სანამ ახალგაზრდები ვართ

მოიცაა … შეენ მილე არ ხარ? - ეჭვისთვალით შემომხედა უცნობმა -ჰმმ … და შენ ვინ ხარ? - მეც ასებე შევხედე -ვაახ რა საინტერესოა, შენი ათასობით სურათი მაქვს ნანახი და რეალურად ახლა მივხვდი რატო უყვარდი თავდავიწყებით იმ სულელს - შემათვალიერა და გაეცინა

დუმილის ფასი (8-9)

ღამის სამის ნახევარი იყო, როცა ანა და გიორგი შენობიდან ერთად გამოვიდნენ. ქუჩა თითქმის ცარიელი იყო. წვიმას გადაეღო, მაგრამ ტროტუარებზე წყალი ჯერ კიდევ გუბეებად იდგა. ანამ ქურთუკი შეიკრა და მანქანისკენ წავიდა. — დღეს ბევრად მეტი გავიგეთ, ვიდრე ველოდი,

ოჯახის ჩრდილში

პროექტის მიმდინარეობისას ფინანსურ დოკუმენტებში სერიოზული შეუსაბამობები აღმოჩნდა. კომპანიის ანგარიშებიდან მნიშვნელოვანი თანხა გაურკვეველი მიმართულებით იყო გადარიცხული. გამოძიების შედეგად გაირკვა, რომ კახამ ფული მიითვისა და დოკუმენტების გაყალბებით

სანამ ახალგაზრდები ვართ

- კარგი მისმინე, პირველი: ეს ცოტა არეულობა კი არაა სახლი სანაგვედაა ქცეული. მეორე : ახლა 12 საათია ზუსტად და შენ აშკარად ახალგაღვიძებულს გავხარ აპოლონ მესამე : ჩემი ძმა სად ჯანდაბაშია - ეს ბოლო ყვირილით წარმოვთქვი ფაქტობრივად მეოთხე : თუ არ გინდა

Სადაც გული მიგიწევს (სრულად)

მაროკო - აქაურ ჰაერში აღმოსავლური სანელებლების, ყავისა და უცნობი სამყაროს სურნელი ირეოდა. ქუჩებში ფერადი ბაზრობები, ხმაურიანი მოვაჭრეები, უძველესი შენობები და ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებული კულტურები ერთ საოცარ გარემოს ქმნიდა. ქვეყანა, სადაც

ღამისფერი განთიადი (ნაწილი-2)

– ბანალურ კითხვებში, ალბათ “აქ საიდან გაჩნდი?” ან “აქ რას აკეთებ?” იგულისხმე. – დავიჯერო, არც ერთი მათგანის დასმა არ გინდა? – საუბრის პარალელურად, წიგნს შეუჩერებლად ხურავდა და ხსნიდა ის. ლინდას გაეღიმა. – არ მინდა, რადგან იმ ადამიანივით

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 13)

წვიმა არ წყდებოდა. მსხვილი წვეთები ნინის წითელ თმაზე, სახესა და წამწამებზე ეცემოდა. ჯერ კიდევ ნიკოლასის მკერდზე მიყრდნობილს, ნელა აეწია თავი და თვალებში შეხედა.. ნიკოლასი მის წინ იდგა, სველი თმა შუბლზე ჩამოშლოდა, პერანგი კი მთლიანად ტანზე

დუმილის ფასი(6-7)

— ბავშვობაში... დეიდაჩემს ერთი ძველი ფოტოალბომი ჰქონდა. სულ მეუბნებოდა, ძველი ფოტოები ადამიანებს იმაზე მეტს ახსენებენ, ვიდრე თვითონ გვგონიაო. ერთხელ ვკითხე, რატომ ინახავდა ერთ კონკრეტულ ფოტოს ცალკე, სქელ წიგნში ჩადებულს-მეთქი. მითხრა, იმ ფოტოზე

"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

მამაჩემმა ნოა ბრეგვაძეზე დაწყო საუბარი - ბიზნესმენზე, რომელიც რამდენიმე თვის წინ ამერიკიდან დაბრუნდა და წითელი ვარდებით ცდილობდა ჩემს ყურადღებას. იმ წუთში მივხვდი, რომ ეს შეხვედრა კარგს არაფერს მოიტანდა, რადგან წარსულის ჩრდილები ზუსტად მაშინ

ბედის ირონია 26 თავი

მაქვს! -რატომ გიჟდები? მხოლოდ 5 დღე და ბაღში აღარასდროს წავა! -მაინც შენსას აწვები -სამახსოვროდ დარჩება სურათები, თან მარტო ვაჩეს ხომ არ გამოვაკლებ ამ ღონისძიებას? -კარგი გავიგე! -როგორც იქნა! -ფული გააქვს? -კი მაქვს მამაშენმა მომცა.