"ოლივია"...ნაწილი მეხუთე

ვინ ვიყავი მე?"ოლია",რომელსაც ასე მიმართავდნენ იმ იშვიათ შემთხვევაში,როცა დაჭირდებოდათ:საკონტროლის გადაწერა ან ტესტზე ფულის დადება და მრავალი.გოგონა,რომელიც მუდმივად თავჩახრილი დადიოდა,სკოლაში ხმას არ იღებდა,ვერასოდეს ავლენდა თავის კარგ

მედიცინა ეს ხომ ყველაფერიაა..(5)

მეორე დღისით სავადმყოფოში მივედი თეო ლიბტთან იდგა. -თეო ვწუხვარ გუშინდლეის გამო არ მინდოდა ცუდად გამოსვლოდა, მართლა ძალიან ძალიან ვწუხვარ. -შეგეძლო უბრალოდ აგეხსნა ყველაფერი და ისე წასულიყავი მაგრამ არა. -ხო მართალიხარ ხო იცი როგორი ვარ..

სიმშვიდიდან სიგიჟემდე,ძვირფასო.(თავი IV)

-ხო,მაგრამ გადაღებები დამინიშნეს ნიუ იორკში,რა ვქნა? -არაფერი საერთოდ,წადი! -დემე.. -ეგრე ნუ მეძახი-მეთქი რამდენჯერ გაგაფრთხილო? -კარგი ხო,დამემშვიდობე მაინც-ეშმაკურად აუთამაშა წარბები,მერე როგორც ჩვევია ხოლმე ეძგერა ტუჩებზე. ჰო,ასე შეეძლო დემეტრეს

გაწბილებული პირველი სიყვარული (3 თავი)

გზად ბენზინ გასამართ სადგურში შევიდნენ.მანქანა ბოლომდე გაავსებინა.ამ დროს მანქანიდან გადმივუდნენ,ზურამ უთხრა: - არაჩვეულებრივი ადამიანი ხარ. - ყოველთვის ასეთი ვიყავი. - მე მხოლოდ ახლა გაგიცანი.

მიყვარხარ,გახსოვდეს ამას ვერ წაგართმევენ (12)

როგორც კი გავიღიძე საათს დავხედე, უკვე 3 საათი იყო, დაჩის ისევ ეძინა,ჩემს გვერდით. საწოლიდან ფრთხილად ავდექი, ზალაში გავედი ბიჭებს ყველას ეღვიძათ და ბორჯომს სვავდნენ,ვაჩეს გვერდით მივუჯექი. -აუ თავი მისკდება,ანა ნიმესილს გამიკეთებ?(ვაჩე)

რატომ შემიყვარდი ასე ძლიერ ( მეექვსე თავი)

-ლილია. ლილი ლილი ლილიიიიიიი. ჩემს ლოგინზე ზის მირა და თმას ცხვირზე მიღუტუნებს. -მომწყდი თავიდან, ვუყვირე და ცხვირი მოვიფხანე. -ლილია, ადექი რააა, ნოე გელოდება. -რა? წამოვყავი თავი. -ჰაჰაჰაჰაჰჰაა, იხარხარა მირამ - რა გაცინებს

სურათი ჩვენი

გახუნებული ფერების ფონზე, გრძნობად დაღვრილი ტყუილის გუბე... რითმით გამთბარი ეგ შენი გული წამით მომკვდარი ყოველი გძნობა მოპოვებული ცრემლების ზღვაში გახუნებული ფერების ფონზე კვლავ დაიწყება წამების ათვლა

დრო მიდის მოგონებები კი გვრჩება 3

დღეს რატომღაც ადრე გავიღვიძე,მზიანი დღეა და კარგ ხასიათზე დამაყენა. უცბად გამახსენდა ექიმთან უნდა წავსულიყავი დიღომში, წამოვხტი და შევედი აბაზანაში,ჩავიცვი,ვჭამე და ტემპიანი ნაბიჯებით გავეშურე კლინიკაში. მარშუტკას ძალიან დიდი ხანი ველოდებოდი

I'm in love with my best friend [11]

ამჯერად ნიკა იყო ჩემთან ერთად დარბოდა რომ დამინახა დამეწია და მითხრა -როგორ ხარ -კარგად ნიკა შენ -მე კარგად იცი მინდოდა დამერეკა მერე მაგრამ მამაჩემს შენი ნომერი წაეშალა და ვერ გიპოვე

რა საოცარია ეს სამყარო (12 დასასრული)

- ომაა, ომა აღარ მესმის.. ჯანდაბა კავშირი გაწყდა.. რა უნდა ვქნა.. არ დავნებდები, ასე მარტივად არ მოვკვდები.. იფიქრე ლიზა, იფიქრეე, საჭეს მაინც ვიმორჩილებ საბედნიეროდ.. სადღაც შევუხვიე, შოკში ვარ და არც კი ვიცი რომელ ქუჩაზე ვარ