მინდა მიყვარდეს თავი 7

ბექა ისეთი გავარდა საავადმყოფოს ეზოში რომ უკან არც მოუხედია,ლევანიც უკან გაეკიდა და არ ვიცი მათთან რა ხდებოდა.ვხვდებოდი რომ ზედმეტი მომივიდა მაგრამ ამის აღიარება არ მინდოდა.გოგოები გვერდით დამიჯდნენ და ინტერესიანი მზერით

ნაკვალევი მეორე ნაწილი (15 თავი)

დილით გვიან გამეღვიძა. თავი მტკიოდა. ყავა არ იქნებოდა ცუდი. ტუმბოზე დიმკას წერილი შევნიშნე: - ვახოს ვესაუბრე, სასაუზმოდ რესტორანში ჩავედით. იმედია შემოგვიერთდები. შხაპი სწრაფად მივიღე და მეც მათთან ჩავედი. სალომე არ ჩანდა. თემურიკო როგორც

იდეალურად მიმზიდველი (თავი 1)

გოგო,ზოგი ბიჭი რა ნაგავია არა? სოფლიდან ჩამოეთრნენ და რომელი გოგო ააგდონ არ იციან. -ჰო-თავის მცირედი მოძრაობით დავეთანხმე. -ერთი ჩემს დაკერვასაც ცდილობდა,ბიზნესზე სწავლობს მგონი. -მერე? -თავი დავაღწიე. -როგორ?

რა ლამაზი ხარ!!! - Emylee-ს

რა ლამაზი ხარ, თითოეულ წვეთში, შენა ხარ ღმერთი და ღმერთია შენში ამ ფერთა გამას, ვეხები ფერში რა კარგად ჩანხარ თითოეულ წვეთში. შენია წვიმა, წვიმის ხარ შენ ვერ დაგისველებს, ვერავინ დღეს,

ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! (4)

-ეცადე არაფერი შეიმჩნიო ჩვენ ხომ ეხლა გავიცანით ერთმანეთი კარებში გაშეშებულს ყურში დამიანეს ბოხი ხმა ჩამესმა, ტუჩების მოძრაობით კანზე მეხებოდა და მთელ ტანზე საოცარმა ტაომ დამაყარა, ამას დაემატა მისი ხელის წელზე მოხვევა და ისევ ყველაფერიმა ერთდოულად

სასახლის მიღმა ყველაფერი სხვაგვარადაა III

-მოყევი(იო) -რა?(მე) -ალექსანდრა გისმენ!(იო) - ბიჭო შენ სიცხე ხო არ გაქ?(მე) -არავის არ მოვუსმინე მინდა შენგან გავიგო რახდება და იმედია არ მომატყუებ.(იო) თვალები ამიცრემლიანდა, ხმა ამიკანკალდა, არვიცი რამანერვიულებდა მაგრამ ფაქტი იყო რომ შევშინდი.

წესები სკოლაში და გარეთ რეალურ სამყაროში (დასასრული)

უკვე ერთი საათი იყო ნინი ელენეს კალთაში ტიროდა. ელენე არ ელაპარაკებოდა , ფიქრობდა გულს ,რომ იჯერებს უკეთ გახდებაო და მხოლოდ თმაზე უსვამდა ხელს ნაზად. მას მერე რაც ვანდა გაისტუმრეს იმ მიზეზით ,რომ სალაპარაკო ჰქონდათ კაკუნი ამჯერად მეორედ გაიგონეს.

ხაფანგი (თავი 3)

სააბაზანოდან კოსტა გამოვიდა. სახეზე წყალი შეესხა და თეთრი პერანგის ღილები თითქმის ბოლომდე ჩაეხსნა. დინა ოთახში მოჩვენებითი უდარდელობით შევიდა და საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა. კოსტამ მის წინ ჩაიმუხლა და დინას ხელები თავისაში მოიქცია. ერთხნას ასე ეჭირა,

ჩემი საკუთარი ბედნიერება

სიგრილეს ვგრძნობ, ვიზმორები, თვალებს ვახელ და ოთახს ვათვალიერებ. დილის სინათლე თვალებს მჭრის, მეორე მხარეს ვბრუნდები და საათს ვუყურებ. ვხვდები, რომ, უნდა ვიჩქარო, მაგრამ იმდენად მეზარება თბილი საწოლის დატოვება, რომ, საბანსთავზე ვიფარებ.

" თითქოს იცვალა ცხოვრებამ ფერი "

" ლექსი რომელიც გარშემო მყოფებზე და ჩვენს თავზედაც დაგვქფიქრებს".თითქოს იცვალა ცხოვრებამ ფერი,ის შეიმოსა უცნობი ფენით,უცებ იცვალა სავალი გზებიც,ბედნიერება შორსაა ჩვენი. როცა არავინ არგიდგას გვერდით,როცა ყოველი იცვლება შენში