პირობითი სიყვარული (თავი 15)

მანქანა ატალახებულ გზებს მიიკვლევდა, ბორბლების ქვეშ სველი მიწის ხმაური ისმოდა, რაც ნინას ფიქრების ერთადერთ ფონად იქცა. მძღოლმა, ხანშიშესულმა კაცმა, რომელიც სარკიდან ჩუმად აკვირდებოდა გოგონას აკანკალებულ მხრებსა და აცრემლიანებულ თვალებს, სიჩქარეს

ჩემპიონი (ნაწილი 10)

მარიამი პირველი მოსწყდა, სუნთქვა არეული ჰქონდა… თვალები დაბნეული, ტუჩები ოდნავ შეხსნილი… სახეზე ისეთი გამომეტყველება ედო, თითქოს თავადაც ვერ გაეგო რა მოხდა ახლახან..ირაკლის კი, როგორც ყოველთვის, წარბიც არ შეუხრია.

ბარათაშვილი (სრულად)

ყველაფერი სკოლაში დაიწყო.მერაბ ბარათაშვილი ერთ-ერთი იმათთაგანი იყო ყველას რომ მოსწონდა და გოგონები კისერზე ეკიდებოდნენ.მე მაშინ მეცხრე კლასში ვიყავი და რა გასაკვირიც არ უნდა იყოს მეც მომწონდა იგი ფარულად,ისე რომ უახლოეს მეგობრებთანაც არ ვამჟღავნებდი.

დაუსრულებელი ისტორია ( მეხუთე თავი )

— ვიცი, დათა. ამისთვის სამი წელი და საკუთარი თავის თავიდან შექმნა დამჭირდა, — ცივად უპასუხა და მზერა ისევ მოცეკვავეებზე გადაიტანა. შენგელიასთვის ყოველი წუთი წამებად იქცა. მისი სიყვარული, მისი ყოველი ღამის გათენების მიზეზი იქვე იყო, მისი სურნელი

ჩემი პირადი მცველი 2

“განებივრებული” _ ფიქრობს ალექსანდრე. მანქანა დანიშნულების ადგილზე მიდის. _ აქ გააჩერე და არ ამოხვიდე,არ არის საჭირო. ღვედს იხსნის ნიცა. _ მე გადავწყვეტ რა არის საჭირო. _ არა,შენ ვერ გადაწყვეტ._ არ ეპუება ნიცა.

"კასიანა" (თავი II)

საზღვრამდე ერთი კვირა იყო დარჩენილი. თითოეული დღე სიმძიმით იყო სავსე — სასახლეში მზადება არ წყდებოდა, ოფიციალური შეხვედრები, სამოსის შერჩევა და დიპლომატიური ეტიკეტის სწავლა კასიანასთვის ნამდვილი წამება იყო. მას სძულდა ის როლი, რომელსაც სხვები

თავადის ქალი (თავი IV)

თბილისი იგივე ტემპით ცხოვრებას განაგრძობს-ხმაურიანი,მოუთმენელი და მუდამ წინ მავალი.ამ ქალაქში დრო არასდროს ჩერდება,ადამიანები კი ცდილობენ,რომ მას აჰყვნენ ისე,რომ უკან არაფერი დარჩეთ.არც მოგონებები,არც ადამიანები,არც ის ემოციები,რომლებიც ზოგჯერ

მებაღე - თავი 30

-შენ ხარ ჩემი ცოლი. მხოლოდ შენ! მილენა გაოგნებული დარჩა. თვალებში შიში და დაუჯერებლობა ერთმანეთში აერია. წამით თითქოს სიტყვებს ვეღარ აწყობდა, მხოლოდ ფიქრი შეეძლო, დაძაბული და მტკივნეული: "ეს კაცი სოციოპათია… ან რამე უარესი. თავიდანვე უნდა შემემჩნია…

"კასიანა" (თავი I)

იქ, სადაც ორი მტრული სამყაროს საზღვარი ერთმანეთს კვეთდა, გადაჭიმული იყო ვრცელი, თითქმის უსასრულო მდელო. ეს იყო „დავიწყებული მიწა“, ადგილი, სადაც ადამიანი ფეხს იშვიათად ადგამდა, სადაც ბუნება თავის დიდებულებას ინარჩუნებდა. მინდორი დაფარული იყო მაღალი

ჩემპიონი (ნაწილი 9)

მანქანით უკვე რამდენჯერმე სცადეს ტყიდან გამოსვლა, მაგრამ რაც არ უნდა ეცადათ, ისევ იმავე ადგილებში ბრუნდებოდნენ. გზები ერთმანეთს ჰგავდა, თითქოს ლაბირინთში მოხვდნენ, საიდანაც გასასვლელი საერთოდ არ არსებობდა.