გაყიდული სხეული “10“

ცვლილებები მართლაც იყო,ელენე შეეგუა საკუთარ ბედს.ძალიან რთულია საკუთარი წარსულის ერთი ხელის მოსმით გაქრობა,უფრო სწორად ვერც გავაქრობთ,ის მუდამ გვემახსოვრება,ავად თუ კარგად. ელენე ზიზღით უყურებდა საკუთარ სხეულს სარკეში,რადგან იცოდა რომ ის გაყიდული

მამის სიყვარული

თავდაპირველად ისეთი პატარები არიან რომ მათ ხელში აყვანისაც კი გეშინიათ.სულ გინდა რომ გულში ჩაიკრა და არასოდეს გაუშვა .ეს უდიდესი პასუხისმგებლობაა.ყოველთვის უნდა იყოთ მზად რომ მათ გვერდში დაუდგეთ.

ისევ გახსენი გული ჩემი

ჩემი კამარა! ისევ გახსენი გული ჩემი მზე-მთვარისათვის და დამიფარე, ვით წალკოტში ყვავილს იფარავ!

"ნახვამდის!"

ლექსებით ნათქვამი გრძნობებზე მეტია, მას კი ჰგონია რომ ის არის მართალი! მას ჩემი არ სჯერა, რატომღაც არ სჯერა... არც ჩემი, არც ჩემი ლექსებით ნათქვამის! არ ვიცი ამ წასვლით გული ვის დასწყდება, მას თუ მე?! მე თუ მას?! შევხედო სხვასავით?

ჩანახატი (5 თავი)

აკასთვის ძნელი აღმოჩნდა მომხდარის გადახარშვა. რატომღაც დარწმუნებული იყო, რომ მშობლებს ერთმანეთთან სიყვარული არ აკავშირებდათ, თუმცა დედის ასეთ მწვავე რეაქციას არ ელოდა. ქალი გამწარებული, განადგურებული აქეთ - იქით ბოლთის ცემით აწყდებოდა. რა იყო ეს?!

მინდა მიყვარდეს თავი 17

ბოდიშს ვიხდი ჩემო საყვარლებო და ჩემო თბილებო ასეთი დაგვიანებისთვის,საერთოდ ასეთი რამეები მე არ მჩვევია მაგრამ რა ვქნა ნოსტალგია მომაწვა და ისე ცუდად ვიყავი ეს დეები რომ საერთოდ წერის თავი არ მქონდა.ეხლა გპირდებით რომ ისევ ისე ავტვირთავ ყოველ დღე

9 წუთით ადრე... (სრულად)

მახსოვს 2010 წელი იყო... 31 დეკემბერი შუაღამეს ზუსტად 9 წუთი აკლდა... დამირეკა და მითხრა "ჩამო რაა" მეც სიხარულით მაშინვე ჩვბირბინე კიბეები... გამოვედი სადარბაზოდან და აი ისიც გამოჩნდა... როგორც ყოველთვის თბილად არ ეცვა: ერთი ჩვეულებრივი ტყავის

სიზმრის თეორია (1)

- მაღაზიის რიგებში უინტერესოდ ვმოძრაობ. რისთვის შემოვედი მეც არ ვიცი, უბრალოდ, სეირნობამაც დამღალა და სახლში უმოქმედოდ ყოფნამაც. ჰოდა, რაიმე ახლის საძიებლად, მარკეტის მრავალი განყოფილების იქეთ არ გამეხედება. რამდენჯერმე მეცა კონსულტანტი:

პლიაჟის რომანები გრძელდება?! (თავი 3)

- ბავშვი რატო არ გძინავს? (თოკა) - არ მეძნება დაბლა არც ჩამიხედავს ისე ვუპასუხე (მე) - ასე არ შეიძლება, ბაბილინა დიდი ხანია დამთავრდა შენ კი ისევ გღვიძავს (თოკა) - წადი რა შენს საქმეს მიხედე (მე)

მკურნალი ცრემლები 5თავი

- არ. - ისე ჩუმად ვთქვი, მე ძლივს გავიგონე ჩემი ხმა. - ტირილი არ გინდა? - ნიკა ჩემკენ იწეოდა და ისევ მიღიმოდა. - აღარ გინდა გტკიოდეს? - არა. -ისევ ამოვუჩურჩულე და თვალები დავხუჭე. - გინდა სურვილის მაქსიმუმი გააკეთო? - ნიკა უკვე ჩემს ტუჩებთან