გრძნობებით დატყვევებული [3;4]

–რა სილამაზეა, არა? ბერდიამ თვალები დახუჭა და გახელისთანავე შენიშნა ევამ მასში გაღვივებული ცეცხლის ნაპერწკალი. ინანა თავისი საქციელი, თუმცა რაღა დროს... მამაკაცისთვის გვერდის ავლა სცადა, მაგრამ ბერდიამ მკლავში ჩაავლო ხელი და სახე ახლოს მიუტანა.

მახსოვს...

ყველაფერი 22 ნოემბერს დაიწყო.არც კი გახსოვს ალბათ ხო? სამაგიეროდ მე მახსოვს,თანაც ყველაფერი...თითოეული გამოხედვა,თითოეული სიტყვა,ხმის ტემბრი...რა გეცვა იმ დღეს ეგეც კი მახსოვს. პირველად მაშინ ვიგრძენი რაღაც უცნაური,რომ მომწერე მომენატრეო.ესიყო შენი

პაღდონ,მისიე

პაღდონ,მისიე, აღარ მაცბუნებს მე თქვენი მზერა,ტკივილებს ვითვლი და რიგ-რიგად ვაწყობ,დღეს ისევ დავთვერი და ისევ მჯერა,რომ არ მღალატობთ და ჩემზე დარდობთ.პაღდონ,მისიე,დღეს თქვენი ბოლო სურათიც დავწვი,გუშინ ამ ქალაქში ზამთარი დადგა,თუ ცოტა სითბოში

ზოგი ჭირი... 1 (ახალი პატიმარი)

-ჰო, დედა! -პაციენტს კარი რომ მივუხურე, მაშინვე ვუპასუხე ზარს.-არ მოდიხარ ამაღამ სახლში? -მეკითხება თბილად, თუმცა მაინც ვგრძნობ მის შეუფარავ წყრომას.-9-ზე წამოვალ, საკნები რომ დაიკეტება, იმის შემდეგ! -ვპასუხობ მტკიცედ. არ მინდა, ხმაზე დამეტყოს, თუ

შეგიძლია ისევ შემიყვარო? (თავი I )

მართალია მისაღებში შუქი არ ენთო მაგრამ გარედან შემოსული პატარა სინათლის ფონზეც გარკვევით ჩანდა ამ სახლის მდიდრული სტილი. გემოვნებით მოწყობილი ოთახები .მე და ლილი მეორე სართულზე ავედით , ერთმანეთ გადავხედეთ რათა დავრწმუნებულიყავით რომ ერთნაირად

New year is coming,stay with me!

New year is coming,stay with me!New year is coming,stay with me!New year is coming,stay with me!New year is coming,stay with me!New year is coming,stay with me!New year is coming,stay with me!

მარტოობის ისტერია

გამწარებული, უხეშად ვხსნი ფანჯარას და ცივ ჰაერს ხარბად ვისუნთქავ. გამალებით ვცდილობ ყელში გაჩხერილი უიმედობა გადავყლაპო. წვეთები სახეზე მეცემა და დაუდევრად ჩამოშლილი თმა ლოყებზე მეწებება. ფანჯარას ვხურავ და როგორც ბავშვობაში, მთელი

our hands 4

კალამი მივაწოდე და ზურგი ვაქციე, ზარზე ისევ ჩემთან გადმოჯდა და გამიღიმა თვისი სულელური ღიმილით-რა გჭირს?-არაფერი.- თვალი ავარიდე და ტელეფონს დავაშტერდი-შემომხედე, რა გჭირს?-ა რა ფე რი.- დავუმარცვლე და შევბღვირე-არამგონია-ეგ შენი პრობლემაა

ანგელოზები ფრენისთვის VIII

თორნიკემ გაიგო , რომ მარიამი ასე ადრე სადღაც იყო წასული და ძალიან გაუბრაზდა, არ დაუჯერა ნინის დედაზე მოფიქრებული ტყუილები, დიანახა რომ ყელზე მარიამს გულის ფორმის ყელსაბამი არ ეკეთა და მაშინვე მიხვდა რომ ლუკასთან იყო მარიამი წასული. იმ დღეს

ჩემი საკუთარი ბედნიერება (თავი 2)

სახლის კარს ვაღებ და შევდივარ. როგორც ჩანს, მარტო ვარ. დედა ჯერ არ მოსულა. ჩანთას და ფოტოაპარატს ვდებ და ჩემს ოთახში შევდივარ. ტანსაცმელს ვიხდი, ლეპტოპს ვიღებ და მისაღებში გავდივარ. ლეპტოპს ვრთავ, ფოტოაპარატს ვაერთებ, სურათები გადამაქვს.