სტოკჰოლმის სინდრომი, დაწყნარდი გულო ( დასასრული)

არ მსურს, რომ ეს ტკივილი დამთავრდეს, გამოილიოს და ამოიწუროს! რადგან სწორედ ეს ტკივილი გაკავებს ჩემში. მე ვიცი, რომ ეს სიცოცხლე არ არის! ეს უბრალოდ ინერციაა! ეს არის მუდმივობის მახე, რომელშიც გავები და მე ვწვები ჩემსავე ხელით შექმნილ ნიუტონის

გულისცემა 8 თავი

და შემახსენე შენ ვინჩემი ფე*ები ხარ? უთხრა დათომ და წამშივე სახეში უთვაზა სანდრომ, ურტყამდა მთელიძალით გიო კი ამაოდ ცდილობდა სახედასიახლიანებული დათო გამოეგლიჯა ხელიდან სანდროსთვის,

აგაპე (დასაწყისი)

ისტორია გოგოზე, რომელიც ცდილობს სამყაროში თავის დამკვიდრებას, საკუთარი თავის პოვნას, ოჯახურ, ფსიქოლოგიურ, პრობლემებთან გამკლავებას. ცდილობს ყველასთან მეგობრული იყოს, მხიარული და კეთილი, მაგრამ ეს ნიღაბია, როდესაც მარტოა თავის ოთახში შინაგან დემონებს

პატარავ

მიყვარხარ... იმიტომ, რომ არ შემიძლია ამ სიყვარულის გარეშე … შენ ხარ ადამიანი რომელმაც ბევრი რამ გადაიტანა ცხოვრებაში და მაინც მყარად დგას ფეხზე , არ გაბოროტდა სამყაროზე და მაინც შეძლო შეყვარება ..

თუ შემცივდება შენ სიყვარულს მივეფიცხები

სანამდის ვცოცხლობ, სანამ მკერდში ცეცხლი მინთია თუ შემცივდება შენ სიყვარულს მივეფიცხები!

ზღვარს გადასული

შიშების მორევში ვიძირები მე ახლა. ნუთუ ზღვრულია ის სინამდვილე, რომელშიც ჩვენ გვიწევს არსებობა?! ამასთან დაკავშირებით ასეთი ალეგორიული გადახვევა მახსენდება: “ზღვარს გადასული”: ერთხელ ერთ ბრძენ კაცს ჰკითხეს: რისია ის რეალობა, რომელშიც ჩვენ ვცოცხლობთ

ბრაზიანი გოგო

დილით გაჩერებაზე მეტეოროლოგიური პირობების შესაბამისად შეფუთნული და პანდემიის წყალობით ახალი აქსესუარით, პირბადით, სრულაიდ იდენტობა დაკარგული ავტობუსში ასვლას ვაპირებდი, როცა ჩემი სახელი მომესმა გვერდიდან: -ლილე, ბარზიანო გოგო!

თანხმობა

ზეცავ, სამყარომ თანხმობა მოგვცა, თანხმობას მოჰყვა პირველი ჰანგი, პირველი სითბო, პირველი დარდი, ასე დავიწყე მე შენით ტკბობა,

მორევში

მე ჩამითრია შენმა ამ სიღრმემ, სადაც მეც ვნახე ეს ჩემი თავი, რომ შეგიცანი, ვთქვი “არ გაგიჟდე!” და მე ვიგრძენი, რომ შემიყვარდი.

დაბუჟება.

ადამიანები მიწიერი სამყაროს რობოტები ვართ, განსაკუთრებით ისინი რომელთაც მენტალური ჯანმრთელობის პრობლემე გვაქვს.