Don’t leave me…

“ ოკეანეში გადავეშვები და დავრჩები მანდ,თითქოს ოკეანეა ჩემი სახლი."

არასოდეს თქვა არასოდეს

საყვარელი ადამიანების დაკარგვა ყველაზე საშინელებაა ალბად ცხოვრებაში, ტკივილი და მონატრება მშობლებისადმი,დეპრესია და ხალხის უაზრო მითქმა მოთქმა: ეხლა სად უნდა წავიდეს ? რა ეშველება ?არადა როგორი ლამაზია.დანანებით უყურებდა ხალხი შავებში შემოსილ

ორი გული,განსხვავებული სამყაროებიდან (თავი 1)

-რა თქმა უნდა თიკოს გარდა -წამოიძახა დეამ , მაკომ გაკვირვებული სახით შეხედა თინათინს -აი რა ვქნა? გეფიცებით მართლა მინდა ხოლმე ,განსაკუთრებით მაშნ ვიღაც გოგოები რომ დასტრიალებენ თავზე, ეს არ იმჩნევს ძააან ჰკ*დია ,მაგრამ მე ვცეცხლდები.მერე მოდის და

“ S H A D O W S ” (Chapter one)

And finally, here we are completely free from everything. The scent of freedom allays all the pain, that I have ever experienced. Nevertheless, I’m still afraid of being hurt, humiliated and ashamed due to my past.

ჩვენ (თავი 14)

- ეს რაარის? - თვალები გავაფართოვე და შევეცადე მათი სახეები გამერჩია - ეგრეც ვიცოდი ანი , მაგარ საქმეებზე არიან კი - ცრემლები მოიწმინდა და ტელეფონი მიაგდო - ყველა ერთნაირი როგორ უნდა იყოს! რამდენჯერ უნდა გამიცრუვდეს იმედები? - ხელი მაგიდას მივარტყი

შენსკენ სავალი გზები თავი 11

ათასი საფიქრალი დაუგროვდა ნინას. არ იცოდა რა უნდა ექნა. ან რას უმზადებდა მომავალი. ცხოვრების ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა . ნატა გვერდში ედგა მიდმივად.ჯერ უნივერსიტეტი შემდეგ სამსახური .ილია ამჩნევდა მეგობრის უგუნებობას, უნდოდა დახმარებოდა.

შეწყვეტილი გულისცემა

-გულისცემა შეწყდა - მესმის სიტყვები და ვნადგურდები. ექოსკოპიის ოთახიდან თვალცრემლიანი გამოვდივარ, მაკანკალებს და თავს ძალიან მარტოსულად ვგრძნობ. -მე ის დავკარგე - ვიმეორებ გაუჩერებლად და გარშემო ვერავის ვამჩნევ, მხოლოდ უაზრო სიცარიელეს.

ჩვენ (თავი 13)

ბიჭები გავაცილეთ და ყველამ ჩვენს საქმეებს დავუბრუნდით, აკადემიაში გავიარე , საბუთები მქონდა მოსაწესრიგებელი და გეზი ავიღე სახელოსნოში , ხატვას შევუდექი და ისე მალე გავიდა დრო,საათს დავხედე ცხრა საათი იყო დაწყებული, ტელეფონი ამოვიღე და დადიანის

სიყვარული თუ შეჩვევა ? (2 თავი)

თბილისში ცხოვრება სულ სხვანაირი იყო, შეიძლება რთული იყო მთელი კვირა იატაკზე ძილი, რადგან ვერ ვახერხებდით საწოლის აწყობას და მთელითვე სარეცხის შავი ნაგვის ცელოფნით სხვა უბანში ტარება, რომ ჩემი დის დაქალთან გაგვერეცხა, მაგრამ იმას მაინც სჯობდა სადაც

ერკე მიდასი - გოლიათი (თავი 5)

-აქა ხარ ექიმო? - წინ გამოვიდა ერთი კოჭლი კაცუნა ხელჯოხით და საუბარი დაიწყო. უემოციო, ამავდროულად გაცოფებული, განრისხებული განგებ გაბოხებული, თუმცა ჩახლეჩილი ხმა ჰქონდა. - მინდა ერთი ამბავი მოგიყვეთ... - აშკარა იყო, რომ ახლა თავად ბელადი სწვეოდა