არ შემიძლია და მე ავად ვარ...

არ შემიძლია და მე ავად ვარ, ქარი ეწვია წუხელ იმ ყვავილს. ცხოვრობდი უწინ, ახლა არა ხარ, მე მივდიოდი, შენ არ იყავი.

ის რაც იყო, დრომ წაიღო...

ის რაც იყო, დრომ წაიღო.. შენ აღარ ხარ უკვე ჩემი.. მაგრამ რაც არ უნდა იყოს, მე შენ მუდამ მეყვარები!.. დრომ წაიღო სიხარულიც, მე რომ მაბედნიერებდა.. ჩემი სიხარულის მიზეზს, მხოლოდ შენი ღიმილი ერქვა.. შენი ჩემდამი სიყვარულიც, არ ყოფილა ჭეშმარიტი..

ლუციფერი (12)

დეამინ და ხო ერთი სხვადროს სახლის დალეწვა რომ მოგინდება ეცადე ჩემს ოთახს მაინც არ შეეხო (თვალი ჩაუკრ ალუციფერმა და გამოშტერებულ დეამინს კარები ცხვირ წინ მიუკეტა) - იდიოტი, ამდნეი ვიწვალე გულმა კინაღამ დაარტყდა და ტურმე სცოდნია (ჩაიბუზღუნა

მე და სიყვარული

ვდგავარ და გელი, შენს მოსვლას ველი, მაგრამ არ ჩანხარ.... და ვიცი რატომც! მე არ მინდა რომ მოხვიდე ახლოს, ახლოს ჩემს გულთან, რომ არ მეტკინოს და მერე მასაც რომ არ ვატკინო!. და შენც პატივს სცემ, ამ ჩემს სურვილებს და მელოდები სანამ ვისირვებ, რომ იყო

Dream! (4თავი)

მოკლედ თუ პატარა ბოდიშით პირველ რიგში და კიდევ გორი მაინცდამაინც იმიტომ ავირჩიე თუ გაინტერესებთ რომ ყველა ისტორიაში მოქმედება თითქმის თბილისში ხდება და მინდა ვთქვა რომ ბედნიერება მხოლოდ მანდ არაა . თუ კიდევ კითხულობთ ვინმე ველი შეფასებას

Insanity

მე ვდგები და სამზარეულოში გავდივარ. წყალი მალე ადუღდება, მე კი შენს ფინჯანს ვერ ვპოულობ. ლურჯი იყო, დიდი და ფორთოხლისფერი სფერო ეხატა, როგორც ზაფხულის ცას ეხატება-ხოლმე ჩამავალი მზე. დამშვიდობებასავით ლამაზი და სევდიანია დაისი. ყოველთვის და

მზის გამონათება (ნაწილი1)

-ლიკააა, ლიკა სად ხარ?? ლიკააა-მთელი სოფელი აიკლო საბრალო ნატომ, შვილის ძებნაში,მაგრამ რად გინდათ მაინც არავინ პასუხობდა...,,მე ვიცი სადაც იქნები ქალბატონო''-გაიფიქრა ბოლოს,და ლიკას საყვარელი ადგილისკენ დაიძრა.არც შემცდარა. გოგონა მართლაც აქ იყო.ეს

მინდა მიყვარდე 9 თავი

კომენტარები ძალიან მიხარია ჩემო კარგებო.გეთანხმებით ჯობია ყველაფერი თავის დროზე ითქვას,მაგრამ დმიჯერეთ რთულია ეგეთ სიტუაციაში საღად იაზროვნო.მიუვარხართ

_მშურს მათი ვინც ყოველ დღე ახერხებს შენს ნახვას ! (3 თავი)

_მშურს მათი ვინც ყოველ დღე ახერხებს შენს ნახვას ! (3 თავი)_გამარჯობათ ბავშვებო_მხიარულად მივესალმე კურსელებს და უკანა მერხზე დავჯექი...ჯერ ადრე იყო ლექციის დაწყებამდე სადღაც თხუთმეტი წუთი,ამიტომ მერხზე თავი დავდე და თვალები დავხუჭე.ისე

მაძიებელი (თავი 3)

ნელი ნაბიჯებით მივუყვები ნაბიჯებს და მიდამოს ვათვალიერებ. როგორც ყოველთვის ქუჩები ჩაბნელებულია, ცა მოჟამული ხოლო ხალხი გაბოროტებული. ერთ-ერთი მთავარი მიზეზიც რატომაც მინდა რომ სინათლე ვიპოვო ეს ხალხია. მინდა რომ ერთხელ მაინც დავინახო ნამდვილი ღიმილი