"სიყვარული თვით რაფლეზია"

ვცდილობდი სხვების დახმარებას, ჩემი პაციენტების ჩახლართული დრამებისა და აკრძალული სექსუალური ფანტაზიების მოგვარებას, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი, რომ საკუთარი თავის ტყვე ვიყავი. სანამ ჩემს კაბინეტში გარი არ გამოჩნდა — ადამიანი, რომელმაც მთელი წარსული,

შენ გეკუთვნი საქართველო!

ვუთხარი საქართველო მენატრებათქო,ხელი უგულოდ ჩაიქნია,არც გამკვირვებია,ამ ტკივილს მხოლოდ ის ადამიანი გაიგებდა ვისაც დასაფიცებლად ლურჯი ცა აქვს.

ერთი ნაბიჯით შორს [თავი 1]

ტელეფონმა სამჯერ დარეკა, სანამ ანთებულ ეკრანს შევხედავდი. ნაცნობი ნომერი იყო, იმდენად ნაცნობი, რომ დანახვისთანავე მომინდა, საწოლიდან წამოვმხტარიყავი და პირდაპირ მეცხრე სართულიდან მომესროლა, რომ ისე დალეწილიყო, ცხოვრებაში ვეღარავის შესძლებოდა მისი

ზავი საკურთხველთან [დასასრული]

ახლა უკვე ნამდვილად ოჯახი ვართ. ანდრეიმ შუბლზე აკოცა: -თავიდანვე მინდოდა ასე ყოფილიყო. ანინემ თავი ასწია. -თავიდან? ანდრეიმ რამდენიმე წამით შეხედა: -თავიდან არ ვიცოდი, რომ შენ შეგიყვარდებოდი.

ხუთი წამი (თავი 7)

ეს ქალაქის ჯოჯოხეთი იყო, ავტომობილით გადავსებული მანქანები, უამრავი შუქნიშანი, რაც კიდევ მეტად არ აძლევდა საცობს დაშლის საშუალებას, მოყოლილიყო უტა ამ ჯოჯოხეთში და თითქმის 40 წუთი უნდებოდა 2 კილომეტრის გავლას, ათამაშებდა მონოტონურად თითებს

კაპიტანო, გამიძეხი რაჭისკენ.. ( სრულად )

-ჟუჟუნა რას აპირებ ? - იმედგაცრუებლი ხმა, რამე არ ჩაიდნო და კიდევ არ შემარცხვინო თვალებით.. მხარზე მომკიდა ხელი.. -ჩემი ქორწილის დღეა დედა, რასაც მინდა იმას გავაკეთებ, გამატარე..- ჩოჩქოლი მესმის, ჯერ სხვებს ვერც კი ვხედავ, როგორც კი დამინახეს

ზავი საკურთხეველთან [თავი 7]

ასე ნუ მიყურებ,-ჩუმად ჩაილაპარაკა ანინემ. -როგორ გიყურებ? -თითქოს რაღაცის გაკეთებას მიპირებ. ანდრეის ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაეპარა. -შეიძლება გიპირებ კიდეც. ანინემ თვალები მოჭუტა: -ანდრეი... -რა? -ისევ ისეთი ხდები. -როგორი? -აუტანელი.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 6]

სიჩუმე ჩამოვარდა,ანინეს ჰაერი აღარ ჰყოფნიდა: -ანუ ეს ყველაფერი..., - ხმაში კანკალი შეეპარა, - ქორწილი... ოჯახების შეთანხმება... ჩემი ცხოვრება... ლევანმა მაშინვე გააწყვეტინა: -თავიდან ასე იყო, მაგრამ ახლა ყველაფერი ისე აღარ არის.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 5]

იმ ღამეს პირველად იცინეს ერთად, არა იმიტომ, რომ ქორწილ ბედნიერი იყო,არამედ იმიტომ, რომ ამ ყველაფრის მიუხედავად, მათ შორის რაღაც ძალიან ნელა იცვლებოდა. ორივეს ეშინოდა იმის აღიარების, თუ რა შეიძლებოდა ეს ყოფილიყო.

ზავი საკურთხეველთან [თავი 4]

ანდრეი მანქანაში იჯდა და მათ უყურებდა. ბიჭმა ანინეს ხელი ჩამოართვა, შემდეგ კი ისე გაუღიმა, როგორც ადამიანს, რომელსაც დიდი ხანია იცნობდა.ანდრეის მზერა გაუმკაცრდა, მოულოდნელად მიხვდა, რომ ლევანის მიმართ გაღიზიანება არაფერი იყო იმასთან შედარებით, რასაც