გზა შენამდე (მეშვიდე თავი)

- შენი არ მესმის, მოსე… ვერ ვიგებ რას აკეთებ… ვერ ვიგებ რა გინდა… - აი, ისევ გაიღიმა მოსემ და შეაჩერდა თვალებში. - რა ისევ? - ისევ მოსე დამიძახე ღიმილითვე უპასუხა, გოგოს ხელი თავისაში მოიქცია, ტუჩები ნაზად შეახო და თავისი საძინებლის კარში

ორიგამი არქივიდან I

უშხვანების სახლში, შობის ღამეს, მესიის ნაცვლად, ნამდვილი ბოროტება იშვა. ბოროტება, რომელიც წლების შემდეგ, ბუმერანგად დაუბრუნდებოდა სამყაროს და დაღვრილი სისხლის თითოეული წვეთისთვის მძიმე ხარკს მოითხოვდა უკან...

ჯარისკაცის გოგო (თავი 1: ბოლო აგვისტო)

ლიზიმ ტუჩის კუთხით ძლივს შესამჩნევად გაიღიმა. ეს ღიმილი მხოლოდ ელაიჯასთვის იყო განკუთვნილი, საიდუმლო ნიშანი ორ ადამიანს შორის ამ ხმაურიან, ცოდვილ სივრცეში. ელაიჯამ იგრძნო, როგორ დაუარა ტანში ელექტრონულმა მუხტმა. მან ჭიქა მაგიდაზე დადგა, რადგან ხელი

გატეხილი გულები ( 9 თავი)

კვირები ისე გავიდა მთელი დღეე ოთახში ვატარებდი არც უნივერსიტეტში არ დავდიოდი. არ მინდოდა დენი სადმე შემხვედროდა თორემ მართლა ვერ გავუძლებდი, ანასტასია მომიკაკუნებდა ხოლმე და გვერდით მომიწვებოდა ვიწექით და ერთად ვტიროდით გიოც ამოვიდა ნიკასთან ერთად

მთებს ახსოვთ [სრულად]

- შენ! შენ ყველაფერი დაანგრიე - თვალები ბრაზითა და ტკივილით ჰქონდა სავსე - როგორ ბედავ, რომ ისევ ჩემ წინ დგახარ? - ჯერ ისევ ვერ იჯერებდა, რომ ნამდვილი იყო. - მე? მე გავანადგურე ყველაფერი? - თვითონაც არ იცოდა საიდან მიეცა ამხელა

ჩემი პირადი მცველი 18 დასასრული

არ ვიცი,ყველაფერი იმდენად რთულად არის,ისე დამატყდა ერთიანად თავს…_ მანქანის სალონში წინ ტყავის ზედაპირს ხელი დაარტყა. _ ე,დაოკდი,თორემ თუ გაგეხსნა აირბაგი მეყოლე კარგად._ ჩაიცინა დუდუმ_ რა მოხდა?

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 2)

ნინი საშინლად დაფრთხა ამ სიტყვების გაგონებაზე, მთელი ძალით სცადა მაჯის გათავისუფლება, მაგრამ უშედეგოდ. ნიკოლასის თითები რკინის მარწუხებივით ჰქონდა შემოჭერილი, ტკივილი ნელ-ნელა უფრო ძლიერდებოდა. - მე არაფერი ვიცი! - აკანკალებული ხმით უპასუხა -

წითელი სახლის ლანდები (თავი V)

სიქა გამოსცლოდა და გამოფიტულიყო. სხეულს ძლივს მოათრევდა. ხორბლისფერი, გლუვი კანი ერთიანად გაფერმკრთალებოდა და მკვდარი, ნაცრისფერი ელფერი დაჰკრავდა. ლოყები საგრძნობლად ჩავარდნოდა და ყვრიმალები არაბუნებრივად ეკვეთებოდა. იფიქრებდით, რამდენიმე დღე

სანამ დრო დაგვრჩა ნაწილი 3

​პარიზის ერთ-ერთი კლინიკის კაბინეტში საშინელი, სტერილური სისუფთავე და სიჩუმე იდგა. ფანჯრიდან მზის სხივები შემოდიოდა, მაგრამ ანასთვის სამყარო თეთრ-ნაცრისფერ ფერებში გაყინულიყო. იჯდა ხის სავარძელში, ხელები მუხლებზე დაეწყო და მშვიდად უყურებდა მის წინ

აივანი მაზნიაშვილზე (თავი IX)

— ეს პაემანზე დაპატიჟებაა, მათე? — თაიამ წარბი აწია და ეცადა, ხმაში აღელვება დაემალა, თუმცა ღიმილი მაინც შეეპარა ბაგეებზე. — ჩათვალე, რომ კი, — უთხრა ბიჭმა და თვალებში ისეთი პირდაპირი, თბილი მზერით ჩახედა, რომ თაიამ წამით სუნთქვაც კი შეიკავა. —