სადღაც შორს, ზეცაში გნახავ

კვლავ შენზე დავწერ უფერო ლექსებს ამ სტროფებს შენ ხომ ვერასდროს ნახავ შენ არასოდეს არ მაპატიებ თუმცა სადღაც შორს, ზეცაში გნახავ კვლავ მახსოვს შენი ღიმილი, ნაზი კურნოსა ცხვირი, ლურჯი თვალები ღმერთო! უბრალოდ პატარა შანსი, თუმცა შენ ისევ

მოუხერხებელი გამომძიებელი 15

-რამდენი შურიანი თვალი გიყურებდა, ასეთი კაცი, რომ ჩამიგდე ხელში!-იცინის ლაშა. მეც მეცინება და სულ მავიწყდება, ჩემი თანამშრომლები. ლაშა მართალია, ხალხი იმას იტყვის, რაც უნდათ!

უსიყვარულოდ [5]

მთელი გზა სიმღერებს ვუსმენდი და ღრუბლებს ვუყურებდი, ნიკას თითქმის არც ველაპარაკებოდი, მალევე ჩამეძინა. ერთ საათში ნიკამ გამაღვიძა და მითხრა რომ საჭმელს მოიტანდნენ და ამერჩია რა ამეღო. მეც ერთი ვაშლი და ყავა ავიღე, ნიკას ძალიან გაუკვირდა მეტი რომ

მარ-სელი (2)

ექიმი მელისა რომელიც 17 მოზარდთან ერთად ხომალდზე იყო ნერვიულად ათამაშებდა თითებს და თვალებს აქეთ იქეთ აცეცებდა, ყველას სახედან შიშს კითხულობდა თუმცა ხმას მაინც არავინ იღებდა. ახლა მათ გამხნევება სჭირდებოდათ მაგრამ არ იცოდა ეს როგორ უნდა გაეკეთებინა

ბიჭი ( სრულად)

უკვე თითქმის ორი კვირაა, მე მას ვხედავ. ერთსა და იმავე ადგილას დგას თავჩაღუნული. თავზე კაპიუშონი აქვს წამოფარებული, შიგნიდან შავი, გაბურძგნული თმები უჩანს, ხელები ჯინსებში აქვს ჩაყოფილი და ვიღაცას თუ რაღაცას ელოდება. ზოგჯერ სიგარეტს მოუკიდებს,

ორში ერთი 16

ლუკ გაიღვიძე..... - დავუყვირე და თავზე დავადექი. ხმას არ მცემს -ლუკ.... - შევანჯღრიე, ისევ არაფერი -კარგი, შენ მაიძულე - თავი დანანებით გავაქნიე და ბორუტულად გავიღიმე. წასვლა დავაპირე, მაგრამ უცბად მკლავზე ძლიერი ხელი ვიგრძენი, დამქაჩა და წამებში

წვიმაში გარეთ 25 თავი

წინააღმდეგობის მიუხედავად თითქმის საათი ეხუტებოდა უნიტაზს. -საშინელი ფერი გაქ ან.ექიმთან წავიდეთ რა. -არა არ მინდა მომწამლა რამემ ალბათ.წადი შენ შეხვედრაზე არ დააგვიანო. -მარტო ვერ დაგტოვებ,ლუკაც ჩემთან ერთად მოდის. -დედას დავურეკავ არ ინერვიულო.

მექალთანე თუ მესაკუთრე....2

-ანი მომისმინე რა?.... -ლევან რაგინდა რაუნდა მითხრა? -არგათიშო გთხოვ...შენ ცუდად გაიგე ...ეს ყველაფერი...იცი..მე... -რა შენ ლევან?რა? შენ.. ჩემი თვალით დავინახე...იმ ბაიკერ გოგოს რომკოცნიდი, რაღაუნდა ამიხსნა? შემეშვი რა.! ტელეფონი გავთიშე,და სახლში

მთვარის ბნელი მხარე - III თავი

სჭირდება კი მას ასეთი თოჯინა, როგორიც მე ვარ? თოჯინა, რომელსაც შეუძლია მხოლოდ ღიმილი და იმ ფრაზების წარმოთქმა, რისი ალგორითმიც ჩადეს მასში შემქმნელებმა? და რაც ყველაზე მთავარი და მტკივნეულია, ამ თოჯინას ახსოვს, რომ ის ოდესღაც იყო ადამიანი.

ნუთუ ეს ჩემი ცხოვრებაა? (2)

ანანომ და ნინიმ(ჩემი კლასელი რომელსაც ვერვიტან) ნერვები მომიშალეს -ვაიმე მარიამ შენმა ნამდვილმა მამამ დაგივიწყა არჭირდებოდი და გადაგაგდო როგორც ნაგავი(ანანო)