შეცდომა I თავი

ზამთრის სუსხიანი და ცივი საღამო იყო. ქუჩებში, როგორც ყოველთვის წელიწადის ამ დროს, სიმარტოვე და სიცივე დანავარდობდა. უსიამოვნოდ უსიცოცხლო და ცხვირაწითლებული სახეები მიიჩქაროდნენ სამსახურში, უნივერსიტეტებში, მეგობრებთან ,ან სულაც სახლში, ზოგს

I ____ You (თავი მერვე)

სანდრო ვერ იაზრებდა რა მოისმინა იმ დღეს. უკან რომ ბრუნდებოდნენ მანქანაში თავი ისე ეჭირა თითქოს არც დაულევია. გუგას ისიც კი უთხრა ცოტა ნელა ატარე მანქანაო. სახლში როცა მივიდა ვერავინ შეატყო რომ ნასვამი იყო. თათიას მიაშტერდა ორი წუთი..მისი კაბა ეცნო..

ციტატები

"გვერდიდან არ მოიშორო ისინი, ვინც გიყვარს, ჩუმად ჩასჩურჩულე, თუ რაოდენ გჭირდება ისინი, გიყვარდეს და ფაქიზად მოეპყარი მათ, დროს ნუ დაიშურებ, რომ უთხრა "ვწუხვარ;მაპატიე;გეთაყვა;გმადლობთ" და ყველა ის სასიყვარულო სიტყვა რაც იცი...

გაღიმება კარგი რამ არის,უჟმურო (დასასრული)

ერთ საღამოს სამსახურიდან გამომიარა.დაბლა ჩავედი,სერიოზული ჩანდა ,იმაზე მეტად ვიდრე იყო. -ნატალი არ ვარ პატარა ბავშვი,ჩემთვის ისევ ისეთი მნიშვნელოვანი პიროვნება ხარ.ისევ იმ სიტყვებს გაგიმეორებ ,რომ შენ გარდა ჩემ გვერდით ვერცერთი გოგო ვერ

ჭირვეული სტუმარი (20 თავი)

არიან ემოციები, გრძნობები, შეგრძნებები რომელიც არ გეკითხებიან მოვიდნენ თუ არა, შენგან დამოუკიდებლად იკავებენ ადგილს შენს ცხოვრებაში, ჯიქურ გიტევენ, მოიწევენ, გიპყრობენ, რას დაარქმევ სახელად ამას მნიშვნელობა არ აქვს, უბრალოდ იცი, რომ ამ გრძნობის

კოქტეილი 4

-უკვე გვაინია, მე წავალ!-ფეხზე ვდგები და უკან დემე მომყვება. გარეთ გასული ტაქს ვაჩერებ და კარებს ვაღებ. -თათუ!-მესმის დემეს ხმა. უკან ვიხედები და მძღოლის ხმა მაჩერებს ნაბიჯის გადადგმისკენ: -დაბრძანდით გოგონა!-ავტომობილში ვჯდები და ფანჯრიდან დემეს

ეშმაკი დედამიწაზე?ხუმრობთა არა?! (2)

სათაური შეუცვალე და ამიტომ გთხოვთ არ დაიბნეთ ეს იგივე ''ისევ ლუციფერია''... -რა?რომ შევედი წელს ზემოთ შიშველი ლუციფერი დავინახე -მერე? გაიკვირვა ვლადიმირმამალევე გარეთ გავვარდი და დაბლა ჩავედი ისეთი გაბრაზებული ვიყავი რომ თავს ვერ ვიკავებდი.ეს

უნარი არ მაქვს სუნთქვის

თავისუფლად ყინვა გამძლე, გული ისე გაყინე როგორც ზამთარში გათოშილი იმედები კვდებიან, გონებაში ქაოსია, როგორ მინდა დავმშვიდდე როცა ხელები ჩემი, შენ ვეღარ მოგეხვევიან. ბრძოლის ნაკვალევს შეატყობ, ვუსვამ ფუნჯებს ნახატზე მასში უკეთ გამოჩნდება, ასპარეზის

მთვრალი კოცნები -3-

თავში მილიონი აზრი მერეოდა, სული მეხუთებოდა და ვგრძნობდი თანდათან როგორ იმატებდა გულის ცემა. _ჩვენთვისაც!_თქვა თამომ და შეუმჩნევლად მომადო იდაყვი, უნდოდა ცოტა გონს მოვსულიყავი. _დიახ, ჩვენთვისაც!_ძლივს ამოვილუღლუღე. _ბევრი რამ მსმენია თქვენს

თუ მექალთანეს შეუყვარდი, ესე იგი დაგერხა. (12)

-დედა, რა გჭირს?-ლოგინიდან წამოვიწიე, ნერვიულობისგან გული ამიჩქარდა. -არაფერი, დამშვიდდი, უბრალოდ...უბრალოდ ვფიქრობდი.-ატირდა. -ახლავე მოვდივარ. -არა, იყავი, არ შეწუხ...-ყურმილი დავუკიდე და ჩაცმა დავიწყე.   ხელები მიკანკალებდა. რატომ შემეშინდა ასე