გამიუცხოვდი

გამიუცხოვდი.. შენი თვალებიდან სითბოს ვეღარ ვამჩნევ და მეტირება.. უკვე თვეებია აღარ გამიღიმია.. დღეები ჩვეულებრივ ღამეებს დამესგავსა.. ისევ ზამთარი.. ისევ აივანი.. ისევ უგვირილობა.. არეული ემოციებით.. ფიქრებით..

სილურჯე

ლურჯია დღეს ცა, როგორც არასდროს, თითქოს უყლუპია მთელი საღებავი. ურცხვად იყურება, წელში გამართული სულაც არ ადარდებს, მას ეს განთიადი. მთვარის სილურჯეში

ადამიანის ბუნება

არ გიფიქრიათ, რომ ჩვენი და ბუნების ხასიათი ერთმანეთს ჰგავს? არ გიპოვიათ საკუთარი თავი მრისხანე გრიგალში ტოტებს რომ ამტვრევს და ბუმბერაზ ხეებს დრეკს? თავსხმა წვიმაში? თოვლის ფიფქებში? ღრუბლების გრიალში? ცაზე გაკლაკნილ ელვაში? განა გაზაფხული კარგ

7.მხიარული რომანი

-არა! ანა გამოფხიზლდი! ანააა! იცოდე მოგკლავ! ვერ გადამირჩები! ანაა!-თეკლა გაფითრებულ სახეს დაჰყურებდა, მთელი არსებით გრძნობდა ვენებში მჩქეფარე სისხლს, წითელ, მაცოცხლებელ სითხეს, ყველაზე მთავარს, ყველაზე ბინძურს, ყველაზე სუფთას, ყველაფრის

ლელო (თავი 13)

ნეტავ, დრო არ გასულიყო. იქ გაჩერებულიყო. რა არის დრო? ეს ჩვენვე, ადამიანებმა შევქმენით და ახლა ვწუწუნებთ. ხო, ხო ჩვენ შევქმენით! აბა, თავიდან მზე ამოდიოდა და ჩადიოდა, წელიწადის დროები ერთმანეთს ცვლიდნენ, თვეები - თვეებს, კვირები - კვირებს, დღეები -

ვნებიანი თვალები - სრულად

-რატომ მიყურებ ასე ... - სიცილით ახედა გაშეშებულ მიშოს. - ვცდილობ რომანტიული გარემო შევქმნა , მაცადე ! - გააჩუმა და მისი ტუჩებისკენ დაიხარა . - ეს ნაყინი აქ არ მომწონს ... - ოდნავ შეეხო სახეზე მოცინარს , რომელიც წამში დასერიოზულდა და მისი სიახლოვით

მწვანე #2

გვიანობამდე მომიწია მუშაობა ასალაგებელი იყო მაგიდები,ნეტავ ნანიკო მხედავს ხო გადამამტვრევდა ამ თეფშს თავზე. ვიცი,რატომაც და ისიც ვიცი,რასაც მეტყოდა,რამე გაკლიაო და მერე ისევ ჩხუბი იქნებოდა და მეტი არც არაფერი. ნიკამ მეც ვრჩები,გეხმარებიო. -ნიკა, ის

სიკვდილი სიყვარულისთვის

იზაბელის თვალთახედვით: დილით გამაყრუებელმა საყვირის ხმამ გამომაფხიზლა.შემზარავი ხმა ასევე შემზარავ ამბავს გვამცნობდა–მკა იწყეოდა. მალე უნდა ჩაგვეცვა და ხის მარიონეტებივით დავლოდებოდით განაჩენს,რომელსაც ნ სიკვდილი მოყვებოდა ან დროებითი,ტანჯული

მე, რომ გაპატიო, სიყვარული თუ გაპატიებს?! ...6...

-გეგააა ჩემო საყვარელო,რატომ დამტოვე?-ახლოს მივიდა ბიჭთან და ხელი მხარზე დაადო-ძიძამ დამირეკა პატარას მამიკოსთან უნდაო ასე რომ წავიდეთ ცოდოა-ბიჭს ლოყაზე ნაზად მიაკრო ტუჩები- გამარჯობააა-მიესალმა გოგონასაც-ერთმანეთს არ ვიცნობთ,საყვარელო არ გამაცნობ?

რომანის პროტოტიპი (სრულად)

-ნაზიი.....-ბედნიერების ფერები ცვლიდნენ ერთმანეთს, ნოდარის ღიმილის ცისარტყელასაც კი აბიჯებდა.... -მოხვედი ?-თავი გვერდზე გააქნია და ორი ნაბიჯი წინ წგდგა.. -არ შეცვლილა აქაურობა, იცი.. -არც შენ. -მომენატრე. -რას აკეთებდი, მომიყვები ?-დაინტერესდა ნაზი