ვიოლინოს გასაღები (სრულად)

საძულველ სელფის ვიღებ და ფეისბუქის შეტყობინებებში ვაგზავნი. მართალია, სურათზე მხოლოდ ჩემი თვალი და წარბს ქვემოთ ამოსვირინგებული ვიოლინოს გასაღები ჩანს, მაგრამ სელფი მაინც სელფია. რას აღარ გაგაკეთებინებს ხათრი ადამიანს. თან ისეთი ადამიანის ხათრი,

სადგურის მოედანი (სრულად)

ქუჩის კუთხეში იწვა, ქვეითთა გადასასვლელიდან ასე ათიოდე ნაბიჯში, იქ სადაც გარემოვაჭრეებს ტროტუართან ერთად სამანქანო გზის ნაწილიც გადაეკეტათ...

სასიამოვნო საფრთხე (სრულად)

კარგია ჩემები რომ წავიდნენ. ცოტა ხნით თბილისში ვიქნები მარტო, შემდეგ კი სოფელში წავალ რამდენიმე კვირით. მომენატრა იქაური გარემო, ძველი ავეჯი და მათი სურნელი, იქაური მეზობლები. რამდენი წელია არ მინახავს ისინი. ღმერთო, მთელი ერთი წელი თავისუფალი ვარ,

ორიგამი არქივიდან VI (მეორე წიგნის დასასრული)

ელმა გულზე მუშტი მიიდო. მკერდში აუტანელი ტკივილი იგრძნო და სუნთქვა შეეკრა. მთელი ეს დღეები სწორედ ამ სურათს გაურობდა, თავის ნამოქმედარს, რომელიც დედამისი ლამის სიკვდილამდე მიიყვანა. განა შესაძლებელი იყო უფრო მეტად დამსხვრეოდა სული? - არადა

,,ხევსურის სიყვარული"(სრულად)

თბილისში გაზაფხული იკრეფდა ძალებს. თბილი სიო ზამთრის ნაკვალევს ხვეტდა ქუჩებიდან. ფიფქების სუნს ყვავილების სუნი ცვლიდა, ზამთრის ძილიდან იღვიძებდა ბუნება. იმ საღამოსაც გრილი ნიავი ქროდა, ბიჭს თხელი ქურთუკი და ნახევრად კლასიკური შარვალი ეცვა, რომლის

ნაბიჯები (სრულად)

შეჯახებაზე გსმენიათ რამე? შეჯახებასა და მის შემდეგ ნარნარზე. ფრენაზე. ფრენაზე, რომელიც გტკივა, მაგრამ თან ისეთ სიმსუბუქეს გრძნობ, რომ დაბლა დაშვებაზე არც კი ფიქრობ. წინ ათასი ნაცრისფერი ღრუბელი, ელვა და ჭექა-ქუხილი გხვდება, მაგრამ ტკივილი იმდენად

გადაკვეთის წერტილი (მეხუᲗე Თავი)

ორი რადიკალურად განსხვავებული სამყარო ერთმანეთს მოულოდნელად ეჯახება. წესრიგი და ქაოსი ერთ წერტილში იყრის თავს. ეს ისტორია გვიყვება იმ უხილავ ძალაზე, რომელიც სრულიად უცხო რეალობებს აერთიანებს და აიძულებს პერსონაჟებს, საკუთარი საზღვრები გადალახონ, რაც

ვანილის კოცნა (სრულად)

ჩემი სახლიდან ავტობუსის პირველ გაჩერებამდე რომ მივიდე, რვა წუთი მჭირდება. ხო, წამზომით დავითვალე. თუმცა, ამჟამად იქ მისასვლელად თხუთმეტი წუთი მჭირდება. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი გადაწყვეტილებისკენ მივდივარ, ფეხები მაინც უკან მრჩება.

დავიწყებული (სრულად)

ელი აივანზე იჯდა და მზის მცხუნვარე სხივებ ქვეშ ნებივრობდა, რომელმაც როგორც იქნა გამოანათა. წინა დღიდან ჯერ ისევ შემორჩენოდა ნოსტალგიისა და მონატრების სულისშემძვრელი გრძნობები. მან ხომ წინა დღით ,სრულიად შემთხვევით, აღმოაჩინა ,რომ ის და მისი

პატარა სიკვდილი (სრულად)

წარმოდგენა არ აქვს არავის რას ნიშნავს, როცა თვალებს ახელ და ირგვლივ ისევ წყვდიადია. ხო, ერთგვარი შიში იპყრობთ, მაგრამ მათ იმედი მაინც აქვთ, რომ შუქს აუნთებენ. მე? მე უკვე თვეების წინ გადამეწურა ეს იმედი. წყვდიადის შიში კი მაინც ვერ დავძლიე,