ბედნიერება გაზიარებით (30)

მაღაზიაში როგორც კი შევიდა მაშინვე მისი სახელი შემოესმა. ვიღაც ეძახდა. ქალის ხმა იყო. უკან მოიხედა,თვალებით ქეთის გადააწყდა, რომელიც მისკენ მიემართებოდა.

დაუვიწყარი (34)

ხანში შესული, თეთრხალათიანი ქალი შემოვიდა ოთახში.. თვალები გავახილე, დადასტურება მინდოდა, მაგრამ ვერც ტუჩების ამოძრავება მოვახერხე.. წესით, უნდა შემშინებოდა, მაგრამ შიშის ძალაც არ მქონდა.. ახლაღა დავუკვირდი, რომ ვერაფერს ვგრძნობდი.. ვერც საშინელ

რაჭა ჩემო სიყვარულო 8

...უმწეობის შეგრძნებამ საკუთარი თავი შემაზიზღა. დაბინდულმა თვალებმა მაინც მოახერხა ავტომობილისკენ მომავალი ლანდი. ერთი კიდევ გავიფართხალე და ვიღაცამ კარიც შემოგლიჯა. მაგრად დავხუჭე თვალები, თუმცა ვცდილობდი გონი არ დამეკარგა.დილით ვიგრძენი როგორ

"ის რაც არ იყო..." (ნოველის პირველი ნაწილი)

ისინი მორიგი ივენთიდან ისევ ერთად, ტაქსით უკან ბრუნდებოდნენ. ახალგაზრდა მამაკაცი შეზარხოშებული იყო, თუმცა არც ქალს აკლდა ღვინით დამტკბარი სითამამე. ორივე მანქანის უკანა სავარძელზე მოხერხებულად იჯდა. ახალგაზრდა წვეროსანმა ტაქსში ჩაჯდომისთანავე იგრძნო

ცხოვრების ახალი ეტაპი (1)

ყველაფერი ახალი..ახალი სკოლა, ახალი საცხოვრებელი ადგილი თუმცა ძველი მეგობრები ,რომლებსაც ვერასდროს შეცვლიდა ვერავინ. შუა სასწავლო პროცესში მომიწია გადასვლა ახალ სკოლაში. კლასში შესვლისთანავე მივიქციე ყურადღება ეს ხომ ისედაც სულ ასე ხდება,

ბაიკერი ლინდა VIII

პატრულის მანქანიდან ორი ათლეტური აღნაგობის მამაკაცი გადმოვიდა. -გამარჯობათ, ლეიტენანტი ნაჭყეპიანი. ჩესტი აიღო პატრულის თანამშრომელმა. -გამარჯობათ.

საბედისწერო გასროლა (2თავი)

-კარგია, სპორტს რომ მისდევ. ბავშვობაში მეც მინდოდა რაგბისტობა, მაგრამ მონაცემები არ მიწყობდა ხელს. -უღიმღამოდ ჩაილაპარაკა. -თავიდან კი მიწყობდა, იმხელა ვიყავი, ნებისმიერ ბიჭს გავაგორებდი ძირს, მაგრამ მერე დავიკელი და კი ვარ ახლა ლაბორატორიული

წყეული ღამეები[17] დასასრული

-არ მჯერა..-მაკა ქოთქოთით ეხვეოდა შვილს,ლამის იყო ჩაეყლაპრა,შემდენ ნინისაც გადაეხვია-გიოს ძინავს-ოთახში შემოიყვანა გოგონები და დივანზე დასვა-დაღლილები იქნებით..ღმერთო,როგორ მომენატრეთ-ორივე ცაკოცნა,ის ხომ ნინისაც ოჯახის წევრად თვლიდა,უფრო

ნენსი, მე შენ გგრძნობ! 7

თავი 7 *თხრობას აგრძელებს ნენსი ვიდექი და უბრალოდ ვტიროდი. სხვა გზა აღარც მქონდა, არაფრის გაკეთება არ შემეძლო. ლილე მიყურებდა და მხედავდა როგორ ვიტანჯებოდი, მაგრამ ვერაფერს ვერ ხვდებოდა.

გაგიფერადებ ცხოვრებას(1)

გაჭირვებით გაახილა თვალები ტუმბოზე მდგარ საათს გახედა 12 საათი იყო -ვინ ჯანდაბააა ნეტა? ტელეფონის ხმა არ წყდებოდა ბუზღუნით ადგა და ტელეფონის ასაღებად წალასლასდა რომელიც გუშინ სამზარეულოში დარჩენოდა -გისმენთ