ყავა, სიგარეტი და ვიბლიანი (სრულად)

ფანჯრის რაფაზე იჯდა, ხელში სიგარეტით და ყავით, ოთახში გამეფებულ სიმშვიდეს დაბალ ხმაზე ჩართული Digital Daggers-The Devil Within-ი არღვევდა, ფანჯრიდან შემოპარული მთვარის შუქი გოგონას სახეზე ეცემოდა, და ნათლად დაინახავდით მის თვალებში აკიაფებულ

ბიზნეს გარიგება [6]

-როგორც წესი ასეთ წვრილმანებს და მნიშვნელოვან რაღაცებს ან პირველ, ან მეორე უჯრაში ინახევენ ხოლმე. შენ აშკარად პირველობა გიყვარს._წარბის თამაშით ჩაილაპარაკა და ყავა მოსვა. _ხომ მიხდება?_ღიმილით გასწია მარჯვენა ფეხი და თითები სასაცილოდ აათამაშა. _ხო,

ეშმაკი ქალში [სრულად]

დაატკაცუნა და კიდევ ერთხელ დარწმუნდა რომ ბერდება! არადა რა დროს ამის სიბერეა, სულ ახლახანს მიუკაკუნა ოცდაოთხ წელს. სამსახურიც ახლახანს დაიწყო ახალ ცხოვრებას მოუკიდა ფეხი და მგონი გამოსდის კიდევაც. ნეტავ ახლა დედა ყავდეს ახლოს, რამდენ დარიგებას და

დაკარგული სიმშვიდე ( 10 )

ახლა მე დაგტოვებ ევა და კარგად დაფიქრდი გიღირს თუ არა ჩემთან ურთიერთობა რადგან, როგორც გითხარი თუ ჩემთან ყოფნას გადაწყვეტ იქ ჩვენს ორის გარდა არავინ იქნება...

ერთხელ (თავი მეხუთე)

ხელს უხერხულად ვიქნევ, ბოთლი ყირავდება და ზედ მესხმება. მთლიანად გასაწური ვხდები. წარმოდგენა არ მაქვს რანაირად ვახერხებ ასე დასველებას. ფაქტი კი სახეზეა. გუბეში ნაფორთხიალები ქეთინო. -ფუუუ! ახლა მოვკდები! -გაიხადე! -რა?!

მძიმე გზა (მეორე ნაწილი) პირველი თავი (8)

სოფია მობრუნდა და თვალებს არ უჯერებდა მის წინ დათო იდგა.თვალებზე ბინდი გადაეკრო.გულიც სწრაფად უცემდა.ერთმანეთს უყურებდნენ,ჩუმად სიტყვის უთქმელად,თუმცა მათი გულები ყვიროდნენ.ერთმანეთთან მიახლოება უნდოდათ,მაგრამ ორივე თავს იკავებდა,მაგრამ ვეღარ შეძლეს.

მე არ დამისრულებია..(XIV თავი)

თვითონაც უკვირდა გაბრიელს დიზაინერს, რომ უარი უთხრა. ქეთას სახის დანახვისას სულ სხვა ემოციები იბადებოდა მასში. თუნდაც მთელი დღე იჯდებოდა და უყურებდა მის ყავისფერ თვალებს, ფერმკრთალ ტუჩებს და ნატიფ თითებს. ღამე კი რაღაც საოცარი იყო, იმდენად

სარკის მიღმა

თეთრი სხივები... მატარებლის ხმაური... თვალისმომჭრელი განათება... გაშლილი სივრცის შუაგულში სადაც უამრავი სარკეა ახლაგაზრდა ქალი დგას.ალისფერი თმები მხრებზე აქვს მიმოფანტული.სახეს ვერ ვხედავ,მხოლოდ ზურგს

მე(გულები)

„ყველა ფიქრი თვალებში ჩახედვით იწყება, მაგრამ ზოგიერთი ცრემლით მთავრდება, ზოგი კი ღიმილით… ქვეყნად ისე არაფერი იკარგება, როგორც ჩუმი და უთქმელი ფიქრი, თუმცა რაღაც საიდუ

შავი ღმერთი

ახლა მოდაშია შავი ფერი, უსასრულო სევდიანი ღმერთი. გარყვნილების ანაფორა ამკობთ, ისევ, შავი ფერით მოსილ კეთრნი. აღარაა მარად ქრისტე ღმერთი, წარსულია ლუციფერის კვერთხი.