დევდარიანები (1-2 თავი)

1 თავი აბაზანიდან გამოსული, დაორთქლილი სარკის წინ დადგა, თითები სარკეს გადაუსვა, და საკუთარ თავს შეხედა, გამხდარ ტანს, საშუალო ზომის მკერდს, რომელიც მეტ სილამაზეს სძენდა მის ტანს. აბაზანიდან გამოსულმა გზა ოთახისკენ გაიკვლია.

პირადი მცველი (თავი 5)

მია, მაშინვე ოთახში ადის და კარებს კეტავს,  შემდეგ სარკეში იყურება და ხედავს რომ სირცხვილისგან ცეცხლის ალი მოსდებოდა სახეზე ჭარხლის ფერი, ედო _ ღმერთო, რა სირცხვილია უკვე მეორედ მხედავს იგი , საღამურებით  და თან ეს გამოხედვა რა იყო ვერ ვხვდები.. 

სიცრუე,რომელიც არ ვიცოდი 26

თითქმის მთელი კვირა არ გამოვჩენილვა მასთან.კარზე ზარი რომ დარეკა ჩაეღიმა და ფეხზე ჩუმი ლაპარაკით წამოდგა. -მეტხანს უჩემოდ ვერ ძლებ...ოხ ნეა,ჩემს სულს რომელიც თურმე მქონია რატომ იპარავ?!

კადრს მიღმა ( თავი 4)

- რატომ უნდა დავიჯერო? შენც ხომ არ დამიჯერე. იყვირა კაცმა. - ეს ერთი და იგივე არ არის. არც ქალმა დააკლო. - ხომ მემუქრებოდი სხვას ვიპოვნიო? უკვე მოასწარი? თუ მანამდეც გყავდა? აა, საერთოადც შეიძლება ეგ ბავშვი იმისია. თქვა კაცმა. ქალი ამ სიტყვებზე

ჩაი ასკილით

სოფლის სახლში მარტო ვიყავი. დასვენების მოწყობა მინდოდა. ხმაურისგან და სამსახურისგან შორს. კარებზე კაკუნია. ალბათ ჩემი მეზობელი მარეხია, რომელიც დილით ჩემი სახლის ეზოსთან შემხვდა და ასკილის ჩაის დაყენებას შემპირდა.

ქაოსის კატები (სრულად)

Ნეფრიტის წიგნები მოჩანს კუნძულებიდან, დამაბრმავებელი ზურმუხტის ზღვებიდან. Აკვამარინის ფერში ჩაფლული პოსეიდონი გაჰყურებს უკიდეგანო ზღვას და ოკეანეებს, განაგებს მარჯნის რიფების სამყაროში ჩაძირულ ქვეყნებს,

შურისძიების მსხვერპლი 16 თავი

იმის გამო რომ ანდრიამ ცივი ური განაცხადა კახასთვის ტელეფონის დაბრუნებაზე საშინლად გაბრაზდა მია და ცოტა შეკამათდნენ -თავი ვინ გგონია ასე რომ იქცევი?-ცინიკური ტონით ჰკითხა მიღებული ჭარბი ალკოჰოლის დოზისგან თვალებჩაწითლებულ ბიჭს გაღიზიანებულმა გოგონამ

მკვლელობა შავი იებით (თავი 8)

_ ბიზნესპარტნიორი და არა სხვა პარტნიორი, _ თქვა ქალმა და გაეღიმა. შემდეგ ჯერ კაცის ხელი იგრძნო, მერე კოცნა და გულმა გამალებით დაუწყო ცემა. ამწუთას ყველა ტკივილი დააავიწყდა და მოდუნდა. ერიკი მისი სახიდან ყელს ჩამოუყვა...

"არეულობა"

ხანდახან შენს ფოტოებს ვუყურებ. ვხედავ, თუ როგორ გაიზარდე და მინდა იმ სახის ნაკვთები გავიხსენო, მე რომ მიყვარდა. მინდა დავიმახსოვრო.

სიყვარული

ნელი ნაბიჯით ვუახლოვდები ფანჯარას,მეშინია, იმედგაცრუების მეშინია,იმ შეგრძნების მეშინია, იქ რომ არ დამხვდე. თუმცა შეხვედრის ყველაზე მეტად მეშინია,შეხედვის მეშინია, იმ ტკივილის მეშინია რასაც შენს თვალებში ჩამდგარი სევდა მომანიჭებს.