XVII (თავი N5)

რაც ვიპოვე იმ წამს ის ჩავიცვი,სპორტული შარვალი,ბათინკები და ქურთუკი..ისე სწრაფად ჩAვირბინე 7სართული ლიფტსაც კი არ დაველოდე და ზევიდან ქვევით მიმავალს ჩავასწარი კიდეც,არვიცოდი ესე რატო მეჩქარებოდა თომას ნახვა როგორც კი კარები გავაღე, მაშინვე გავექანე

სექსუალური ადვოკატი (თავი 2)

-რაზე ოცნებობ? -მინდა,რომ ჩემი გიჟი ნატა მოიტაცონ-ახარხარდა სალი. -აუ,მოგკლავ-გაიწია დაქალისკენ,თმაზე უნდ ამოექაჩამაგრამ შემდეგ შეჩერდა,რადგნა თვალი მოჰკრა ნაცნობ სილუეტს და მისკენ წაიწია.

უთქმელი სიყვარული (თავი 2)

მახსენდება ის დღე როცა ყველაფერი დაიწყო... გარეთ მოღრუბლული იყო და მაინც თბილოდა, ყვავილები საამო სურნელს აფრქვევდნენ გარემოს... -როდემდე უნდა გეძინოს? - მარი მაღვიძებს და თავზე მადგას. როგორც კი თვალებს ვახელ, ვხედავ მის გრძელ ყავისფერ თმას და

კუზნეჩიკ, მიყვარხარ !!! (2)

ფანჯარაში მინდოდა გახედვა, მაგრამ ფანჯრის მაგივრად მაგივრად კარი დამხვდა, რომელიც მთლიანად შუშის იყო. გამოვაღე და უზარმაზარ აივანზე აღმოვჩნდი, ულამაზესიი ხედი იშლებოდა, მინის დაბალი კედლები ეზოს გადაყურებდა. გარშემო მიმოვიხედე, აივანზე გამოსავლელი,

ორი ბაბნიკი (თავი 6)

ლ ი კ ა : -აქ რა ხდება? პირი დამრჩა ღია ლიკა ლიფით იდგა გიორგი კი საროჩკის ღილებ ჩახსნილი -ხოო რა ხდება და..(გიო) გიორგიმ თავის ფხანვა დაიწყო  -ხო რა ხდება ანანო იქნებ შენ ამიხსნა სანამ ეს თავს იფხანს და ტყუილებს თქხზავს მისი ტვინი(მე) -იცი ლიკა

განსაკუთრებული (სრულად)

მთელი ცხოვრების მანძილზე მეგონა რომ ჩემს ცხოვრებაში არ გამოჩნდებოდა არაფერი ისეთი, რაც შეცვლიდა ჩემს წარმოდგენას ყველაფერზე. ყველა ადამიანზე, ყველა მოვლენაზე და სულ სხვანაირად დამანახვებდა ყველა ფერს. ჩემი ცხოვრება იმდენად მონოტონური, სხვებისგან

უთქმელი სიყვარული

ბნელა და ცივა, საბანში უფრო თბილად ვკალათდები და ვიწყებ ფიქრს ჩემ დამღლელ და გრძელ წარსულზე. თვალები ცრემლებით მევსება, მაგრამ არ ვაძლევ უფლებას გარეთ გამოაღწიონ. რამე პოზიტიურზე უნდა ვიფიქრო.... მაგრამ არ გამომდის, მაინც ჩემი ყველა ფიქრი მას

სიყვარული ყოველგვარ ტკივილს კურნავს!{თავი1}

დილით მის ოთახში შემოღწეულმა მზის სხივებმა გააღვიძა, რომელიც თვალებში აჭყიტებდა. ზლაზნით წამოდგა ფეხზე, ფანჯარა გააღო, ნიავმა დაუბერა და უსწორმასწოროდ მხრებზე დაყრილი თმები აურია, ზღვასავით ლურჯი თვალებიდან ობოლო ცრემლი გადმოუვარდა, როგორ ვერ იტანდა

მიყვარხარ!

სულში ისევ ჩამოწვა სევდა! შენ ისევ შორს ხარ, მე კი ისევ უშენოდ მიწევს ყოფნა... იძულებულს მხდი, მარტოობაში ვიცხოვრო! აღარ მესმის შენი ხმა, ვერ გეხები, ვერ შევიგრძნობ შენი სხეულის სითბოს, შეხებას, კოცნას, ვერ ვგრძნობ შენს ცხელ სუნთქვას ჩემს ყურებთან...

ბრძოლა სიცოცხლისათვის თავი 2

საოცრად ნაზი მელოდიის ჰანგები გაისმა დარბაზში, ერთიანად ბუსუსებმა დამაყარა როდესაც მისი ხელი წელზე ვიგრძენი, მეც ხელები კისერზე შემოვხვიე ჩემზე ორი თავით მაღალ მამაკაცს და თავი გულზე მივადე. მელოდიას მონოტომურად ვაყოლებდით ტანს თვალები დახუჭული