზე... (თ.ჯ)

ამ გაზაფხულზე დავიწყების ტალღებს გადაქცე იქნებ და სჯობდა... გული დაკარგვას ამ სიყვარულის მაშინვე გრძნობდა.

კუზნეჩიკ, მიყვარხარ !!! (4)

– კუზნეჩიკ, აღარასდროს აღარ გააკეთო ეგეთი რაღაც. გაიგე? – ოო./ დამანებე რა თავი. შედი დაიძინე, ვიჯდები ცოტახანს ააქ და დავიძინებ მეც. ვაჩე ჩემ გვერდზე დაჯდა სავარძელში და მანაც ღამეს მიაპყრო მზერა. არ ვიცი კიდევ რამდენხანს ვისხედით ასე, მაგრამ მე

თურმე სიზმარიც რეალობად იქცევა (თავი 7)

დარჩი ჩემთანდღეები მალე გადიოდა,ალექსანდრე და მარიამი სულ ერთად იყვნენ,ერთმანეთის გარეშე ვერ ძლებდნენ,უნივერსიტეტშიც ერთად იყვნენ ლექციებზე ერთმანეთის გვერდით იჯდნენ,რაც შეეხება ანასტასიას ბოღმისგან აღარ იყო,ნიკოლოზიც დაინახა ნიასთან ერთად ამიტომ

13 თვე (12)

უკვე ძალიან ცხელოდა თბილისში და სანამ ზღვისკენ აიღებდნენ გეზს, მანამდე აუზზე ყოფნით იკლავდნენ თავს. ანკა და მარიამი დილიდან წამოსვლამდე გაშოტილები იყვნენ მზეზე. ორივე ამბობდა ვერნილაკის H16 კოდის ფერები უნდა ვიყოთო და ამიტომ შეზლონგიდან ფეხს არ

ქურდი იაგუნდისფერი თვალებით (დასასრული)

გავშეშდი. მოძრაობის უნარი წამერთვა. თავიდან ცრემლები ჩუმად მოძრაობდნენ ჩემს სახეზე,მაგრამ მერე ხმით დავიწყე ტირილი. უკან მედგა გაბრიელი. მისი გახშირებული სუნთქვა მესმოდა და მაჟრიალებდა ყოველი გაგონებისას. არ ვიცი რამდენ ხანს ვიდექით ასე. მერე

არ შეგიყვარდეს. წესი 9.

უკანმოუხედავად, აჩქარებული ნაბიჯებით და დაქუცმაცებული გულით მივდიოდი.   სკოლაში მივედი. ნუცა უკვე მოსულიყო. თბილად მივესალმე, თუმცა მან, რა თქმა უნდა, შეამჩნია ჩემი ამღვრეული სახე.  მე რა ვიცოდი, თუ მაშინ ბოლოჯერ ვხედავდი...

თუ გიყვარს, მთავარია არ დანებდე

ვარ ახალი და უბრალოდ მინდა მოგიყვეთ ერთი ისტორია რომელიც ნამდვილს შეეფერება და იმედი მაქვს მოგეწონებათ,უბრალოდ ვწერ <3 ეს ისტორია არის ორი ადამიანის სიყვარულზე, მათმა სიყვარულმა ბევრი დარდი და ტკივილი აიტანა თუმცა მაინც გაუძლო დროს. სალო

პოლიტიკის თეორია [ნაწილი მეათე]

– შენს გვერდზე თუ დამაწვენ... – ხმაში პათოსი შეეპარა. – მოდი, ოღონდ დამაძინე, – გამეცინა და საწოლის კიდისკენ უფრო ჩავიჩოჩე. – შენ არ გადავარდე ოღონდ, დაბრუნდი აქეთ, – გადაიხარხარა და მუცელზე შემომხვია ხელი. – დამაძინე–მეთქი, ადამიანო! – დავიწუწუნე