ბედის ირონია 26 თავი

მაქვს! -რატომ გიჟდები? მხოლოდ 5 დღე და ბაღში აღარასდროს წავა! -მაინც შენსას აწვები -სამახსოვროდ დარჩება სურათები, თან მარტო ვაჩეს ხომ არ გამოვაკლებ ამ ღონისძიებას? -კარგი გავიგე! -როგორც იქნა! -ფული გააქვს? -კი მაქვს მამაშენმა მომცა.

ბედის ირონია 25 თავი

ნორმალური პირობები გაქვთ აააქ? -რომ გითხრა კარგად ვარ მეთქი დამიჯერებ? -4 წელი გამოხვალ-მისი გამხნევება სცადა ბარბარემ -ხოოო, სულ რაღაც 4 წელი და გამოვალ

გულის ამოძახილი (სრულად)

ბალახვანის ცენტრში, წერეთლის ქუჩაზე, სადაც ძველი ქუთაისის ხიბლი თანამედროვე ქალაქის ხმაურს ერწყმოდა, დილა ყოველთვის განსაკუთრებული იყო. ქუჩის ორივე მხარეს ჩამწკრივებული სახლები, აივნებიდან გადმოყუდებული მწვანე მცენარეები, პატარა მაღაზიები და

ღამისფერი განთიადი (ნაწილი-1)

— რაზე ამბობ? — მას შემდეგ არ ჩანხარ, რაც შენ და ანდრო, ცხენით ერთად მობრძანდით სახლში, — თავისი ოთახისკენ გაუძღვა იგი ლინდას. — არ მეტყვი რა ხდებოდა? — მშვენივრად იცი რაც ხდებოდა. რომ მოვედით, ფანჯარაზე დასაბერტყი ლეიბივით იყავი გადმოფენილი.

დუმილის ფასი (4-5)

ანამ პროკურატურის ფანჯრიდან თბილისის ქუჩას გახედა. შენობის ქვემოთ, სველ ასფალტზე, მანქანების ფარებიდან წამოსული შუქი გრძელ, მერყევ ხაზებად იშლებოდა; ტროტუარზე კი ადამიანები — ზოგი აჩქარებული, ზოგიც ფიქრიანი ნაბიჯით , თავშესაფრის ძებნის ნაცვლად,

დუმილის ფასი (თავი 2,3)

პოლიციის მოსვლიდან თითქმის ოცი წუთი გასულიყო. რამდენჯერმე უკვე მოუყვა ახალგაზრდა,თვალებაღვრემილ გამომძიებელს, როგორ მოვიდა დილით ბატონ გიორგისთან, როგორ არ უპასუხა მან ზარს და როგორ აღმოაჩინა, რომ შესასვლელი კარი ბოლომდე ჩაკეტილი არ იყო. ყოველ ჯერზე

დუმილის ფასი (თავი 2,3)

პოლიციის მოსვლიდან თითქმის ოცი წუთი გასულიყო. რამდენჯერმე უკვე მოუყვა ახალგაზრდა,თვალებაღვრემილ გამომძიებელს, როგორ მოვიდა დილით ბატონ გიორგისთან, როგორ არ უპასუხა მან ზარს და როგორ აღმოაჩინა, რომ შესასვლელი კარი ბოლომდე ჩაკეტილი არ იყო. ყოველ ჯერზე

ოჯახის ჩრდილში (სრულად)

ამ ისტორიაში არ არიან ცუდი პერსონაჟები, აქ არ არის ერთმანეთის Მტრობა და შური, აქ მოყვანილი პერსონაჟები არიან მაგალითი იმის თუ როგორები უნდა ვიყოთ ადამიანები.

Პეტრას საიდუმლო. დასასრული (თავი 12 და 13)

მარიას ჯანმრთელობა დღითიდღე უმჯობესდებოდა. მხრის ჭრილობა ჯერ კიდევ აწუხებდა, თუმცა ტკივილი თანდათან უყუჩდებოდა და უკვე თავისუფლად გადაადგილებაც შეეძლო. ლეილა გამუდმებით ზრუნავდა მასზე, ხალიდი ყოველ დილით ეკითხებოდა, როგორ გრძნობდა თავს, სამირა კი

დუმილის ფასი (თავი 1)

სკამი უკან გადაიწია, იატაკზე უსიამოვნოდ გაიჭრიალა და გადაყირავდა. გიორგი მუხლებზე დაეცა, ხელით სველ ხალიჩას დაეყრდნო, წამოდგომა სცადა, მაგრამ სხეულმა დამორჩილებაზე უარი თქვა. სტუმარი დაიხარა. გიორგიმ ძლივს ასწია თავი. მის თვალებში ახლა სულ სხვა რამ