რადგან დამღალა ...

შემომღაღადებს მოცინარი სიზმრების ვნება, რომ ვზივარ გზაზე და არეულ ფიქრებს ვალაგებ და თითქოს დახშულ სივრცეებში მიწევს ცხოვრება, რადგან უენო ერთგულება შერჩათ ალაგებს,

ღამის მორევში

იცი რა მიყვარდა ყველაზე მეტად? სავსე მთვარეობისას გარეთ რომ გავიდოდი, გრილი ნიავი სახეზე მაშინვე რომ მომედებოდა.მარტო ვიყავი წყვდიადით მოცულ სამყაროში და ღამის სიბნელეს მთვარის ნათება არღვევდა.ირგვლივ სიჩუმე სუფევდა, ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ

წამით.

ყოველთვის არა... ზოგჯერ მხოლოდ და ისიც წამით პატიმრები ტირიან ღამით. მალავენ ცრემლებს და სიბნელისას ელტვიან კალთას. როცა რჩებიან მარტოდმარტო საკუთარ თავთან.

ძველი პიანინო - 58

გამოძიების კვალს არსად არ მიჰყავდა, ანდა სად იყო იქ კვალი?.. ერთ ადგილას შეყინულ საქმეს ძვრა არ ჰქონდა, სამაგიეროდ კი დანაშაული მატულობდა და მატულობდა... ისევ თვის ბოლო შაბათი, მაგრამ ამჯერად მსხვერპლი ნიღბის გარეშე.

ჩანაწერი დღიურიდან ( სრულად )

ახლა თეთრ ფურცელს დავყურებ და მინდა რომ დავწერო,ბოლომდე გავშიშვლდე და ყველაფერი დაწვრილებით აღვწერო,მინდა რომ ყველაფერი მოგიყვე. შემიძლია გენდო? იქნები კი ჩემი მეგობარი? ხომ არავის გაუმხელ ვინმეს იმას რასაც შენს ფურცლებზე დავწერ? უამარავ საიდუმლოს

შავში თეთრი (2)

ჩემი ნერვიულობა ნიამ შეამჩნია და მითხრა : -ყველაფერი კარგადაა , მან თითქმის დაივიწყა -ამბობს მისი ტუჩები , თვალები კი ყველაფერს აფუჭებენ . -ნია , ხომ იცი რომ არ მიყვარს მატყუარა ადამიანები . ტყუილს ვერ ვიტან , მითუმეტეს ჩემის საუკეთესო

ასეც ხდება ხოლმე (28 თავი)

ტაქსიდან გადმოსული ნიკოლოზი, სწრაფად მიაბიჯებდა სახლისკენ. მაქსიმე აჩქარებულ გულზე უფრო ძლიერად ყავდა მიკრული და ნერვუყლად ათვალიერებდა გარემოს. ეზოს კარი ხელის კანკალით შეაღო, ნერწყვი მძიმედ გადაყლაპა და ნელი სვლით წავიდა სახლისკენ. კარებზე სუნთქვა

სველი იასამანი [5 დასასრული]

არ ველოდი, შენგან არ ველოდი და ესეც იკადრე, აქამდეც მიხვედი - საშინელ ტკივილს ვგრძნობ სადღაც, შიგნით - აქამდე მაინც გაფასებდი, როგორც პიროვნებას, ჩვენი ურთიერთობის ვერ ჩამოყალიბებას ამაში ხელი არ შეუშლია, შენ მაინც ძალიან, ძალიან კარგ ადამიანად

საუბარი EX-თან

გამარჯობა, გადავწყვიტე მოგწერო ესე ამ ფორმით იქნებ ოდესმე ნახო, ალბათ მიხვდები რომ ეს შენ გეძღვნება არც სახელს ვამხელ ამ ჩემს წერილში და არც რაიმე მინიშნება არ იქნება სხვა მკითხველისთვის მხოლოდ შენ უნდა მიხვდე რომ ეს შენ გეხება, უკვე 2 წელია ერთად

მეგობრის ხათრით (თავი 4)

რამდენიმე შეხვედრის შემდეგ უკვე თავისუფლად შემეძლო მეთქვა, რომ მე ვატო შემიყვარდა!.. ან სულაც ძალიან შევეჩვიე. არ ვიცი ისიც იგივეს გრძნობდა თუ არა ჩემ მიმართ, მაგრამ ის კი ფაქტია, რომ გულგრილი არც ის იყო. ერთი სული მქონდა, როდის დავამთავრებდი