ცის წითელი თმები თავი მეორე

ადამიანი გარდაცვალების შემდეგ რას ხედავს? ან ვის? გამიგია გარდაცვლილს სამოთხის ან ჯოჯოხეთის კარამდე ანგელოზი იმ საყვარელი ადამიანის სახით ევლინება ვინც დაკარგა და ყველაზე მეტად ენატრება. ჩემს წინ მდგარი ანგელოზი მიმტკიცებდა რომ ლაშა- გიორგი იყო.

თეთნულდს გასძახე 12. სიჩუმე არ გვიხსნის

- როცა პირველად დაგინახე, მეგონა, შენნაირს არაფრის შეეშინებოდა. ახლა კი ვხედავ რომ გეშინია - არა ჩემი, არამედ იმის რომ შეიძლება საკუთარი თავი დაკარგო,- ანა მაშინვე მიუბრუნდა. თვალებში უცებ აენთო რაღაც მკვეთრი - არც ბრაზი, არც ცრემლი.

ცის წითელი თმები თავი პირველი

სარკის წინ რამდენჯერმე დავტრიალდი, დედაჩემის დიდი ყურადღებით აწეული თმები გავიშალე, კარი გამოვაღე და კიბეებზე სწრაფად ჩავირბინე, ვჩქარობდი რადგან ლაშა-გიორგის მინდოდა სწრაფად ენახა ჩემი ლამაზი კაბა. დღეს ორივე იუბილარები ვართ, მე 10 წლის გავხდი ის

ბედის ირონია 2 თავი

-ყოველთვის მე რატომ მადანაშაულებ მომხდარში?! -არ გადანაშაულებ! -მადანაშაულებ! -მარიამ! -რა!? -ტონს დაუწიე! -დანაშაულის გრძნობით გამზარდე... და ამით იცი რას მიაღწიე? იმას რომ საკუთარი თავის სიძულვილი მასწავლე

კუპე №33

ბოდიში, გამატარეთ... მაპატიეთ! — რკინიგზის სადგურზე, სალაროებისკენ თმაგაძეძილი, შარფმოხვეული გოგონა მირბოდა. ხელში გიტარა ჩაებღუჯა, ზურგჩანთა კი ორივე მხარზე მჭიდროდ მოეკიდებინა

რეპუტაციის თამაში 8

_რა გააკეთე? _მე? არაფერი._უმანკო გამომეტყველებით ახედა._პარლამენტარებთან არ ვმეგობრობ, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ. აბა, დერეფანში იდგები მთელი ღამე თუ სამაგიეროს გადამიხდი?

თეთნულდს გასძახე 11. ქორწილის ჩრდილი

- იცხოვრე შენ, გაგი. მე უბრალოდ ვიარსებებ. ეგ განსხვავება იქნება ჩვენ შორის,- ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა. მხოლოდ ბუხარში ცეცხლი წკაპუნებდა. გარე ეზოდან თოფის ხმა მოისმა - ნიშნად რომ დრო მოვიდა. ანას წამით არ შეშინებია. თავი ამაყურად ასწია და ფანჯარას

მივიწყებული მოგონება

ეს იყო მათი ერთადერთი კონტაქტი — ოფიციალური, მშრალი, მაგრამ ქვეტექსტებით სავსე. ამასობაში ენი ნამდვილ „ცეცხლს შუა“ აღმოჩნდა. ტელეფონი მოსვენებას არ აძლევდა.

ყველაფერი დასასრულით იწყება( რეინკარნაცია/მეხუთე, ბოლო,თავი)

წელს ზაფხული მალე მოვიდა და მე ვიცი რომ ეს ყველაზე მარტოსული ზაფხული იქნება, რაც კი ოდესმე დამდგარა. ჯერ ისევ შემოდგომაშერჩენილი, უიმედო ზაფხული...

საუკუნო წერილი ( მეორე ნაწილი)

ზოგჯერ დიალოგი შეიძლება არ გაგრძელდეს მაგრამ მთავარია შედგეს...