გიჟური სიყვარული (2 თავი)

-შენ აქ რაგინდა?.-ვეკითხები გაკვირვებულ-ნერვებ მოშლილი.-რაღაცეების შესაკეთებლად მოვედი.-მეუბნება და სიცილს ძლივს იკავებს.-მძღოლობა შენ არ გამოგდის და რაიმეს თუ გაკეთება თუ გამოგდის კარგია.-ვეუბნები ნიშნის მოგებით.

წავიდათ

წავიდათ!ქალაქი არ მინდა,დღეს მთაში წამოდი...ავიდათ.იქ იქნებ გაწვიმდა,აცივდა და მზეიც,ცას ამოუსვლელ ჩავიდა.გავიდა ზაფხული,გაჭენდა,გაფრინდა, ზამთარ მაგველისო,ნატვრამდე - ნატვრიდან,ზაფხული არ მოვა,

სოციალური თერაპიის სახლი და ჩემი პირველი მოგზაურობა შვეიცარიაში სრულად

გამარჯობათ მინდა ჩემი თავი წარმოგიდგინოთ.მე ვარ მარიამ კორძაია 43 წლის ვმუშაობ სოციალური თერაპიის სახლში მინდა მოგიყვეთ იმ დაწესებულების შესახებ რასაც სოციალურითერაპიის სახლი ჰქვია.სოციალური თერაპიის

დღეს ჩემი ღმერთი სხვის ღმერთებზე ბევრად მშვიდია

თითქოს ბუნებამ თეთრ ფურცელზე შავად დამქარგა,ხორცს მიბინძურებს ეს ცხოვრება სულით უცოდველს.როგორ დაგტოვოთ ჩუმი სვლებით ისე ლამაზად, უცხო გამვლელსაც სიამაყით სისხლს რომ უჩქროლებს.

წამის მეასედი (თავი 19)

-იმის საფრთხე არსებობს რომ თუ ლუი გაიგებს რომ ელენა აქაა რამეს დაუშავებს?-იკითხა იონასმა და შეშფოთებული სახით გამომხედა.-არ ვიცი...-თავი ჩაღუნა ნოემ და მძიმედ გააქნია

თორნიკე ნაროზაული 'დედი'

თორნიკე ნაროზაული დაიბადა 1994 წლის 15 ივლისს, დედოფლისყწაროს რაიონ სოფელ გამარჯვებაში, (კახეთში – ქიზიყში). წარმოშობით ხევსურია,ხოტიდან… მას მიაჩნია,რომ რასაც ქმნის ეს არაფერია … მისი ლექსები რელიგიურ

გოგონა ნიღბით [ნაწილი მესამე]

ტუჩებზე გამალებით მკოცნიდა, ხან ერთს მიგემოვნებდა ხანაც მეორეს, შემდეგ იყო ის ტკივილი, ის საშინელი მომენტი, მერე ვითომ სიამოვნებაში გადავიდა თუმცა რომელ სიამოვნებაზეა ლაპარაკი, ერთი სული მქონდა მალე წამოვსულიყავი. როცა ყველაფერი მორჩა, ზლაზვნით

სიყვარული

სიყვარული? ყველას გონია რომ ამ გრძნობის შესახებ ყველაფერი იცის????თუმცა ეს შეუძლებელია????არავინ არ იცის ზუსტად მისი იერსახე. ის ადრე თუ გვიან ყველა ადამიანთან მივა,თუმცა სვადასხვა სახით, გააჩნია როგორ ხატავს მას ადამიანი გონებაში.ზოგისთვის

უ'საზღვროდ /22/

-წავედით - ყელში აკოცა და მერე ღიმილით მოშორდა . ცოტნემ ბინასთან დატოვა და წავიდა. საკმაოდ ბევრი საქმე ჰქონდა რომლის მოსაგვარებლად სულ რამდენიმე დღე ჰქონდა. ყოველგვარი გეგმის გარეშე დინებაზე გაყოლა უწევდა და მაინც ბავშვის გარდა ვერაფერზე ფიქრობდა.

ტკივილის დრო (სრულად)

ჩემი არ არის, ძალიან მომეწონა.ისეთია ბევრ რამეზე რომ დაგაფიქრებს, ბევრს იმედს რომ მისცემს.და იმედის ნაპერწკალს გაგიჩენს გულში.დიდი ხანია არ დამიდევს რამე... კეთილი იყოოს ჩემი დაბრუნება