უშენოდ ჰაერიც მეზედმეტება (9)

რამდენჯერმე უკან დაბრუნებაც დავაპირე რადგან ვხვდებოდი რის თქმასაააც აპირებდა გიორგი.. ამას ნამდვილად ვერ გავუძლებდი ფიზიკურად ვერ შევძლებდი..ფეხის კანკალით შევაბიჯე კაფეში.. იქვე კუთხეში მდგარ მაგიდასთან დავინახე გიორგი... -გამარჯობა -გამარჯობა არც

უთხარი დედაშენს რომ.. შენ ახლა ჩემი ხარ (5)

წრე მალე დაიშალა, მაგრამ მაშინვე გამოჩნდნენ ჩემი ''გიჟები'' და ცეკვა განვაგრძეთ.. ერთად კარგად ვერთობოდით.. ნია, ლილე თეო და ქეთაც ცეკვავდნენ.. სიმართლე გითხრათ, ვერ გავიგე ქეთასთან როგორ დაქალობენ.. საერთოდაც, არსებობს გამოთქმა, '' მითხარი ვინაა

მიზანი- გადავარჩინო მისი სიცოცხლე(სრულად)

-" სასარგებლო რჩევები მომავალი მამებისათვის "-გარკვევით ეწერა სათაური მუქი შრიფთით ყდაზე.ჯერ წიგნს დახედა,მერე მირას,მერე ისევ წიგნს,ისევ მირას -მირა-გაოგნებისაგან მეტი ვერაფერი თქვა

Ждем вас I

თუ კი ადამიანი თვითონ წავიდა თქვენი ცხოვრებიდან მოშალეთ ყველაფერი იდიოტური მიმოწერა კონტაქტები სურათები შეცვალეთ ჩვევები ნუ ეძებთ ნაცნობ ღიმილს არომატს მზერას ან ნახნობ ქურთუკს ავტობუსში იმიტომ რომ თუ ადამიანმა მოისრუვა წასვლა დაე წავიდეს მთლიანად

სისუსტე (თავი 1)

-სად მივდივართ? - პასუხის იმედი დიდად არ მქონდა, მაგრამ სიჩუმე მომბეზრდა და მაინც ვკითხე. -მაღაზიაში. - ჩემდა გასაოცრად მიპასუხა. -რისთვის მივდივართ მაღაზიაში? - სასწრაფოდ ჩავეძიე, სანამ ლაპარაკის ხასიათზე იყო მოსული. -კაბის საყიდლად. -კაბებს იცვამ?

შარიდან შარში ~12~

აქეთ-იქიღ ვაცეცებდი თვალებს ყველაფერი მტკიოდა მუცლეში ოდნავ მაგრამ შესამჩნევ წვას ვგრძნობდი ყველაზე საცოდავ არსებად მიმაჩნდა თავი ახლა ნატაზე

ბავშვობის სიყვარული თუ სექსუალური მოცეკვავე ? (დასასრული)

ლამაზად მიილია დრო..ძველმა წელმაც მიხურა კარი..ამაში კი გაბრიელისა და ევას ცეკვა დაეხმარა.წყვილმა ევროპის ჩემპიონატზე პირველი ადგილი დაიკავა.არმენიაში იყვნენ და ძალიან კარგად გაატარეს დრო. ცხოვრება მიდიოდა საოცრად და ნაზად...

გაიღიმეთ,ჩიტი მოფრინავს![1]

წარმოიდგინეთ პატარა მარჩის მანქანა და შიგნით მსხდომი შვიდი გოგონა,საჭესთან ნინია,გვერდით მომღიმარი მე,უკან მარიამი,მარიამზე გაწოლილი ნათია,სოფიო და მასზე საჯდომ მიშვერილი მარეხი,ბოლოს კი შუშაზე ცხვირით აკრული კატო.და არ გაინტერესებთ ასე

უბრალოდ მენდე!

მარჯანიშვილის ქუჩას მივუყვებოდით,უკვე ახლოს ვიყავით კიდეც ლუკა პოლარეს სანაყინესთან,გვერდით რომ მივიხედე და თვალები ზედ დამრჩა,გული ამიფანცქვალდა,ჩემი ერთ-ერთი სისუსტე მოქცეულიყო ხედვის არეალში.

დაგეძებ, დაგეძებ

დაგეძებ, დაგეძებ დაგეძებ, დავდივარ, არ ვიცი სადავარ, არაფრად ვარგივარ. ლოთი მათხოვრის, ფიქრების ლანდი ვარ, დავდივარ, დაგეძებ, დავდივარ, დავდივარ... დამეხა გული და მისი საფიცარი, დამაწყვეთ ფიცარი გულზე და ლოდები, დაგეძებ, დავდივარ, ისევ გელოდები. გზა