ხუთი წამი ( თავი 1)

შიშველ სასიამო სხეულზე დააცოცებდა უხეშ ბოტოტა თითებს ქალის გლუვ, ბროლივით თეთრ კანზე, მოწყურებულ ტუჩებს აკრობდა ქალს მკერდის გარშემო, ეფერებოდა ნაზად ვნებისგან დაბრმავებული, ოხრავდა ქალის ყურთან და ვნება აშლილი გმინავდა ათრთოლებული...

ბედის ირონია 16 თავი

-მარიამ! ნუ მაღიზიანებ! -თორემ რა მოხდება?! -კარგი არაფერი დამიჯერე! -მემუქრები?! -შენ როგორ ფიქრობ? -მე შენზე საერთოდ არ ვფიქრობ! -ვიცი! -მაშინ, ნუღარ გავაჭიანურებთ... -მარიამ!

"თუ ბედისწერაა" (ნაწილი III)

გაინტერესებთ როგორ გაგრძელდა კესანესა და ლევანის ისტორია?როგორი იყო მათი ზაფხული?ან რა ხდება მაშინ, როცა გიჟი სამეგობროს სიცილი მთელ ქალაქს აღვიძებს?ოდესმე გაგღვიძებია იმ ფიქრით, რომ წინა ღამიდან არაფერი არ გახსოვს?ზაფხული გრძელდება, თავგადასავლები

განწირული პაიკი, თავი მეცამეტე

იმიტომ არ გეშვები, - ჩურჩულით დაიწყო საუბარი და მძიმედ გადაყლაპა ნერწყვი კაცმა, - რომ არ შემიძლია. ბევრი ვეცადე, დამიჯერე…გაქცევით, თავის არიდებით, სმით, მოწევით, ყველაფერი მივიღე, ყველანაირი სახე დავკარგე, რომ როგორმე შენი სახე და სხეული წამეშალა

ფანრჯიდან დანახული დრო

ფანჯრიდან ყურება ძალიან მიყვარს, ყოველთვის მიყვარდა მანქანის ფანჯრიდან ცქერა ბავშვობაში, ეს თინეიჯერობაშიც გადმომყვა და მამაჩემის მანქანაში მე ერთადერთი დადუმებული სული ვიყავი ვინც მთელი გზა ფანჯარას არ სწყვეტდა თვალს. რაღაც შთამაგონებელი არის

ფერფლიდან ფენიქსამდე - თავი 3

მომდევნო კვირებში წითელი ხიდი ჩვენს ადგილად იქცა — იქ მივდიოდით ხოლმე ყოველთვის, როცა ქალაქის ხმაურს გაქცევას ვამჯობინებდით. ერთი თვე მირაჟად ქცეულიყო — მის გვერდით წარსული მავიწყდებოდა, მაგრამ ერთ დღეს ყველაფერი შეიცვალა და წარსული უკან დაბრუნდა.

ცეცხლთან თამაში (ფინალი)

იმ ამბიდან თითქმის ერთი კვირა გავიდა. არ ვიცი, რა მემართება. ქალის მეტი რა მინახია, მაგრამ ეს გოგო თითქოს მაჯადოებს. თავისი სილამაზითა და მიმზიდველობით კონტროლს მაკარგვინებს; ჩემში ელვისებურად ვრცელდება ცეცხლი, რომელიც მაგნიტივით მიზიდავს მასთან.

ფერფლიდან ფენიქსამდე - თავი 1

დერეფანში ნაბიჯებს ძლივს ვადგამდი. მუშტები ისე მქონდა შეკრული, ფრჩხილები ხელისგულებში მეჭრებოდა და ეს ფიზიკური ტკივილი ერთადერთი საყრდენი იყო, რომელიც რეალობაში მამაგრებდა. ირგვლივ ხმები ირეოდა. პოლიციელების სიტყვები გაურკვევლად ჩამესმოდა, მაგრამ

"ეს ჩვენი საიდუმლოა"

ბავშვობაში ვერ ვხვდებოდი, რომ რასაც „თამაშს“ ვეძახდა, სინამდვილეში დანაშაული იყო.წლები დამჭირდა იმისთვის,რომ კოშმარებს, შიშს, გაურკვეველ ზიზღსა და სიჩუმეს სახელი დამერქმია.მხოლოდ მაშინ, როცა მოგონებების დაკარგული ფრაგმენტები ერთმანეთთან შეიკრა,

ათასშვიდი ქაღალდის წერილი სრულად

წამით ვჩერდები და მის მზაობას ვამოწმებ. თვალდახუჭულ, ტუჩებგაშეშებულ გოგოს უფრო თამამად და გრძნობით ვეწაფები. თითქოს თავსხმაში არც ვყოფილიყავით და უდაბნოს გვალვაში, ნანატრ და ნაოცნებარ, პეშვებით მოპოვებულ წყალს დავწაფვოდი, რომლის ერთი წვეთის