ვერ შემდგარი სუიციდი

მე სუიციდის ვერ შემდგარი... სუსტი ვარ გმირი, დამინდო ნეტავ უფალმა თუ მმატებს სატკივარს. ვერ წამოვდექი დაცემული... შუა მზის ქვეშ ვიწვი, ვსუნთქავ და მაინც, მე არ ვცხოვრობ ... მხოლოდ დავდივარ.

საუკეთესო მეგობრები ( თავი მესამე )

ანის უფროდაუფრო აშინებდა ის ფაქტი რომ სიცივეში, თან ისე რომ არც წყალი და აც საკვები არ იყო როგორ უნდა ყოფილიყვნენ. მაგრამ იმედს იტოვებდა რომ მათსავით შეშლილებიც იქნებოდნენ აქვე სადმე ახლომხალო, და მხოლოდ ამით იმშვიდებდა თავს. უკვე დაღამდა და ძალიან

პირველ სიყვარულზე ფიქრს განვაგრძობ

წლები გადიოდა შენზე ოცნებით და დრო გადიოდა შენზე ბოდებით იყავი როგორც წყალი თევზისთვის ვემზადებოდი სულ სხვა გეზისთვის

ცეცხლოვანი ტანგო /5თავი

როგორ მეხებოდა,როგორ დაასრიალებდა ხელებს ჩემ გაყინულ სხეულზე,როგორ ნაზად დაატარებდა წელზე თითებს,როგორ მეჩურჩულებოდა,რომ არ მატკენდა. ფილმის კადრებივით გადამირბინა ყველაფერმა თვალწინ. ამჯერად ჩემით ავატარა მკლავებზე თითები და საწოლზე ოთხად მოვიკეცე.

ოცნებებში დაკარგული (2 თავი)

ყურმილში გაისმა ჩემი სიხარულის ხმა, რომელიც სიყვარულით იყო სავსე, მაგრამ, ამავე დროს მასში კრთოდა წყენა, წყენა რომელიც ჩემი წასვლით გამოვიწვიე... გული დამეწვა მისი ხმის გაგონებაზე, ხმის ამოღება მიჭირდა, ყელში ბურთი გამეჩხირა, აი ახლა ვიგრძენი

შეგეჩვიე (დასასრული)

მანქანაში ვზივარ და ყურებში მხოლოდ ძრავის და ფანჯრიდან შემოსული ჰაერის ტალღების ხმა მესმის. ჩემდა უნებურად წარსულის ყველა ფიქრმა ღრუბელივით მოიყარა ჩემს თავზე და კამარასავით წამოვიდა მოგონებები.

უღიმღამო სიცოცხლის საოცრად ფაქიზ საზღვარზე

ყველაფერი დროებითია, ყველაფერი დროებითია ტკივილის გარდა. არ ნელდება, არ იცვლება არ გადის. იქნებ ოცნებებიც დროებითია. იქნებ ნელ-ნელა ოცნებებიც გახუნდეს, ყველაფერი რაზეც აქამდე ოცნებობდი ახდეს, მაგრამ აღმოაჩენ რომ ეს ის არ არის რაზეც ოცნებობდი,

ლარნაკი

მაგიდაზე ლარნაკი დგას...ცარიელი ლარნაკი...ყვავილების გარეშე...სიცოცხლის...სიყვარულის გარეშე...წამით მისი აღება და დამსხვრევა მინდება...მისი აღება და დამსხვრევა მინდება...მგონია მის ნამსხვრევებს თან გაჰყვება ჩემი ყველა

ღამეული შიში ან წარმოსახვის ქარბორბალა

გარეთ ქარია. ნაქსოვი, შავი ჟაკეტი მაცვია, რომელიც ცოტა არ იყოს მაწუხებს, მაგრამ სიცივე მაიძულებს შევეგუო დისკომფორტს. მარჯვენა ხელში არაჩვეულებრივი წიგნი მიჭირავს, რომელსაც ვიცი, რომ ამ საღამოს არ წავიკითხავ. მარცხენა ხელში- საწერი კალამი და დიდი

უკვე ჩემი დაგარქვი ფერია (14)

დიდი მადლობა ყველას ასეთი თბილი სიტქვებისთვის, ეს ჩემთვის დიდი სტიმულია. და ხოოო ნუ ეს თავი სწრაფად დავწერე არვიცი მგონი დებილობაა. მოკედ ველოდები თქვენს შეფასებებს კომენტარები არ დაიშუროთ რადგან ყველას აზრი მნიშვნელონია ჩემთვის არ აქვს მნიშვნელობა