ბაქანი!

მატარებლის სადგურზე 17-18 წლის ბიჭი მოუსვენრად დადიოდა...ალბათ ვინმეს ელოდებოდა...უცბად გაჩერდა ხალხისგან მოშორებით კუთხეში დაჯდა და თავი ხელებში ჩარგო...მასთან ახლოს გრძელ საღებავგადაცლილ სკამზე მოხუცი ცოლ-ქმარი იჯდა კაცი ქალს რაღაცას ეჩურჩულებოდა

დაკარგული სიმშვიდე ( 9 )

-რატომ მაკოცე? -რატომ გაკოცე? მის პასუხზე გამეცინა და ჩუმად ვუთხარი -ნუ იმეორებ ჩემს სიტყვებს -დღეს საღამოს 7 სთვის „ლა მარე“_ში დაგელოდები...

მეზობელი, ქმარი და საყვარელი (15)

-მომენატრე ...თურმე ძალიან მომენატრე ! არ შეიძლება ასეთი მონატრება...საშინელებაა ასეთი მონატრება ...დათააა - თავზე უსვამდა თითებს ბაღათურიას და კოცნიდა სადაც კი შეეძლო ისე რომ მისი მკლავებიდან არ დაეხსნა თავი .იგრძნო როგორ გაეღიმა ბაღათურიას-შენც

რატომ ადამიანნო?!

რატომ ხართ ადამიანნო ასეთნი? უკვე წლებია ერთსა და იმავე ადგილას ვხედავ... მის წინ პატარა ქილაა მოთავსებული, სადაც სულ რაღაც ორ ლარამდე ხურდა ფულია დაგროვილი...

ჰანა (თავი7)

დღე როდესაც ყველაფერი აირია ჩემს ცხოვრებაში... დილით ავდექი ჩანთა ჩავალაგე მოკლე შორტი ლურჯი მაიკა და თეთრი კეტები ჩავიცვი მერე საროჩკას ხელი მოვკიდე და შორტზე შემოვიხვიე.სკოლაში მარტომ მომიწია წასვლა ერთი თვე იყო იმის მერე გასული რაც სემი არ მენახა

შეგიყვარე და ვერ დაგივიწყე (თავი 2)

-მოდი იყოს ყველაფერი ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივად და ნუ გავბანალურდებით. -ანუ? თვალები ენთება ბიჭს. -წამო. ჩანთას და კეტებს იღებს და სანაპიროს მიუყვება. -რა უცნაური ხარ. შუბლ შეკრული ამბობს და გონებაში სასაუბრო თემას ეძებს.

უსულო არსებობა

ქარიშხლის სიძლიერეს მანამდე ვერ გაიგებ და შეიგრძნობ,სანამ მის შიგნით არ მოხვდები და შენ არ შეგეხება.მის შიგნით მოქცეული ხვდები რომ იგი გაშიშვლებს,ჯერ ტანისამოსს გაფლეთს ტანიდან,შემდეგ კანს ნაკუწ-ნაკუწ ძალიან ფრთხილად და ყველაზე მტკივნეულად

იყო მარტოობა...

"ეს მაშინ როცა ღმერთი არ ჩნდება, ჩვენთან..." ნ. ტოტოღაშვილი

ჩანაწერი

მთავარი არაა მოგონება, მთავარია მოიგონო, მთავარი არაა ღმერთის რწმენა, მთავარია საკუთარი თავის რწმენა, მთავარი არაა საათის ისრები, მთავარია დროის აღქმა, მთავარი არაა წაიკითხო, მთავარია აზრი გამოიტანო,

მეტი ვიდრე სიყვარული 25

ყველაზე ძნელი ისაა როცა, ადამიანი თავს ძალით ისამარებს.საკუთარი თავი სულ არ ანაღვლებს.თუ თავი არ გიყვარს მაშასადამე არც არსებობა არ გეყვარება.არც თავმოუვარეობა არ გექნება...ჰო ზუსტად ასე, ვიქეცი მოსიარულე ზომბად...ასე დაცემულად თავი თავშესაფარშიც