ერთხელ პარიზში ( თავი II )

გათენდა. ძაან მოწყენილობა იყო და გადავწყვიტე Facebook-ზე შევსულიყავი , ჩემი ბავშვობის მეგობარს ჰქონდა ესეთი პოსტი " Traveling To France " , დამაინტერესა მართალი იყო თუ არა და შევეხმიანე მითხრა რომ ორ საათში იქნებოდა პარიზში ისე გამიხარდა მისამართი

აკრძალული თამაშები [4]

თურმე დანიელი პირველი არაა, ვისაც ჯანდაცვის მინისტრმა მსგავსი რაღაცეები დაუპირა... რასერჩის ეს კაცი ამ ქირურგებს ვერ გაუგია... დანიელი მეხუთე ქირურგია,რომელსაც უსაფუძვლოს უჩივის... დიახ! სიასაც ამოიღებს ამ ექიმებისას და ყველაფერს , რაიცი რა

,,ჯარისქალი ''

ყველაფერი მაში დაიწყო როდესაც ანა 19 წლის იყო. უკვე 8 თვის ფეხმძიმე. ამ დროს კი ომი დაიწყო. . ნგრევა , ხოცვა. ყველაფერი საშინელება ერთად. დაიწყო ქვეყანაში ჯაირსკაცების შეკრება და ომში ჩაბმა მიწების შესანარჩუნებლად. 20 წლის კოსტასაც მოუვიდა მოწვევა.

ტრიალი წრის გარშემო [3]

მსუბუქი ღიმილი შეაპარა და ეშმაკური თვალებით გახედა. რატომღაც ესიმპატიურა მეუღლე, ძველი დრო გაახსენდა. გაახსენდა ისიც, რომ მას დიდი ხანია ასე აღარ უყურებს. უფრო ოფიციალური ურთიერთობა აქვთ. აქამდე ეგონა რომ დათო იყო ზედმეტად სერიოზული.

ნოემბრის წვიმა. "6"

-გაგიჟდი? არც იფიქრო! -ისედაც არ გიყვარს მარტო ყოფნა და დღეს ალბათ სულ გააფრენ. -გაგიკვირდება და დღეს მართლა მირჩევნია მარტო დავფიქრდე ყველაფერზე. -გაუღიმა დაქალს მიამ, თუმცა თვალებზე ეტყობოდა რომ სულაც არ იყო ღიმილის ხასიათზე. -როგორც შენ გინდა.

ზაფხულის ერთი ლამაზი დღე იყო 1

-მაა, არ მინდა მე მაგ წვეულებაზე წამოსვლა, თანაც ნახე როგორი ქარია? პარიკი რომ მომძვრეს?-ვთხოვდი მამას თან ჩემს თეთრ პარიკს დავყურებდი რომელიც ხელში მეჭირა.-კარგი შვილო რადგან მასეა ჩვენც სახლში დავრჩებით. შენს გარდა არავინ გვყავს ხომ იცი?-მამამ

ნუცუბიძე (6)

სანდრომ მომაკითხა.სადარბაზოდან რომ გამოვედი ცალი ფეხი შავ Range rover ზე ჰქონდა მიდებული,ერთი ხელი ჯიბეში ჰქონდა,მეორეთი კი ნაპასს არტყავდა.რომ შევხედე დაუოკებელი სურვილი გამიჩნდა რომ ჩავხუტებოდი,მაგრამ მხლოდცივად მივესალმე და ვანიშნე გვერძე

დანიელი და არდა 7 დასასრული

ცხოვრება ჩვეულებრი რიტმში ჩადგა თუმცა არსებობს დღე დრო საათი როდესაც ყველაფერი შეიძლება შეიცვალოს. ერთხელაც როდესაც რეისს ვასრულებდი კვლავ დანიელი ვნახე, ეს დამთხვევა იყო მაგრამ კიდევ ამ დამთხვევავ კიდევ ერთხელ გამახსენა კტივილი, აუტანელი ტკივილი.

შურისძიებისთვის... (მერვე თავი)

დღიურის პირველი ფურცელი შეავსო ისეთი კალიგრაფიით,როგორიც 14 წლის ბავშვს შეეფერება,რაღაც სტიკერებიც ჩააკრა,და მომდევნო ფურცელის წერა დაიწყო... წერდა ნელა,ლაკონურად,და დაწვრილებით.წერდა,და თან წარსულის კადრებს იხსენებდა.წერდა,და თან ფანტაზიას

მხსნელი 16 (დასასრული)

ერთ ტყვიას გიგამ დაასწრო, მეორეს კი ანდრიამ. მხოლოდ ჩემი უბადრუკი სიცოცხლის გადასარჩენად. რა ჯანდაბად მინდოდა ასეთი სიცოცხლე? ის დაჭრილი იყო. მე კი პანიკაში ვიყავი და არც კი ვიფიქრე, როგორ იყო ანდრია. სისხლისგან იცლებოდა და ჩემს დამშვიდებას ცდილობდა