ბედის’წერა (2)

-ცოლად გამომყვები ,ნინა?-მუხლზე დაეშვა ,ხელი ჩაკიდა ,თავი დახარა და მტევანზე ტუჩები შეახო -გემუდარები ნინა ყველა მათ უყურებდა , უამრავ ფოტოსა და ვიდეოს იღებდნენ .

ის, ვინც მელოდა (სრულად)

ნელ-ნელა მიდიოდა წინ უკაც მიხედვა აღარც სურდა.იცოდა ყველაზე სწორი ნაბიჯი იყო საკუთარი ცხოვრებისთვის. ერთადერთი რაც უჭირდა ალბათ დედის დატოვება იყო.დიდხანია საქართველო დატოვა,დიდიხანია საკუთარი სახლი და მიწა ენატრება,დიდიხანია,როგორც უცხო ისეა

მე მიყურე! მეორე თავი

პასუხისმგებლობის გრძნობა, საქმის სიყვარული — ეს ლიკას ერთ-ერთი თვისება იყო. შეეძლო, მთელი დღე შეუსვენებლად ემუშავა, თითქოს გარესამყაროს ეთიშებოდა. საათს დახედა. ორი ხდებოდა. არც კი გახსენებია, რამე ეჭამა. ღრმად ამოისუნთქა...

ჩუმი დაპირებები (თავი 5)

ტბის პირას გაჩერებულ მანქანაში ფურცლების შრიალი ისმოდა მხოლოდ. მანქანიდან არ გადადიოდა არცერთი. -რამდენი ხანია, რაც აღმოაჩინა ეს ყველაფერი? - კითხა ბოლოს საბამ. ჩაფიქრებული დაყურებდა საბუთებს. იდაყვით ეყრდნობოდა საქარე მინას. -გუშინ,- უპასუხა

ბედის’წერა

არ შეუნიშნავს როგორ უყურებდა კარგად ნაცნობი ,მაგრამ უმნიშვნელო გოგო შესაბამისად იცის ვერ გაიგო როგორ დაურეკეს და ამ ზარის შემდეგ რა სიჩქარით დაიძრა მისკენ , მხოლოდ შეხება იგრძნო მკლავების მხრებზე და წითლად შეფერილი ტუჩების ტუჩებზე

დღე პირველი

მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს გონებაში არ არსებობდა არც ერთი ფარდა და ჩაკეტილი სივრცე, ვიცოდი, რომ ეს ამბავი რთული იქნებოდა და ვიცოდი და ვგრძნობდი, რომ დიდხანს და ხანგრძლივად მომიწევდა ცუდად ყოფნა.

ხუთი წამი (თავი 4)

ზოგჯერ საკუთარი თვალით დანახულსაც კი არ უნდა ვენდოთ, ზოგჯერ კი არც საკუთარი ყურით მოსმენილს, რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ცხოვრება სიურპრიზებით სავსეა....

ნადირობა(თავი მეექვსე)

მრავალი წლის წინ, სალხინებელში თონესავით მხურვალე ზაფხული იდგა, იასპისფერი ხეთა შტოები ვიღაცას უხილავი ძაფით დაება, ოდნავადაც კი არ ირხეოდა. ნესტიანი ჰაერი ჩახუთული, ლოდივით მძიმე სახურავივით ჩამომხობოდა თემს

მე მიყურე!

ამაყად მიაბიჯებდა, საქაღალდე ხელში ეჭირა. გრძელი თმა კოსად ჰქონდა შეკრული. მუხლებამდე შავი კაბა ეცვა, იმავე ფერის პიჯაკთან ერთად. თავის პატარა სამუშაო ოთახში შესვლამდე თანამშრომლებს მიესალმა. ლიკა კომუნიკაბელური ადამიანი არ იყო. სამსახურში მხოლოდ

გაზაფხულდები, ბავშვო! (თავი მეორე)

მეორე დღეს მელანოს არაფერი გახსენებია. არც იმაზე უფიქრია, რატომ ეჩვენებოდა წინა საღამოს ასე უცნაურად მშვიდი სახლი. არც იმ საუბრისთვის მიუქცევია ყურადღება, რომელიც შემთხვევით გაიგონა და რომლის მნიშვნელობაც მაშინ ბოლომდე ვერ გაიგო. დილა ჩვეულებრივად