მე, რომ გაპატიო, სიყვარული თუ გაპატიებს?! ...16...

შენ გელაპარაკები! გაგიჯდი?! სულ გადახვედი ჭკუიდან? -თავი დამანებეთ ყველამ-ძლივს ამოხეთქა ქეთამ და ანდრიას გახედა ისევ -არასოდეს, აღარასოდეს გაბედო მომიახლოვდე,მოკარებაზე ხომ აღარ ვლაპარაკობ-კბილებში გამოცრა, თან მთელი თავისი, შიგნით დაგროვილი ბოღმა

ბურდული და სხვა კატასტროფები (8)

-სანდრო გაჩერდი-საჩვენებელ თითს გამაფრთხილებლად ვწევ და ნერწყვს გაჭირვებით ვყლაპავ. კარგი, საით გავიქცე ახლა მარჯვნივ თუ მარცხნივ. -თუ გაინძრევა დაიჭირე!-მომდევნო ბრძანება მესმის იგივე ტონალობით, ჰომ, არა მგონია ეს ჩემთვის ეთქვა, ყურებდაცქვეტილი

დამსჯელი (2)

დილით ლიზამ კარადაში ვერაფერი რომ ვეღრ იპოვა მძინარე გაბრიელს გამომცედლად დახედა და ფანჯარასთნ მივიდა რომ ოთხი გაენიავებინა მაგრამ თვალები შუბლზე აუვიდა მისი საღმოს კაბა რომელიც საშობაო ვახშმისთვის წამოიღო იქვე ხეზე მიყინულიყო და არ ინძრეოდა.

მეორედ არ იბადებიან (თავი 3)

-ანანო, ასეთი.... ასეთი სექსუალური. იცი, როოგრ... -გაჩუმდი...მთვრალი ხარ.. ადექი, „ტაქსის“ გავაჩერებ... -იქნებ შენც წამოხვიდე, დიდი საწოლი მაქვს.. -ფხიზელი რომ იყო საკადრის პასუხს მიიღებდი-მკაცრად წარმოთქვა, ფეხზე წამოდგა და ბიჭს მზერით ანიშნა,

შეგეჩვიე XXI

ძილბურანში თებეას სიცილი ჩამესმის თან მაისურზე მექაჩება. მის სიცილს ჩემი სახელი ენაცვლება. -იოანე, იოანე, -იმეორებს და მის სიცილში ტირილიც ერევა. შემეშინდა და შიშმა მაიძულა მალე გამოვფხიზლებულიყავი. -რა ხდება თებეა, კარგად ხარ? -მირტყამს იოანე,

უცნაურია კაცის ბუნება...

ქალიც ქარია, ხან ქარიშხალი, მას ვერ აჯობებთ თქვენთან ბრძოლაში, ნადავლი გინდათ? ჯერ ჩვენ გვადროვეთ უკვე ვნადირობთ მგლების ხროვაში...

ცოდვების გამო?..(20)

თავის მართლება დავიწყე, მაგრამ არავინ მისმენდა ისე იცინოდნენ.. თემოს ვთხოვე გიგის მანქანა მოეყვანა, როგორც აღმოჩნდა მასთან სახლში გაუჩერებიათ, ალბათ მე რომ არ მენახა.. ყოველ დღე ვცდილობდი სიტუაციაში კარგად გავრკვეულიყავი, ბიჭები ამაში

ძნელია

ძნელია როცა არავინ ხარ და არაფერი ხარ... არსებობ და არაფრისთვის... როდესაც ძილისწინ ნატრობ რომ უბრალოდ აღარ გათენდეს .. ყველაფერს განიცდი და თან ვერაფერს გრძნობ ვერც ცხოვრების ჭრილობებს სულში.. როდესაც ერთი დიდი სიცარიელე ხარ და მეტი არაფერი.. განა

სამი გზა (თავი 7)

-რატომ მიმატოვე, დათა? -ცრემლებისგან აკანკალებული ხმით დაუყვირა გოგონამ. ბიჭი ადგილზე გაშეშდა. სახე ბრაზისგან წამოენთო, კბილები მაგრად დააჭირა ერთმანეთზე და გაცეცხლებული გაექანა გოგონასკენ. მკლავში სწვდა და ფეხზე წამოაგდო. ახლოს მიუტანა სახე.

ძველი პიანინო - 36

მიმის გაუჩინარება არავის შეუმჩნევია. არც ფიფო გაჩერებულა დიდ ხანს. სასწრაფოდ სამსახურში გამოიძახეს, ხელის ერთი აქნევით ისე დაემშვიდობა ხალხს მათთვის ზედაც არ შეუხედავს. მხატვარს ეგონა, რომ იქვე სადმე მიმის მოწყენილ თვალებს წააწყდებოდა, მაგრამ მისდა