ალისა: მოგზაურობა შავ-ბნელ წარსულში (ნაწილი 2)

ალისა დილით სახლიდან გამოვიდა და კარი ორივე გასაღებით გადაკეთა. ასე იქცეოდნენ ხოლმე როდესაც სადმე მიდიოდნენ. სახლში მხოლოდ ქალები ცხოვრობდნენ და სჯობდა სიფრთხილე გამოეჩინათ. ის იყო გასაღები ჩანთაცი მოისროლა ,რომ თინანომაც ამოამთავრა ამოსასვლელი

უხილავი ძაფი (დასასრული)

-ნიიცა როგორხარ? (ნიკო) -კარგად ნიკოშენ? -კარგად რასშვრები? -რავინიკო ლექციაზე მივდივარ -კაიმიდი და დაგირეკავ მერე -კაინიკო გკცნი -მეცჩემიპატარა ------ -პრივეტ ნიცა როგორხარ? (გიორგი) -გიორგიიი?! ყბა ჩამოუვარდა ნიცას -ხორაიყო რაგაგიკვირდა გაიღიმა

ცხოვრება გრძელდება (თავი 1)

მერე იყო სამი ყველაზე მტანჯველი დღე ვიჯექი ცრემლები არ მდიოდა ვერ ვხვდებოდი რა ხდებოდა ჩემს თავს მხოლოდ აქა-იქ ხალხის წარმოთქმული ფრაზები მესმოდა ჩემს მიმართ "რა ცოდოა სულ ახალგაზრდა დაქვრივდა" "კიდევ კარგი ბავშვი არ ყავს კიდე გათხოვდება" "საწყალი

მესაფლავე

მესაფლავე, შენ ამბობ, რომ ქვეყანაზე ვინც კი კვდება, იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? ეჰ, არ მჯერა მე ეგ რაღაც... მომაბეზრე კიდეც თავი; და შეწყვიტე, თუ ღმერთი გწამს, ეგ დაცინვა გულსაკლავი.

საახალწლო სურვილი

საახალწლოდ ჩავიფიქრე სურვილი, გული თრთოდა,ვერ ილხენდა ღვიძილში, ვერ ვაქრობდი შენს სახეს ამ ფიქრებში, იცი,მკლავდა შენი ნახვის სურვილი. ერთი ნატვრა მქონდა მარტო გულ-ღვიძლში, ბედნიერება მეპოვნა ჩემს გულში.

ნიუტონის მეოთხე კანონი [ნაწილი 5]

– ხომ იცი, რომ მარტივი არ იქნება? – შეცვლილი ხმით ჰკითხრა მამაკაცმა თამარას. – ვიცი... – თავი მკერდზე მიადო. – რთულია ჯარისკაცის შეყვარებული იყო. – ღიმილით აკოცა საფეთქელზე და თეძოზე ოდნავ მიჰკრა ხელი. – დაუბრუნდი შენს ადგილს და შოკოლადის ნამცხვარი

ჩანახატი (3 თავი)

ემოციებისგან დამძიმებულებმა უსიტყვოდ იმგზავრეს. ჯერ თათია მიიყვანეს სახლში, ერთი კი სთხოვა გოგონამ, იქნებ ამოხვიდეთო, მაგრამ როცა ბიჭებმა უარი უთხრეს თავი აღარ გამოუდია მიპატიჟებაზე. ორივეს თბილად მოეხვია და სადარბაზოში შევიდა. აკას აშკარად მარტო

ცოტნე! (ჩემს ბიჭს)

და როგორც გარეთ სულაიც წვიმს ცოტნე! და როგორც ქუჩაში აქაც სუსხია ეს ჩემი გული კვლავ...ცოტნე გნატრობს! ყოველ დღე ეს თვალები.. შენსას ხვდებიან მე შენი მზერით მითრთის სხეული

გული წაიღეთ!

გული წაიღეთ, გადამალეთ, თქვენ, ქალბატონო, მე არ მჭირდება მხოლოდ ტკივილს ვგრძნობ მის არეში უკვე დამტანჯა, როგორ ფეთქავს ასე უდროოდ, არ ჩამაყოლოთ, ეს სიმწარე, მე სამარეში. რეალობაა თუ სიზმარი, არ მსურს ვიცოდე გთხოვთ, მომაშოროთ, ეს ტანჯული გული ოხერი,

სიყვარული მარადიულია 6

თხუტმეტი წუთი უკვე გასულიყო.ნინას შევახსენე რომ უნდა გამოსულიყო.ერთმანეთს დაემშვიდობნენ,მე და ნინა კი მანქანაში ჩავსხედით და მისი სახლისკენ წავედით.მანქანაში ხმა არცერთს ამოგვიღია,მალე მივედით ნინას სახლთანაც და