ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 12)

ნიკოლასი სულ უფრო და უფრო მიიწევდა ნინისკენ, თითქოს მის სულში რაღაც ეშმაკისეული ჩასახლებულიყო. წითურის დანახვაზე მასში ავტომატურად ირთვებოდა უცნაური სურვილი, როგორმე გაებრაზებინა, მოთმინება დაეკარგვინებინა და თავისი ცინიკური გამოხტომებით ჭკუიდან

გერგეთისკენ მიმავალნი 2 (თავი 16)

შენც ჩემსავით კარგად ხვდები, რომ ადამიანისთვის ბრაზი და სიძულვილი შიმშილივითაა, რომელსაც დიდი ხანია არ უჭამია. თუ არაფერს მისცემ, ის თავად შეგჭამს.

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 11)

ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოწოლილიყო.. ნინი დივანზე იჯდა, გვერდით კი გუგა ჩამომჯდარიყო. ორივე ჩუმად იყო.. გუგა იატაკს დაჰყურებდა, ნინი კი ხელებს ისე ძლიერად უჭერდა ერთმანეთს, თითები გაუთეთრდა, ნიკოლასი მათ მონაცვლეობით უყურებდა, მისი მზერა ბოლოს

"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

-შენც ხომ იცი, არა? მარია დარჩიამ რამდენი რამ დამაკარგვინა. ის სუსტია, იმდენად სუსტი, რომ იმას არ უშვებს, რომ მხოლოდ ის კი არა, მისი მეორე ნახევარიც იყო დამნაშავე... - გეშინია?

"ერთი დაპირება" ( ნაწილი V )

სიმართლის გაგება მწარეა...მაგრამ ამ სიმართლის გამო იმ ადამიანის დაკარგვა, რომელიც შენთვის ძვირფასი გახდა, კიდევ უფრო მტკივნეულია...განსაკუთრებით მაშინ, როცა გული ჯერ კიდევ მისკენ მიისწრაფვის, გონება კი სულ მასზე ფიქრობს...

ციფრული გულისცემა

მერის იოლი ცხოვრება არასოდეს ჰქონია. პატარაობიდანვე მარტო იყო. მეგობრები არ ჰყავდა. სკოლაში ხშირად დასცინოდნენ ხოლმე ზედმეტი წონის გამო. ძროხას გავსო, მოურიდებლად ხითხითებდნენ მის ზურგს უკან ისე, რომ გაეგონა.

ხუთი წამი (თავი 12)

გაგიფრენია! თავი დამანებე! — წასვლა დააპირა - გინდა რომ თავი დაგანებო ნიტა? ყველაფერი დასრულდა, საერთოდ არაფერი გიშლის ხელს რომ ჩვენ თავებს დავუბრუნდეთ, ნატომაც კი შეძლო ეს... ვერ გავიგე რატომ მიშორებ! - თუ გინდოდა მაშინ მოსულიყავი ჩემს გვერდით უტა,

შიშველი ხეები (სრულად)

ჭორიკანა მეზობელივით იცქირებოდა ფანჯარაში მედიდურად განათებული მთვარე. არ აწუხებდა წამით სირცხვილის გრძნობა განადგურებული კაცის სხეულის შემხედვარე, მეტიც, შუქჩამქვრალ ოთახს ანათებდა გამაღიზიანებლად...

ელენა(6)

ზოგჯერ ერთი უბრალო მოკითხვაც საკმარისია, რომ მიხვდე — ვიღაცის მიმართ ბრაზი ჯერ კიდევ გაქვს, წყენაც არსად გამქრალა, მაგრამ მისი დანახვისას გული ისე აღარ გეკუმშება, როგორც ადრე.

ელენა (5)

ადრე ანდრო მიჩვეული იყო, რომ ადამიანები მის ყურადღებას ელოდნენ. მის ზარს, მის გადაწყვეტილებას, მის ნებართვას. თუ ვინმესთან საუბარი უნდოდა, რეკავდა. თუ შეხვედრა სურდა, დროს ნიშნავდა. თუ რაღაც არ მოსწონდა, ცვლიდა.