"ახლობლები მიდიან, მაგრამ სიყვარული არ ქრება..."

ბებიამ ეს წერილი ჯერ კიდევ არდაბადებული შვილიშვილისთვის დაწერა. – ძვირფასო, მე შემეძლო ეს წერილი დედაშენისთვის დამეწერა, მეოთხედი საუკუნის წინ… მაგრამ მაშინ 25 წლის ვიყავი და საარსებო საკითხებზე ვდარდობდი: რითი გამომეკვება ჩემთვის ძვირფასი

საბედისწერო გასროლა...

ამბობენ როდესაც ,ვიღაცას კლავ, შენი მზერა იცვლება ,თვალში თითქოს უშიშრობის ნაპერწკალი გენთება,რადგან გგონია უარესი უკვე მოხდა ..მაგრამ ცდება ის ვინც ამას აღიარებს, ადამიანი ვერასდროს შეეგუება იმას ,თუ როგორ ხელყო სხვისი სიცოცხლე,თვით მკველელბსაც კი

ფიქტიური (თავი 2)

-ჩემო გოგო როგორ შეცვლილხარ ამ ერთ კვირაში - დაკვირვებით მათვალიერებდა ნინო და თან თმებზე მეთამაშებოდა. -ვაიმე ნინო შენ რო არ მყავდე გავაფრენდი რაა! აიიცი როგორი ადამიანია თორნიკე? ადამიანიც არა.ვძულვარ და არც კი ცდილობს რომ მისი

შემოდგომისფერი

შემოდგომა დაუკითხავად შემოიპარა ჩემს სხეულში და სულის გათბობა გულიდან დაიწყო.. წვიმების სეზონი იწყება .. გარეთ სირბილთან და მასზე ფოქრთან ერთად.. ბუნება ადამიანს ჰგავს, რომელსაც ცხოვრების თავიდან დაწყება უნდა .. მანამდე კი ძველი ფურცლები უნდა

დაბრუნება (თავი 4)

მეორე დილით განცხადება დავწერე სამსახურიდან წასვლაზე, მაგრამ ირაკლიმ არ დამიკმაყოფილა, ხელშეკრულებაა გადმომიღო და მაჩვენა ის პუნქტი სადაც ეწერა, თუ ხელმძღვანელთა საბჭო საჭიროდ ჩათვლიდა ჩემს საჭიროებას სამსახურში ხელფასს გამიზრდიდნენ 20% -ით

ბედნიერება გაზიარებით (27)

_კი, მაგრამ, როგორ, რანაირად... - თვალები გაუფართოვდა გოგონას და გამშრალ ყელში ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა. _ნუცა, ამხელა გოგო ხარ და კი უნდა იცოდე, ქალები როგორ ხდებიან ორსულად. - უთხრა ახალაძემ მთელი სერიოზულობით. _ხუმრობის დროა ახლა? გვანცა,

თორნიკე..(სრულად)

უკვე გაყინული ხელებით, ცივ წყალში რეცხავს ჭურჭელს ნატალია კატუკია. უკვე იმდენად მიეჩვია სიცივეს, ვეღარც გრძნობს.. დიდი მონდომებით ავლებს წყალს გასაპნილ ჭურჭელს და გონებაში ვიღაცას ელაპარაკება: "მოწიე პატარავ.. მოწიე..

მაპატიე (თავი 4)

გაოგნებული ვიყავი, თავში ათასი კითხვა მიტრიალებდა. ვინ იყო ის? ან საიდან იცოდა რომ გვირილები მიყვარს? ეს ახლო მეგობრების გარდა არავინ იცის. ვითომ ნიკა? არაა... ნიკა არ იქნება, ასეთი რაღაც არასდროს გაუკეთებია. ჩემი რომელიმე თაყვანისმცემელი? მაინც

ღამის ზმანება (1 ნაწილი)

სიბნელე... შიში... ვიღაც მამაკაცი ჩემგან ზურგით იდგა... ხელში რაღაც ეჭირა, მაგრამ რა არ ვიცი... მოტრიალდა... სახე ვერ გავარჩიე... მხოლოდ შრამი დავინახე მარცხენა მხარეს, მკერდზე. საკმაოდ თვალშისაცემი იყო... -დამშვიდდი... - მითხრა ბოხი ხმით და ჩემკენ

ბედისწერა

ამბობენ,ადამიანი როცა იბადება,მისი მომავალი უკვე დაწერილიაო.ვინ იცის,იქნებ მართალიცაა,მაგრამ უფლის ნებას წინ ვერავინ აღუდგება. მე შევხვდი ბედისწერას,ის დაღლილი,ნელი ნაბიჯებით მიიწევდა ქუჩის ბოლოსკენ,იქ სამშობიარო სახლია,ორიოდე წუთის წინ იქ