ძველი პიანინო - 53

თავჩაქინდრული მიუყვებოდა აღმართს, თოვლის ფიფქები ნემსებივით ჩხვლეტდა სახეს.... „პირველი თოვლი... სევდიანი პირველი თოვლი... და სრული სიმარტოვე...“ ყველაზე მეტად ერთგულება უნდა დააფასოო - ასე ასწავლიდა ბაბუ, მაგრამ ახლა სრულიად მარტოხელამ ვისი

ბურდული და სხვა კატასტროფები (14)

-მობრძანდნენ-თითს მოსამართლესავით იშვერს ხვედელიძე. ჰო ლუკა შენ რომ არ გეთქვა ვერ მივხვდებოდი -აბა ამოღერღეთ ახლა სად იყავით და რატომ იყავით-დაკავებული რომ არ მქონდეს დიდი სიამოვნებით ავაფრიალებდი ორივე ხელს მეტი ეფექტისთვის -ზურა დათვრა და ლექსომ

მე არ ვაპირებ უშენოდ ვიცხოვრო< 13 თავი

ნანამ ნინიკოს მოუარა,დააწვინა და უკვე კარგად დაღამებული იყო მირიანს რომ შეაკითხა და გაიგონა როგორ ბორგავდა ძილში. ---უშენოდ ტკივილია გულში,სულში კი ბინდია.დავეხეტები ამ დაბინდულ ლაბირინთებში და სინათლეს დავეძებ.ვიპოვნე,მე ვიპოვნე ჩემი სინათლე და ის

მე ხომ მაგ დარდში ჩარჩენილი კვლავ შემიყვარდი..!

იცი? დაგიცდი, რად მაკმარე დღეის ნადარდი? მე ხომ მაგ დარდში დარჩენილი კვლავ შემიყვარდი?! რისთვის ვიცოცხლებ მეთქი, დარდებს, გაათნაკეცებს.. მაგრამ რა ვუყო, რომ სიცოცხლეც შენ ერთს დაგეძებს..

მეგონა,რომ ცისფერთვალება ანგელოზი შემიყვარდა...

ერთი წელი გავიდა ასე მეგობრობაში...ერთ დღეს კი მეუბნება, რომ უნდა წავიდეს, აქ არაფერი აღარ დარჩენია და იქნებ იქ მაინც იპოვოს რამე..... -თაკო თქვი რამე, არმინდა რომ ჩუმად იყო... -რავთქვა? რით გავამართლო ეს გადაწყვეტილება?ესე ადვილად მიატოვებ

თვითმფრინავის ბიჭები

–გაფრენა ყოველთვის მინდოდა ახლაც მინდა და გავფრინდები კიდეც, ოღონდ არა თვითმფრინავით. –რომ ვერ გაფრინდეთ? –მაშნ ზღვას გადავცურავ. –რას? –ზღვას. –როგორ? –სიმღერით

ცოდვილი მამაკაცი XIV

დილით ადრე გავიღვიძე, რადგან მაინტერესებდა ამ სახლის ბაღი . როდესაც საწოლიდან წამოვდექი ლაურას გადავხედე და ეძინა , სახეზე დაღლილობა ეტყობოდა . შემდეგ კარადიდან ახალი სამოსი გამოვიღე და ჩავიცვი . სააბაზანოში თავი მოვიწესრიგე და კარები გავაღე . ამ

შემიყვარდი..არ დამტოვო (3თავი)

მეორე დღეს სახლში გამოგვწერეს. სახლში მისულს ძილი მომინდა, მომინდა დიდი ხნით მოვშორებულიყავი ყველაფერს.. თვალები დავხუჭე... თუმცა სიბნელის ნაცვლას მხოლოდ რატის ვხედავდი... ის არ იღიმოდა..გაუნძრევლად იდგა... არ მახსოვს რამდენ ხანს ვიყავი მასზე

დედა უმწიკვლო და უმანკო ვარდია!

ქვეყნად დედის ღიმილი მიყვარს მისი სიტყვები მინათებს წყვდიადს მას ჩემი ცხოვრება ნათელში მიაქვს დედას შევადარებ მხოლოდ განთიადს!

სველი იასამანი [3]

სასტუმროში გვიან ღამით ვბრუნდებით. ჩემს ოთახამდე მაცილებს და კარების წინ ვდგებით. ვუყურებთ ერთმანეთს და ჩუმად ვართ, ან იქნებ ვერ ვხვდებით რა უნდა ვთქვათ, იქნებ სიტყვები ზედმეტია. კისერზე მკიდებს ხელს, მიახლოვდება და ძალიან, ძალიან ნაზად მეხება