ჭირვეულის მორჯულება 4თავი

ლიზიკო ყავას რომ ადუღებდა ისე ზურგიდან ვიღაც მიეკრო შუქიც მალევე ჩააქრო უცნობმა და ისე გააკეთა ყველაფერი რომ გოგონას იგი სახეზე არ ენახა, ლიზიკო ცდილობდა თავის დაღწევას მაგრამ უშედეგოდ, ბოლოს პიკს მიაღწია როდესაც უცნობი ტუჩებისკენ დაიხარა, ლიზიკომ

შენ ხომ არ იცი როგორ მიყვარხარ თავი 1

დილით ჩემმა დამ გამაღვიძა,როგორც ყოველთვის,ავდექი ხალათი მოვიცვი სააბაზანოში შევედი თავი მოვიწესრიგე და სამზარეულოში ჩავედი. - ყავას დალევ ძილისგუდავ? - მიღიმის - არც კი ვიცი როდის ჩამეძინა, იქნებ ყავამ მაინც გამომაფხიზლოს - წყალს ადუღებს და

საბას+ნათია=მაგობრებს 2

-გახსოვს ჩვენი კურსელი საბა? როგორ არ გეხსომება თქვენ ხომ განუყრელი მეგობრები იყავით. -დამიჯერე ახლაც ძალიან ბევრი რამ გვაკავშირებს. უთხრა ნათიამ უემოციოდ და ფოიეში შევიდა.

სიმშვიდე.. სიწყნარე.. თავისუფლება..

როცა გრძნობაშელახული ხარ, ათასი რამ მოგივა თავში. დახუჭე თვალები, დანებდი ფიქრებს და ამ თანდათანობით მოსულ სიმშვიდეში ამ აზრთა შტორმიდან შეარჩიე ყველაზე გონივრული და ეთიკური, და შენ მიიღებ ღირსეულ სვლას.

მარიამ

არ ვიცი რატომ,მაგრამ ყოველთვის მეგონა,რომ ძლიერი ვიყავარ ვიცი რატომ,მაგრამ ყოველთვის მეგონა,რომ ძლიერი ვიყავი და ცხოვრებაში ყველაფერს გავუძლებდ,მაგრამ ასე არ აღმოჩნდა.საკმარისი გახდა,რომ რაღაც შეცვლილიყო ჩემს ცხოვრებაში,რამაც ყველაფერი გაანადგურა და

და ესე დაუკითხავად დაიბადა "ჩვენ" (1)

-არ ინერვიულო ეგენიც ბევრია... პირგამოტენილმა ვუპასუხე და ფორთოხლის წვენი მოვსვი... -რა ქვია?! -ვის? -ვინც შენი დაცვის ქვეშაა რა გჭირს... -მგონი ნიკოლოზ მაისურაძე, რა იყო?! -მეხუმრები? - ენის ბორძიკით ამოილაპარაკა და თითები მაგიდაზე ნეულად

ურჩხული შემიყვარდა (თავი34

...საღამოს გადავწყვიტეთ კლუბში წავსულიყავით. ცხრა საათისთვის მე და სოფო თორნიკემ წაგვიყვანა მე შავი მოკლე ზურგით ამოღებული ტანზე გამოყვანილი კაბა მეცვა სოფოს წიტელი მოკლე წელიდან გაშლილი კაბა კლუბში ერთ ერთ მაგიდასთან ჩვენები ისხდნენ და ჩვენც მათკენ

საიდუმლო [2]

მანქანა გვერდიდან ამოუდგა, საქარე მინა ბოლომდე ჩაიწია და ნაცნობი მარწყვისფერი ტუჩები და იდუმალი ნაცრისფერი თვალები ღამის სიბნელეშიც კი გამოჩნდა, როგორც მბჟუტავი ვარსკვლავები სიბნელისგან ჩამუქებულ ცაზე.

შეცდომა IV თავი

ნატუკა მაპატიე _ცოტა ხნის დუმილის შემდეგ წარმოთქვა ალექსადნრემ _არასდროს!_ კარი გაიჯახუნა ნატუკამ „არასდროს“-გაიმეორა ალექსანდრემ გონებაში. ერთი სიტყვა უთხრა გოგონამ და ამ ერთ სიტყვაში რამდენი რამ იგრძნობოდა:ტკივილი, ზიზღი, შეურაცყოფა, დამცირება.

"ჭაობი" (11- თეთრი ზეწარი )

და მაინც,ამ გრძნობასთან ერთად თანაარსებობის უფლება მისცა სასოწაკვეთილებასა და ტკივილს.შიგნით ყველაფრის ამღვრევა იგრძნო და მიხვდა რომ აქამდე თუ წკრიალა,მორაკრაკე წყარო იყო,ახლა ამღვრეულ,ტალახიან მდინარედ იქცა. ეს მდინარე დადგა,მიწას