Fall Nr 22.02 საქმე 22.02 ნ'ანო (სრულად)

სარკმელთან მდგომი მხოლოდ ინსტიქტით თუ აღიქვამდა გარეთ არსებულ განათებებს,წვიმისგან რომ დასველებულიყვნენ,თენდებოდა,ყოველთვის უყვარდა თუ რიჟრაჟზე გამოეღვიძებოდა,იცოდა, ჯერ კიდევ ჰქონდა ყველაზე ტკბილი ძილის ნახევარი საათი,ვიდრე მაღვიძარა გამოიწვევდა

მე მიყურე! მეშვიდე თავი

​აღარ შემიძლია უკვე, გაჩერდი ბოლო-ბოლო! რა პატარა ბავშვივით იქცევი, ზრდასრული ქალია, ცხოვრება აქვს. შენს გარდა ყავს დედა, და ასევე მეგობრები , რომლებზეც უნდა იზრუნოს, – შეუღრინა ლადომ.

შავი ხეობა (10, 11, 12)

დემეტრემ ეს ჯერ კიდევ მაშინ იცოდა, როცა სახლიდან გამოსვლისას რამდენიმე წამით ზღურბლთან შეყოვნდა. ხელი კარის სახელურზე ეჭირა და სიბნელეში უსმენდა საკუთარ სუნთქვას. ბოლო წუთამდე არ ჰქონდა გადაწყვეტილი, ღირდა თუ არა იქ მისვლა

ქვიაღმაში(ნისლში) დაკარგული კესანები

და მიუხედავად იმისა რომ მშობლებს დაბადებისას სხვა სახელი აურჩევიათ ჩემთვის, ჩემს გულში სადღაც ღრმად ყოველთვის ყვავის კესანე, არა როგორც მოგონებად არამედ სულიერ მდგომარეობად, როგოც ის ნაწილი ჩემში რომელიც არასდროს სრულდება, არასდროს ქრება, უბრალოდ

ხუთი წამი (თავი 9)

- უღრმესი მადლობა, დარწმუნებული ვარ ისედაც არ გაკლიათ შრომა, ეს ელემენტარული მეც შემიძლია და რატომაც არა? — მოიქცია ქალის ხელები ხელებში და ღიმილით გაუზიარა აზრი - აქ ჩვენ ყველას ჩვენი საქმე გვაბარია, ვერ გეტყვი, ზიზღით ვაკეთებ-მეთქი ამ

შავი ხეობა (7, 8, 9)

ეს მოგონება მისთვის დანაშაულის გრძნობა არ ყოფილა. ჯერ არა. უფრო ძველი, გაუგებარი, ტკივილნარევი იარა იყო. მან არ იცოდა, რას ელოდა დემეტრე იმ ღამეს. არ იცოდა, რა მოხდა იმ წუთებში, როცა ის არ მივიდა. და არც ის იცოდა, რომ დემეტრესთვის ეს კითხვა თორმეტი

თილისმა (11 თავი)

უკან_ უკან დავიხიე, შემდეგ ზურგი ვაქციე იმ ოხერ სარკოფაგს და დამფრთხალი ნადირივით მოვკურცხლე საკუთარ საძინებელში. წიგნის ბიბლიოთეკაში დაბრუნება არც კი გამხსენებია.

"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

ცენტრში წავედი. დატვირთული გრაფიკი მქონდა: კაბინეტში შევედი, საბუთები გადავახარისხე, ონლაინ თათბირი ჩავატარე ჩემს თანამშრომლებთან... ცეკვის თერაპია - საოცარი თერაპიაა, ხშირად არ ვაკეთებ, მაგრამ როცა ვატარებ ცეკვის თერაპიებს, ძალიან ბევრი მსურველია.

ქემილე (სრულად)

როცა „ქემილეს“ ვწერდი, (ოღონდ მაშინ სულ სხვა სათაურით), მხოლოდ მილას ისტორიის მოყოლა მქონდა გეგმაში. თუმცა წინასწარ შედგენილი, ასე ვთქვათ, „ჩონჩხი“ რომ გადავიკითხე, მაშინვე მივხვდი, ზედმეტად მძიმე და მტკივნეული რომ იყო და ამ განზრახვაზე მაშინვე

ვირთხების ქალაქი

პირველ თავში მკითხველი გაიცნობს მთავარ გმირს უფრო სწორად მის პატარა ფსიქოლოგიურ ჩანახატს .ასევე იმ სოციალურ თუ დრამატულ გარემოცვას სადაც მას უწევს ცხოვრება .