პატარა ქალბატონი (2)

ოთახში შევვარდი და კარები გადავკეტე,დედა ყვიროდა გამიღეო,მაგრამ ისე ვიყავი გაბრაზებული კარები რომ გამეღო ალბათ შუაზე გავგლეჯდი,გული საშინლად მტკიოდა,არავნ მყავდა ისეთი ვინც თავზე ხელს გადამისვამდა და მეტყოდა ყველაფერი მოგვარდება და კარგად იქნებაო.

ფულზე გაყიდული (თავი 5-6)

სახლში რომ დავბრუნდი მეგონა მარიამს უკვე ეძინებოდა, ის კი მისაღებში დამხვდა, გამიხარდა რომ ჩემთან მოსვლა გაბედა და რაღაც მთხოვა, მინდა როგორმე გავუქრო ჩემს მიმართ შიში, ჩემი თანხმობის შემდეგ ისეთი ბედნიერი გაიქცა ვერ მოვახერხე იმ თემაზე დალაპარაკება

რაჭა ჩემო სიყვარულო 5

''აბა რას აკეთებდა?''-გავიფიქრე უცებ და ლამის ტირილი დავიწყე.''ნამდვილად სხვა ქალი ჰყავს, შენ კი ჩერჩეტი ხარ ჩემო მაკა''-ცეცხლზე ნავთი დაასხა პირველმა მემ.''რატომ ფიქრობ ცუდზე? ალბათ შენზე ფიქრობდა და ვერ დაიძინა''-დამამშვიდა მეორე მემ და მეც ისევ

გიჟი გოგონას ისტორია…9

-მაპატიე...-ამოიჩურჩულა და ჩაეხუტა ნიცას.... ნიცა მოსცილდა ერთ ხანს უყურა თვალებში, შემდეგ აიწია და აკოცა...-მიყვარხარ, მაგრამ არ გაპატიე ჯერ...მმმ....-ცალყბად ჩაიცინა და ზუკას გახედა, რომელსაც თვალებში ჭინკები უთამაშებდა... ხელში აიყვანა

გევედრებო,ეცადე მიცნო ( 8 )

სოფო ნუ ცდილობ თამროს სიკეთით ისარგებლო,გაფრთხილებ შენებთან უაზრობებს ნუ ილაპარაკებ თორემ ისევ შენ დაზარალდები_ თამროს მაჯაში ხელი ჩაავლო და კარებისკენ წავიდა.

პატარა ქალბატონი

ცხოვრებაში დგება ისეთი მომენტებიც,როდესაც გგონია,რომ სამუდამოდ დაეცი და წინ ნაბიჯის გადასადგმელად ძალა აღარ გყოფნის და შენ რასაკეთებ ამ დროს? ნებდები და დინებას მიყვები,თითქოს ეს შენი კი არა ვინმე სხვა ადამიანის ცხოვრება იყოს. არასოდეს მჯეროდა მის

შეგვეშალე!

მძიმეთ ამოვისუნთქე და კარები მივხურე სასწრაფოდ შევისხი ცივი წყალი,ტანზე თბილად გადავიცვი,ჩემი და ლიკას ჩანთა ავიღე და ქვემოთ დავუყევი კიბეებს.თან საშინლად ვამთქნარებდი და უჯმურად ვუღიმოდი კარებთან მდგარ ზაზას-(ლელა) დეა რახანც აქ ვერ ასწრებ

მარტოსული

შემოდგომის ცივი სიო სახეზე სასიამოვნოდ დამთამაშებდა.აივანზე ვიჯექი ფეხებმოხრილი და ცხელ შოკოლადს ვსვამდი.ვფიქრობდი ჩემს აწმყოზე,წარსულზე და მომავალზე.

Bad Boy Have Big Love

ძილი საშინელმა ხმაურმა დამიფრთხო ძლივს გავახილე თვალი კარს მივვარდი , შევამოწმე ჩაკეტილი თუ იყო , ჩაკეტილია, ამოვისუნთქე და ფეხაკრებით დავბრუნდი ისევ საწოლში

მომავლის იმედი (1)

მე ანა მონდგომერი ვარ, მთელი ჩემი ბავშვობა და საერთოდ მთელი 18 წელი ობოლთა თავშესაფარში გავატარე... ჰო მძიმე ბავშვობა მქონდა და საერთოდ ამას თუ ბავშვობა ჰქვია. 16 წლის წინ მე და ჩემი ტყუპისცალი ძმა გაბრიელი აქ