გზაჯვარედინი...

გამიგია, რომ ადამიანები ერთმანეთს ცხოვრების გზაზე ხვდებიან. ამბობენ, რომ მათი გზები იკვეთება. ეს ალბათ გზაჯვარედინებზე ხდება. კარგია მათი არსებობა, ადამიანებს ბევრის შესაძლებლობებს აძლევს, თუნდაც მეორე შანსს...

გრძნობათა ჭიდილი /სრულად/

-თქვენ,გწამთ ღმერთის? -მწამს ანიტა,შენ? -ღმერთის არა,მის მიერ შექმნილი სასწაულების კი.-პასუხი,რომელმაც ნანა ფსიქოლოგს კვლავ ღიმილი მოჰგვარა სახეზე.

შენ რას გრძნობ?!(16)

მეორე დღეს მხოლოდ ის მახსოვდა რომ ცეკვის შემდეგ დალევა დავიწყეთ, იმდენი დავლიე ნორმალურად ვეღარაფერს ვარჩევდი, მერე გამოვიქეცით უნივერსიტეტიდან, მე თორნიკე, აკო, მართა, ნინია და მათე, მანქანაში ჩავსხედით და მათეს ჯიბით დიდი სისწრაფით მოვწყდით

ბარნოვაანთ უბანზე

-არ მჭირდება და ამდენჯერ უნდა გითხრა შემეშვა -რამდენჯერაც მნახავ .თავისი ჭკუით "წეიხუმრა". უცებ ტაქსი შევნიშნე და სანამ რამეს მეტყოდა ისევ ტაქსისტს ჩავუხტი და ჩარკვიანის ჰანგებთან ერთად მომიწია მგზავრობა და თან შავი სობრანიეც მოუხდა მელოდიას.

არ დამივიწყო /თავი 11/

-ის შენ არ გიმსახურებს,უბრალოდ გიყენებს მიკიზე შურის საძიებლად.მე კი მიყვარხარ! -ნუ იმეორებ მაგ სიტყვას უაზროდ.შენს გრძნობებს პატივს ვცემ,მაგრამ მე ნიკი მიყვარს.ვიცი მასსა და მიკის შორის რაც მოხდა და დამიჯერე ის არავის იყენებს. -როდესაც ის შენი

ზოი. მეორე ნაწილი. თავი 3

თეთრ პერანგსა და მუქ ლურჯ შარვალში გამოწყობილი ათლეტური აღნაგობის ბიჭი ჯინსის დაბალძირიან ფეხსაცმელს ნერვიულად ურტყამდა ასფალტზე ამომაღლებული ტროტუარის კიდეს. გაჩერდა, მწვანე ჟაკეტიანს შეხედა და გამოუცხადა, რომ ან ყველანი ერთად წავიდოდნენ თეატრში,

ერთადერთი? ( XIII თავი )

არა არ შეწუხდე, ცუდ დროს მოვედი აშკარად- თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა, მწანედ უნათებდა და თითქოს ახლა მიხვდა რაღაცას, აქამდე ანნას ყოველთვის ცისფერი თვალები ჰქონდა ხოლმე ახლა კი ისეთი მკვეთრი მწვანე გამხდარიყო რომ დასიებული ქუთუთოებიდანაც კი აღწევდა

ბევრი ნახვით შეყვარება. (1)

რატომღაც იფიქრა , რომ კარგი აზრი იქნებოდა თუ შუალედურების წინ კალათბურთს ვუყურებდით , გაგვამხნევებს და უფრო გულმოდგინედ ვიმეცადინებთო , მაგრამ განა არ ვიცი , რომ აქ მხოლოდ იმიტომ ვზივარ, რომ თავის საყვარელ მოთამაშეს უყუროს? ყოველ ჯერზე , როდესაც

ზიზღნარევი სიყვარული (თავი3)

ანა მარიამთან მივიდა, საწოლზწ ჩამოჯდა და თმაზე მოეფერა -გთხოვ ნუ ტირი თორემ მეც ვიტირევბ-ასლუკუნდა ის, ამიტომ მარიამმა თავი მოთოკა და გაჩუმდა ცრემლებიც შეიშრო და საწოლზე წამოჯდა. -ხვალვე გიყიდი ახალ ფეხსაცმელს-გაეცინათ ორივეს და ჩახუტებულებმა

დღემდე აგვიანებ

როგორც ყოველთვის ისევ შეშინებული ვიღვიძებ ,ისევ და ისევ კოშმარი. ისტორია რომელიც არც ჩემი სიზმრებიდან და არც ჩემი წარსულიდან არ ქრება, ისტორია რომელიც ყოველ დღე თავს მახსენებს და ყოველი დილა ჩემი ტანვჯით იწყება. ვდგები და მოსაწესრიგებლად, აბაზანაში