გულნატკენი...

წახვედი ? გრძელი გზით იარე შორიდან მომიარეს და მაინც მითხრეს აღარ გინდაო რამდენჯერ ივარგეო იქნებ შენი საქციელიც კარგად იქცეს ვერასოდეს გაიგებ რა რთულია მარტოობა როცა ცდილობ როცა აკეთებ მაგრამ მაინც არაა სანდოობა თურმე მეც უკვე ცუდსღა ვაკეთებ

იყავ ბედნიერი...

თვალი მეხუჭება, სუნთქვა მეზარება, არავინ მელოდება, ყველა მეკარგება, სადღაც შორს ფიქრი ნისლად იფანტება, დაჩეხილი სული სულ არ მებრალება. სიტყვებად ვერ ვწერ, ეს რა მემართება, ტკივილს მაყენებს და ისევ მებრალება, ცხოვრებით დაღლილს მიწა მენანება, რისთვის

უთხარი დედაშენს, რომ.. შენ ახლა ჩემი ხარ (7, დასასრული)

პიკნიკი ძალიან სასიამოვნო იყო.. ყველანი კმაყოფილები დავბრუნდით სახლებში.. მეორე დღეს კი ძალიან მაგარი ამბავი გავიგე

უშენოდ ჰაერიც მეზედმეტება(9)

ააი აქ კი ვეღარ შევიკავე თავი და მივხვდი,რომ ცუდად გავხდი და მეტი არაფერი მახსოვს.გონს,რომ მოვედი უკვე ტასოს ოთახში ვიწექი.. -ანუკა როგორ ხარ?ძალიან შემეშინდა -რა მოხდა ტასო?მე არაფერი მახსოვს.. -გოგო გონება დაკარგე..მისმინე ეხა ტაქსი გამოვიძახე

ისევ შემიყვარე... თავი (27) ნაწილი (2)

თითქოს ყველაფერი დალაგდა და მგონი ამჯერად სამუდამოდ დალაგდა,მე ამის მჯეროდა.მე ყველაფრისთვის ვიბრძოლე,არაფერი დამითმია უბრძოლველად.იმდენი ტკივილი გამოვიარე მგონი დროა ბედნიერებამ ჩემს ქუჩაზეც გამოიაროს.იმას ვისაც მოთმინება შეუძლია,ყოველთვის

მინდა მიყვარდეს თავი 40

დრო გადიოდა,სანდრო იმ დღესვე წავიდა ჰოლანდიაში.მხოლოდ თეკოს დაემშვიდობა,რადგან არავის ნახვა არ შეეძო.გული სტკიოდა წასვლა რომ უწევდა მაგრამ უნდა წასულიყო.ცოტას დამშვიდდებოდა და ცხოვრებას დაალაგებდა.თუ იგრძნობდა რომ ჩამოსასვლელად მზად იყო

ახდენილი ოცნებები(4)

ისინი საცეკვაო მოედანზე გავიდნენ და ალექსანდრემ ანას წელზე ხელი დაადო და ცეკვა დაიწყეს. _საიდან ბრძანდებით?- ჰკითხა მამაკაცმა ანაბელს. _საქართველოდან, არამგონია გსმენოდეთ ეს ქვეყანა. _კი როგორ არა, ერთხელ ვარ ნამყოფი. _მართლა? ბიზნესი? _კი ბიზნესი,

ვნებებზე ეჭვიანი (თავი 2)

-ცხოვრებით ტკბები..არ გადარდებს წარსული და არც აწმყო.. -ასეა!-ვპასუხობ ისე,რომ მისკენ არ ვიხედები.ეს ნამდვილად არ მჭირდება..ხომ იცით რას ნიშნავს სიტყვა „არ მჭირდება?“ -საინტერესოა..მომწონს ასეთი გოგოები. -კომპლიმენტად მივიღებ.

ჩანახატი (28 თავი)

ოცდამერვე თავი თბილი და ლამაზი გაზაფხული იდგა თბილისში. როგორც უმეტესად ამბობენ, სიყვარულისა და სილაღის პერიოდი, თუმცა ჩვენს წყვილებზე ალბათ ეს ნაკლებად ითქმოდა. ბავშვები მეოთხე კურსს ხურავდნენ, ჯერ სემესტრული, შემდეგ კი დამამთავრებელი, სახელმწიფო

Мне не нужно завтра, если тебя не будет рядом...

როგორც კი დამინახა, სწრაფად გამოექანა თავისი შვილისკენ,ხელში აიტაცა და ყურში ჩასჩურჩულა :"წამოდისხვა ატრაქციონზე წავიდეთ,ვერ ხედავ ის ბავშვი დაავადებულია და მეშინია შენც არ გადმოგედოს"-ო. მაშინ ისე მეტკინა გული, ისე მეტკინა,რომ სწრაფად გადმოვხტი