სულის ტკივილი დამიტოვე მარიამ.თავი 13.

-ძალიან დავაგვიანე მარიამ მაგრამ იმიტომ არ დავაგვიანე,რომ შენ დამეკარგე.დღეს მოვედი შენთან,რომ ჩემს ხელს შენი ხელი დაადო და მეუბნები რომ დავაგვიანე?მე ხომ შენ გიფრთხილდებოდი საყვარელო,შენს გაზრდას ველოდებოდი.

განა ცხოვრება შეარგებს ბედნიერებას ვინმეს?

1942 წელი.მეორე მსოფლიო ომი.ჯარისკაცები მიდიოდნენ საომრად სახლში კი ცოლ-შვილებს,მშობლებსა და სხვა ნათესავებს ტოვებდნენ.ბაზაზე სადაც ჯარისკაცებს იღებდნენ ათასობით ბეჭედი რჩებოდა. ყველას უჭირდა

სიკვდილის შემდეგ(1 თავი)

გამარჯობა,მე ანა ბრაუნი ვარ,თხუთმეტი წლის მაქვს,ცისფერი თვალები და შავი თმები. მშობლების დაშორების შემდეგ,მამასთან ერთად სოფელში გადავედი საცხოვრებლად.მე მშობლების დაშორებაზე,ძალიან ვნერვიულობდი,ამიტომ რამოდენიმე,

ნუთუ შეგიყვარდა?

-ცვრიან ბალახზე ფეხშიშველი თუ არ გავიარე რაა მამული? გაახსენდა გალაკტიონი და კიდევ ერთი ნაბიჯი გადგა გეგეშიძემ. სასწაულად ესიამუვნა სიგრილე ფეხის გულებს, თითქმის სხეულის ყველა უჯრედს სასიამუვნოდ მოედო და მთლიან ტანში მალევე გავრცელდა. ორსულობამ

როცა მოვკვდი (თავი მეთორმეტე) (დასასრული)

ყველა ადამიანი, არის ეს მოხუცი თუ ახალგაზრდა, ის თავს იკლავს თუ საკუთარი სიკვდილით კვდება, სიკვდილის წინ იმ ერთადერთ წამში ყველაფრის ფიქრს ასწრებ, რომ უფრო მეტი შეგეძლო გაგეკეთებინა, უფრო მეტი ვალდებულება გქონდა, ოჯახისწევრებს, მეგობრბს რომ გული

ჩემი პრინცესა[სრულად]

მერე ხელი ჩამოვწიე დავინახე ბავშვების სახე ჩემს ხელს რო შეხედეს.ისიც დავინახე აივანზე როგორ გავარდნენ სანდრო და ლუკა იმ უნამუსოს დასაჭერად.მერე კი გავითიშე.თვალები როცა გავახილე საავადმყოფოში ვიწექი.იქვე ექიმიც

Happines diary (თავი 1)

გამარჯობა, დღიურო! მინდა ჩემზე მოგიყვე... ერთი ჩვეულებრივი გოგო ვარ, ჩვეულებრივად მაცვია, ჩეულებრივად გამოვიყურები, ერთი სიტყვით, არავისგან განვსხვავდები...

სულის ტკივილი დამიტოვე მარიამ.თავი 12.

მაპატიე,რომ სიტყვა ვერ შევასრულე,ვერ დავიცავი ჩემი სიყვარული.მაგრამ გპირდები,რომ მხოლოდ შენ მეყვარები მთელი ჩემი ცხოვრება და არავინ სხვა.ჩემი გული მხოლოდ შენზე ფიქრებით იცოცხლებს.აქ თუ არა იქ შევხვდებით ერთმანეთს,მინდა ხვალ ფეხქვეშ მიწა გამისკდეს და

წითელი ღვინო,პარლამენტი და კულულა [სრულად]

ერთი შეხედვით ძალიან გაუბედურებულ ადამიანს ვგავდი,მაგრამ რეალურად ასე არ იყო. ბედნიერი ვიყავი. ადამიანი,რომელიც მიყვარდა იმ დღეს,იმ თითქოს საოცრად ლამაზ დღეს ცოლს ირთავდა და მე მაინც ბედნიერი ვიყავი. ვიხსენებდი დღეს,როცა პირველად ვნახე.ლამაზი იყო.იმ

გიჟური სიყვარული (2 თავი)

-შენ აქ რაგინდა?.-ვეკითხები გაკვირვებულ-ნერვებ მოშლილი.-რაღაცეების შესაკეთებლად მოვედი.-მეუბნება და სიცილს ძლივს იკავებს.-მძღოლობა შენ არ გამოგდის და რაიმეს თუ გაკეთება თუ გამოგდის კარგია.-ვეუბნები ნიშნის მოგებით.