უშენოდ ბნელში

რა ლამაზია შენზე ფიქრები,გულში ჩამწვარი ნაზი სიტყვები,ძველ დროს ვიხსენებ, და უკვე ვხდები ჩემ სამყაროდან ნელნელა ქრები...ეს ცხოვრება კი ტანჯვაა ძნელი, კითხვაა, ცოდვაა, ღამეა ბნელი,ეს კითხვა კი, ეკუთვნის სხვას

შენა ხარ (თამუნა ცერცვაძეს)

შენა ხარ წყარო, თავანკარა-მე ვარ წყურვილი,შენა ხარ ნება-მე ვარ გზნება, მე ვარ სურვილი.შენა ხარ სიო-სასხვისიო-მე ვარ ხანძარი,შენ ხარ ნათელი-მე სანთელი-შენი ტაძარი.შენა ხარ ხატი, სალოცავი-მე ვარ მლოცველი,

სულიერი გამოცდა (სრულად)

კიდევ ერთხელ ჩავეხუტე ნანა დეიდას და ბავშვთა სახლი დავტოვე. ნელა და აუჩქარებლად მივუყვებოდი თბილისის ქუჩებს ან სად მეჩქარებოდა, მე ხომ არავინ არსად არ მელოდა, მე ხომ არ მქონდა სახლი, სადაც დედა დამხვდებოდა

რომ მომენატრე დაგიწერო?

რომ მომენატრე დაგიწერო?და ვითომ რატომ?რომ დავიღალე დაგიწერო?რომ მართლა ვდარდობ?რომ გეძებ გითხრა გაგიმხილო?ნეტავ ეს რაღად?ხომ იცი მე დღე სიხარულო შენი დღით დამაქვს?!შენი ღიმილით მომესალმა

***

აი, ხომ არსებობენ ადამიანები, რომლის დავიწყებაც შეუძლებელია. არაქვს.მნიშვნელობა შენს. ცხოვრებაში დიდი ხნით იყვნენ თუ არა. კარგად იცნობდით თუ არა. უბრალოდ, შეხედავ და დარწმუნდები მის არსებობაში,

მთვარის ბნელ მხარეს

ჰოდა, რას ვამბობდი? მთვარის ბნელ მხარეს დედამიწა ვერასოდეს ხედავს. ჩვენს პლანეტას გამუდმებით გვერდით ჰყავს და მაინც ახერხებს, თავისი ,,პირადი" ჰქონდეს. ნუ გეცინება, მთვარემაც კი იცის, რომ აბსოლუტური

future (1თავი)

-როგორც ჩანს ჯავახიშვილებს ბინა გაუყიდიათ-ჩემთვის ჩავილაპარაკე და სიმღერ სიმღერით ჩავიარე ეს ათი სართულიც მოდით ჩემზე მოგიყვებით ცოტას მე მარი მუქთიაშვილი ვარ ოცი წლის ერთ კვირაში

მეზობელი 4 თავი

კანკალი ამიტყდა დიდხანა ვითმინე მაგრამ მაინც ამიტანა სიცივემ უცებ ხელში ამიყვანა და მანქანისკენ წავიდა -დამსვი ჩემით წავალ -ნუწუნებ ისედაც კანკალებ თავი მის მხარა დავადე და აღარ გავუძალიანდი მანქანასთან მიმიყვანა და დამსვა ფეხები გამიმშრალა

წარსულის კვალდაკვალ თავი 31

აგებდნენ მშობლების ცოდვებზე.პირიქით ისინი ყველაზე მეტად იტანჯებიან ამით.-თქვა რეზომ. -ჩემი ძმის ძმა ჩემი მეგობარია. შესაბამისად არა მგონია ერთად ბიძაჩემის დარწმუნება გაგვიჭირდეს, რომ გოგო მოგათხოვოს. თუ არადა მოტაცებაში მე თვითონ

პელუზა (ეძღვნება შორენას) მე-2 თავი

დილის მზის სხივები უშველებელი, თუთის ხის ფოთლებში გამძვრალიყვნენ და ჩრდილში მდგარ, სარწეველა საწოლში ბუთხუზა შვიდი თვის ბიჭუნას სახეზე ელაციცებოდნენ, მის კრიალა, ბრიალა შავ თვალებში ირეკლებოდნენ