წყვდიადი (1)

ფიქრებში გართული ისე მივედი სახლთან ვერც გავიგე. კარების წინ ფურცელი ეგდო, არა უფრო ფურცლის ნაგლეჯი.ნელნელა დავიხარე მის ასაღებად. წერილში კი ეწერა:შენი ძმა შენი ცოდვებისთვის ისჯება, შენ ის თქვი რაც შენმა ძმამ ვერ გაბედა

მე მიყურე! მეოთხე თავი

ხანდახან თვალს ოსტატურად აპარებდა ლიკასკენ. ლადომაც შეამჩნია, ფაქტზე დაიჭირა ძმაკაცი და მალულად ჩაიცინა.ირგვლივ მშვიდი მუსიკა უკრავდა, წყვილები ცეკვავდნენ.

ბედის ირონია 22 თავი

-მარიამ! ცოლად რატომ გამომყევი? - ... -ფულის გამო? - ... -მითხარი! - ... -!? -მეგონა გიყვარდი-სლუკუნით უთხრა სასოწარკვეთილმა გოგონამ და ძლივს შეიკავა თავი რომ არ ეტირა. -მიყვარხარ! -დაუფიქრებლად უთხრა გეგამ და სახეზე ნაზად მოეფერა -არა არ

აჰა ეშმაკმაც გაშალა ფრთები

აჰა, ეშმაკმაც გაშალა ფრთები,თითქოს მკვდარია ყველა იმედი,აჰა, ეშმაკმაც გაშალა ფრთები,ალმოდებული დაგვცინის, მღერის.არ ვიცი, რატომ გვიმეტებს ბედი, რად არ სურს, ცაში აფრინდეს გედი?ნუთუ ის სჯობს გედის აფრენას,

"ოთხმოცდახუთი მიზეზი,რომ შემყვარებოდი" ( ნაწილი III )

თურმე...მე ის მაშინ შემყვარებია, როცა სხვას უკვე უყვარდა... ყველაზე მტკივნეული კი ის იყო, რომ პირველად ცხოვრებაში აღარ მინდოდა გაქცევა...პირიქით...მინდოდა კიდეც დარჩენა...მინდოდა მისი გვერდით ყოფნა...მაგრამ არ ვიცოდი, შეიძლებოდა თუ არა დარჩენა იქ,

მე მიყურე ! მესამე თავი

— როგორც მიბრძანებს უფროსი. ისე, ცნობისთვის, ასეთი მიმიკებით თუ იმოძრავებ, გაგიჩნდება ნაოჭები. არ დაგავიწყდეს, რამდენი წლის ხარ. თუ რამე გინდა, კარგ ესთეტიკურ ცენტრსაც მიგასწავლი.

სამუდამო წამი

პირველად რომ დაგინახე არ დამავიწყდება ის დღე ამერია თავგზა და ვერ ვხვდებოდი რა გავაკეთე იმ დღის შემდეგ შენ ჩემი ცხოვრება გამოაკეთე შეიძლება არ ვუყოთ შექმნილი ჩვენ ერთმანეთზე

ხუთი წამი ( თავი 5)

- უტა კარგად ხარ? — ჰკითხა, როცა აღელვება შეატყო, გაეღიმა უტას, თბილი სითხე ჩაეღვარა თითქოს სხეულში, მიეფერა სახეზე მოურიდებლად - ვინ არის? — ანიშნა თვალებით, - არ ვიცი,

ბედის ირონია 21 თავი

-წარმოგიდგინია რა შეიძლება მოხდეს, დროზე ადრე რომ გამოვიდეს გეგა ციხიდან! -არა ეს შეუძლებელია!- შეეწინააღმდეგა მარიამი და აღელვებული ფეხზე წამოდგა -ასეთი დარწმუნებული რატომ ხარ?!- გაუკვირდა ანას- ტიპს 3 ადვიკატი ჰყავს! -ჯანდაბა ანა, ამაზე აქამდე

ის, ვინც მელოდა (სრულად)

ნელ-ნელა მიდიოდა წინ უკაც მიხედვა აღარც სურდა.იცოდა ყველაზე სწორი ნაბიჯი იყო საკუთარი ცხოვრებისთვის. ერთადერთი რაც უჭირდა ალბათ დედის დატოვება იყო.დიდხანია საქართველო დატოვა,დიდიხანია საკუთარი სახლი და მიწა ენატრება,დიდიხანია,როგორც უცხო ისეა