მექანიკურად! (18 თავი)

ერთი კვირა გავიდა,რაც თათა კატოს სახლიდან წავიდა და ერთი კვირაა რაც ლევანი არ უნახავს. მხოლოდ ტელეფონით ეკონტაქტებოდნენ ერთმანეთს. თათა დროის უმეტეს ნაწილს დედამისთან ატარებდა. ჯერ ერთი,რომ ეშინოდა კახა ისევ არ მისულიყო მასთან და დედამისი ამ დროს

ყოფილი ნარკომანი (თავი1)

იმედია ოდესმე თავს დავანებებ და გამოვჯამთელდები ძალიან მინდა რომ მარტო აღარ ვიყო და ვიღაც გავიცნო მაგრამ არ მგონია ნარკომანი ვინმეს შეუყვარდეს. საწოლზე წამოვწექი და ჩემთვის ვფიქრობდი შემდეგ კი ჩამეძინა

ის "თვითსიყვარულია"

გგონია რომ დაივიწყე,  მაგრამ ზუსგად ამ დროს სადღაც გადააწყდები და თითქოს ნაწილებად დაიშალე... მთელი გონება მისკენ არის მიმართული სხეული კი თითქოს ნელნელა გიშეშდება..

მივდივარ!

მივდივარ! თითქოს არც ვყოფილვარ შენთან არასდროს, თითქოს არასდროს მიცქერია შენს თბილ თვალებში, არ შემიგრძვნია შენი სუნი, სუნთქვა, ალერსი . . .

რომ გყვარებოდი (სრულად)

სახლში ორი დიდი ყუთით შემოვდივარ. ზედმეტი ხარჯების ასაცილებლად, ყველაფრის ჩვენით გადმოტანა მოვინდომეთ. მამაჩემმა გადაწყვიტა, რომ ჩემი უფროსი დის, კეროლაინის გარდაცვალების შემდეგ, ჩვენს სახლში აღარაფერი დაგვედგომებოდა და შედარებით პატარა, მყუდრო და

სიცოცხლე რომ მინდოდეს

სიცოცხლე რომ მინდოდეს, სიკვდილზე არ დავწერდი, ეს სიცოცხლე სიკვდილის ნაწილია ნამდვილად. სიკვდილის სანახავად ცოცხალს მე მკვდრად გავფენდი, მაგრამ მას აქ არ უნდა მოსვლა ასე ადვილად. სიცოცხლე რომ მინდოდეს, გრძნობებს სულ არ აღვწერდი. სიცოცხლე ხომ მალვაა

სევდიანი

ყველა აზრი გაქრა, მხოლოდ გრძნობები დარჩა.

განზომილება

დიდი ძალა აქვს ერთ თვესაც კი.გუშინ დავაფიქსირე,რომ სარკეში ჩახედვისას მზერაც კი იცვლება დროთა განმავლობაში.ამ უხილავ,მაგრამ გრძნობად ომში დავკარგე თითქმის ყველაფერი.

ჭირვეული (თავი 5 )

- იმიტომ რომ ჩვენი მშობლების გახარებულ სახეებს ხედავდი. - მშობლების გამო უბედური ვერ ვიქნები - რატომ გგონია რომ უბედური იქნები ჩემთან_ ტონს აუწია ლევანმა, კატოს დამოკიდებულებას მწყობრიდან გამოჰყავდა - აბა ბედნიერი უნდა ვიყო ? ვერ ხვდები როგორ

ნოე (თავი 2) 18+

- ჩემი პასუხი ასეთია, ანა. შენ ვერც ჩემგან დააღწევ თავს და ვერც წარსულის მოგონებებისგან. შენ სრულიად ჩემი ხარ და ამას შენც ხვდები. ჩემი გონება სულ სხვაგან ქროდა... ახლა მხოლოდ ის ვიცოდი, რომ მისი სიტყვები რეალობის მატარებელი იყო და სიცრუის