მეო (სრულად)

ოცდაშვიდ ოქტომბერს ბასა რობაქიძე ოცდაშვიდი წლის გახდა.მეგობრების დიდი თხოვნის შემდეგ რესტორანში გადაიხადა დაბადების დღე და აღნიშნავდნენ ახალგაზრდები ერთად. მუსიკა სასიამოვნოდ ავსებდა დიდ დარბაზს, ორი ლამაზი სხეული კი ნელა ირწეოდა სიმღერის ფონზე.

ხუთი წამი (თავი 13. დასასრული!)

ჩვენ ყველა უნდა გავუფრთხილდეთ ერთმანეთს, ოჯახში ბევრნი ვართ, ხან მე ჩავაჯენ ხან შენ, ათასში ერთხელ ხელი გავანძრიო დიდი ამბავი, რისთვის მეჩხუბები თუ ხვდები? - ვინ არის ეს ჯიუტიიი — ამოიტირა ქალმა, წაივლო სასოწარკვეთილმა თავზე ხელები მიეჭრა

გარდამტეხი წამი (სრულად)

_ ცოტა მაინც გადამიხადე,ან ნახევარი._ ამოიოხრა ქალმა. ბარათზე სულ ორას ლარამდე ჰქონდა.გონებამ უცებ გადაამუშავა ყველაფერი. _ ახლა ასი ლარი,რომ მოგცეთ დამტოვებთ?_ ისეთი სასოწარკვეთილი ხმა ჰქონდა,ქალს გუნება წაუხდა.

გერგეთისკენ მიმავალნი 2 (თავი 17)

- კარგად მომისმინე და ზუსტად ასე მოიქეცი. - საუბარი უჭირდა არაბულს. - ერთი წუთი მადროვე, უკანა გასასვლელიდან გარეთ გავალ. ზუსტად ერთ წუთში კორიდორში გამოდი და ყვირილი დაწყე. როგორც კი ხალხი მოგროვდება ეცადე შეუჩნევლად გამოხვიდე.

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 12)

ნიკოლასი სულ უფრო და უფრო მიიწევდა ნინისკენ, თითქოს მის სულში რაღაც ეშმაკისეული ჩასახლებულიყო. წითურის დანახვაზე მასში ავტომატურად ირთვებოდა უცნაური სურვილი, როგორმე გაებრაზებინა, მოთმინება დაეკარგვინებინა და თავისი ცინიკური გამოხტომებით ჭკუიდან

მე მიყურე! მერევე თავი

- ზუსტად მაგაზე გესაუბრები მეც, ჩამოვედი და სიმშვიდე თუ დაერღვევა ვინმეს მაგაზე არ ვღელავ. - მოვაგვარებ ყველაფერს

გერგეთისკენ მიმავალნი 2 (თავი 16)

შენც ჩემსავით კარგად ხვდები, რომ ადამიანისთვის ბრაზი და სიძულვილი შიმშილივითაა, რომელსაც დიდი ხანია არ უჭამია. თუ არაფერს მისცემ, ის თავად შეგჭამს.

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 11)

ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოწოლილიყო.. ნინი დივანზე იჯდა, გვერდით კი გუგა ჩამომჯდარიყო. ორივე ჩუმად იყო.. გუგა იატაკს დაჰყურებდა, ნინი კი ხელებს ისე ძლიერად უჭერდა ერთმანეთს, თითები გაუთეთრდა, ნიკოლასი მათ მონაცვლეობით უყურებდა, მისი მზერა ბოლოს

"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

-შენც ხომ იცი, არა? მარია დარჩიამ რამდენი რამ დამაკარგვინა. ის სუსტია, იმდენად სუსტი, რომ იმას არ უშვებს, რომ მხოლოდ ის კი არა, მისი მეორე ნახევარიც იყო დამნაშავე... - გეშინია?

"ერთი დაპირება" ( ნაწილი V )

სიმართლის გაგება მწარეა...მაგრამ ამ სიმართლის გამო იმ ადამიანის დაკარგვა, რომელიც შენთვის ძვირფასი გახდა, კიდევ უფრო მტკივნეულია...განსაკუთრებით მაშინ, როცა გული ჯერ კიდევ მისკენ მიისწრაფვის, გონება კი სულ მასზე ფიქრობს...