მე ისევ შენს თითებს ვხედავ

ჩემი ოთახი დაცარიელდა შენს გარეშე. ყოველთვის ვწერ, რადგან შენ მოგწონდა ჩემი მოთხრობები, მაგრამ რედაქცია უკვე ზედიზედ მეექვსეჯერ არ მიბეჭედავს კრებულს. შენი ტანსაცმელი ისევ ჩვენს კარადაში კიდია, ელისო... ისევ შენი სურნელი ასდით... შენს მაგიდაზე შენი

უსათაუროდ

2017 წლის 10 ოქტომბერს გადავწყვიტე უბრალოდ ხალხისთვის მიმემართა ის 16 წელი რაც გავიარე არასოცირდება ტკბილ მოგონებებთან , როგოეც ყველა სხვას მეც მქონდა პრობლემები მომიწია ბევრი რამის გავლა და აქამდე მოვედი საკუთარ თავტან ბრძოლით , ყოველთვის ვიყავი

ბიზნეს გარიგება [2]

ლიფტთან მდგარმა გარკვევით გაარჩია იქვე დაყუდებული გოგონების სიტყვები და შუბლშეკრული მიტრიალდა მათკენ. სამივე გაშტერებული უყურებდა რაღაცას, ინამ ნელა გააყოლა მათ მზერას თვალი და ყავის აპარატთან მდგარი დუდას დანახვისას თვალები ააფახუნა. მამაკაციდან

თავმოყვარე მატყუარა [ნაწილი I] [სრულად]

საჭმლის თემით იმიტომ დავიწყე, ჩემს ვიზვუალს რომ მივდგომოდით. სუსტი ვარ, ისეთი სული რომ შემიბერო ქარის მიმართულებით წავალ. საჭმელზე გართულება არ მაქვს, ყველაფერს ვჭამ როცა მშვიდება, მაგრამ საქმეც მაგაშია ძალიან იშვიათად რომ მშივდება. დედაჩემის

მძიმე გზა (პირველი ნაწილი) მეექვსე თავი

–გამარჯობა,რა გნებავთ?_უპასუხა ქალმა –მე სოფიას ნახვა მინდა_უპასუხა დათომ –სოფიას ნახვა?_კითხა ქალმა–ის უკვე ორი თვეა წავიდა

სიყვარული უპირველეს ყოვლისა

როცა სამყაროს უკიდეგანობაში შენ - პატარა, მოკიაფე წერტილი მეორე წერტილს დაიტევ, როცა ამ უდიდესი სასწაულის წყალობით ერთიათად გაიზრდები, სიცოცხლის წყურვილითა და სიხარულით აივსები, როცა ცხოვრებას ორად გაყოფ: შენად და მისად, მაგრამ საკუთარ თვალს მისი

***

რა დაგემართა? რა ვერ დამშვიდდი? სულ რომ სხეულში გიძვრება სევდა, ვის რა ჯანდაბას ასეთს დაჰპირდი რომ კვლავ გიღირდეს ამის გაბედვა?

გაუგზავნელი წერილი I

ვერაფერს გეტყვი ძვირფასო გარდა იმისა, რომ ყველაფერი ისევ ისეა. მორიგი ღამე გათენდება საცაა და მე, შემოდგომის

არ ვიცი რა იქნება

ჰეი გამარჯობა ჩემო საყვარლებო, დიდი დროა გასული რაც საიტზე ლექსი არ დამიდია და იმედია არ დაგავიწყდათ თქვენი ელი მიყვარხართ ყველანი

როგორ შევუყვარდი მაფიოზს... თავი 8

-წავედით. მშვიდად მითხრა კაცმა და სწრაფი ნაბიჯით წავიდა გასასვლელისკენ. მეც მივყევი, როგორც შემეძლო. სხვათაშორის ფეხსაცმელი საკმაოდ არაკომფორტული აღმოჩნდა, მაგრამ ისეთი ლამაზი იყო. ამ ფიქრებში ვიყავი გართული, კიბის საფეხური ვერ შევნიშნე და ფეხი