კოშმარის პრინცი (თავი 1)

ტკივილს ვგრძნობ, სიცივეს, სიბნელეს, უზარმაზარი სივრცის ცენტრში ვარ მოქცეული სადაც უცნობი სილუეტი, აქეთ იქიდან უვლის ჩემს დასახიჩრებულ სხეულს, სიმწრის სიცილი მაწვება, ვერ ვტირი, ვერანაირ გზას ვერ ვპოულობ იმისთვის რომ გადმოვანთხიო ემოციები, არ მყოფნის

მექანიკურად! (20 თავი)

თათასთვის ძალიან რთული დღე აღმოჩნდა.სახლში ისეთ ხასიათზე მივიდა,თეამ კითხვაც ვერ გაუბედა თუ რა სჭირდა. ოთახში ჩაიკეტა და ფეხი არ გამოუყვია მაქედან. მთელი ღამე ტირილში გაატარა.თავის თავს ადანაშაულედა,რადგან თვითონ იყო ინიციატორი დაშორების, მაგრამ

ჭირვეული ( თავი 7)

- ხომ შეიძლებოდა თავიდანვე ასე დაგვეწყო?- კატო დუმდა - ვიცი რომ ჩემი ბრალია, მაგრამ ალბათ არც დღევანდელი დღე იქნებოდა, ყველაფერი რომ ეგრე არ დაწყებულიყო - რატომ მე ?- დაკვირვებით გახედა კატომ - ალბათ იმიტომ რომ თავიდანვე მომეწონე, უბრალოდ აღიარება

****

რაღაც ვერ გითხარი ალბათ როგორც უნდა შენ ვერ დამინახე ისე როგორც გსურდა ჩემი სიყვარული შენ ვერ დაგანახე შენზე ფიქრები კი მე ვერ გადავლახე

ყოფილი ნარკომანი (თავი 3)

მოსაღამოვდა, სახლში მარტო ყოფნით მოვიწყინე და გარეთ გავედი.ქუჩები როგორც ყოველთვის ისევ მიტოვებული და ცარიელია. ღამის ქალაქში მხოლოდ ლამპიონები და მთვარე ანათებს...???? მთვარე რომელიც ძალიან მოწყენილია ისევე როგორც მე.

ნოე ( თავი 3 ) 18+

არტოსული ადამიანი ყოველთვის მარტოა. განა გარეგნულად, არამედ სულიერად. შენი სხეული კანს წყდება და სადღაც შორს ცათა სასუფეველში იკარგება... უერთდება მარადიულ განსაცდელს და სულიერი სიმშვიდე წარსულის კვალს ეძლევა. შენი ცხოვრება შესაშური იყო, სხვისი

როდესმე დაბრუნდება....

როდის დაიწყო ეს ყველაფერი? ალბათ, იმ დიდ წამს რომ დაგინახე ვიძირებოდი ნელ-ნელა სხვაგან და შენს თვალებში ,,მე" დავინახე.

ქალი

ბევრი არ უვლია,იქვე ,ქალაქის ძველ უბანში,იტალიურ ეზოში შეუხვია და ნაცნობ სახლთან გაჩერდა.შესასვლელი კარი ძალიან ძველი იყო ,ალბათ : ასი,ორასი,სამასი წლის... "არა სამასის ვერ იქნება" , გაიფიქრა და უადგილო ფიქრმა ღიმილი მოგვარა.

სხვისი ქალი აივნიდან -5-

ხომ მქონდა გადაწყვეტილი მისთვის თავის არიდება და ჩემი ცხოვრების ჩვეულ რითმზე დაბრუნება, მაგრამ ერთი ზარით მაიძულა მისგამო სისულელები მეკეთებინა.

*სულის ტკივილი*

თავს მარტო სულად ვგრძნობ, თან ვარსებობ თან არა....ვიხრჩობი.....არ ვიცი ნეტავ ცოცხალი ვარ?ალბათ კი...ან არა.....ამ ტკივილთან გამკლავება გაუსაძლისი ხდება.... რატომ?.