დაკარგული ნახევარი...

გგრძნობ... ვიცი გტკივა... მეც ტკივილისგან ვიკლაკნები... მინდა გიპოვო და ვერ გპოულობ... ალბათ მართალი იყავი... არ გვიწერია ჩვენ მთლიანობა...

მე არ ვაპირებ უშენოდ ვიცხოვრო

.ნანას ჩაეღიმა,ხელი მოკიდა და თავის საძინებელში შეიყვანა,სანამ არ დაიწვინა მის გვერდით ნანა არ დაწვა ისიც და ერთად ჩახუტებულებს დაეძინათ,თან ბუტბუტებდა.-მაპატიე გთხოვ და სახლში დაბრუნდი,უშენოდ სახლი ცარიელია.ერთად გავინათოთ ცხოვრების გზაო,ხომ

ვიცი, რომ შევცდი

ჩვენი ერთობა დაუძლეველ ქარაფებს დაშლის, როდესაც სულის შეძახილი ჩუმ გრძნობებს აშლის და ქედს დახრიან ჩვენს წინაშე გოროზი მთები, აირევიან ქინძისთავზე აცმული გზები,

მეგობრის ხათრით (თავი 8)

- რა გატირებს?.. - ჩემი ოთახის კარები შემოგლიჯა ნატამ. ტირილისგან სულს ძლივს ვითქვამდი. - რა გჭირს?.. - სწრაფად მომიახლოვდა და ხელები მომხვია. - ლაშა.. - გაბზარული ხმით ძლივს წარმოვთქვი მისი სახელი.

მე და ჩემი ფიქრები

დავწექი და იმაზე ბრძოლით, რომ არ უნდა მეფიქრა მასზე ჩამეძინა. მე და ჩემი ფიქრები, ვეჭიდავებოდით ერთმანეთს. სამწუხაროდ ადვილად ვეჩვევი ადამიანებს და შემდეგ იმედი მიცრუვდება. არასდროს ეძებო ბედნიერება, როცა აქით გიპოვის, მხოლოდ მაშინ იქნები

კატასტროფულად ვნებიანი...

სრულიად წარმოუდგენელია ის რომ მე ახლა ვზივარ მოკალათებული სავარძელში და ისევ ვწერ. ისიც კი წარმოუდგენელია ეს ფართე დაძონძილი კაბა რომ ჩამიცვამს. არც თუ ისე კარგი მოსასმენია საწყალი გოგოსგან ამდენი წუწუნის ერთად მოსმენა თუმცა მაინც გასაკვირია რომ მე

სიმშვიდემდე შეშლილი(19)

-სიმშვიდემდე შეშლილიიიი მიღიმის და ბავშვს გაღიმებული უყურებს ,მერე დადიანებისკენ გადააქვს მზერა მისკენ რომ მორბიან და გაწუწულები ეხვევიან.

გიჟი ექიმი მატარებელში (18 თავი და დასასრული)

დილით ადრე ავდექი და ბარგი ისევ მოვამზადე. მე შავი მაღალწელიანი შორტი, თეთრი ბრეტელიანი მაიკა და თეთრი ქონვერსები ჩავიცვი. თმა ამჯერად გავიშალე.(თმა მის მერე აღარ გამიზრდია რაც საქართველო დავტოვე). ტუჩზე ჩემი განუყრელი მაკის 229 წავისვი და თვალზე

ცუდი გოგო "ენემი" (თავი 6)

ენი ფიქრობდა ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყო ავტორი. მაშინ მშობლებს კი უთხრა ვიცი ვინც გამოგზავნაო, მაგრამ სინამდვილეში ეს მხოლოდ ვარაუდი იყო. აღარ იცოდა რა გაეკეთებინა არ სურდა ვინმესთვის ეთხოვა დახმარება, იმიტომ რომ ეს მისი პირადი ცხოვრებაა, და არავის

ახალი ცხოვრება (სრულად)

ადამიანობა. ერთ დღესაც ეჯახები რეალურ პრობლემებს, რომელთანაც გამკლავება შენთვის არავის უსწავლებია. სრულიად განგრევს, გფიტავს. აზროვენების უნარს გაკარგვინებს. ყველაზე უსუსურად გაგრძნობინებს თავს. რა უნდა ქნა როგორ მოიქცე? ვერ გაურბიხარ. ცდილობ