დღე პირველი

მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს გონებაში არ არსებობდა არც ერთი ფარდა და ჩაკეტილი სივრცე, ვიცოდი, რომ ეს ამბავი რთული იქნებოდა და ვიცოდი და ვგრძნობდი, რომ დიდხანს და ხანგრძლივად მომიწევდა ცუდად ყოფნა.

ხუთი წამი (თავი 4)

ზოგჯერ საკუთარი თვალით დანახულსაც კი არ უნდა ვენდოთ, ზოგჯერ კი არც საკუთარი ყურით მოსმენილს, რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ცხოვრება სიურპრიზებით სავსეა....

ნადირობა(თავი მეექვსე)

მრავალი წლის წინ, სალხინებელში თონესავით მხურვალე ზაფხული იდგა, იასპისფერი ხეთა შტოები ვიღაცას უხილავი ძაფით დაება, ოდნავადაც კი არ ირხეოდა. ნესტიანი ჰაერი ჩახუთული, ლოდივით მძიმე სახურავივით ჩამომხობოდა თემს

მე მიყურე!

ამაყად მიაბიჯებდა, საქაღალდე ხელში ეჭირა. გრძელი თმა კოსად ჰქონდა შეკრული. მუხლებამდე შავი კაბა ეცვა, იმავე ფერის პიჯაკთან ერთად. თავის პატარა სამუშაო ოთახში შესვლამდე თანამშრომლებს მიესალმა. ლიკა კომუნიკაბელური ადამიანი არ იყო. სამსახურში მხოლოდ

გაზაფხულდები, ბავშვო! (თავი მეორე)

მეორე დღეს მელანოს არაფერი გახსენებია. არც იმაზე უფიქრია, რატომ ეჩვენებოდა წინა საღამოს ასე უცნაურად მშვიდი სახლი. არც იმ საუბრისთვის მიუქცევია ყურადღება, რომელიც შემთხვევით გაიგონა და რომლის მნიშვნელობაც მაშინ ბოლომდე ვერ გაიგო. დილა ჩვეულებრივად

"ოთხმოცდახუთი მიზეზი,რომ შემყვარებოდი" ნაწილი (II)

ზოგჯერ ყველაზე უჟმური ადამიანი აღმოჩნდება ყველაზე მზრუნველი...პირველად რომ დავინახე, ერთი რამ ზუსტად ვიცოდი - ეს ბიჭი არ მომეწონებოდა. მაღალი, გამხდარი, მუდამ სერიოზული სახით და ისეთი მზერით, თითქოს ყველასთვის რაღაც შენიშვნა ჰქონდა მომზადებული.

ნადირობა(თავი მეხუთე)

გუბაზს გულის კოვზთან რაღაც მწარედ ჩაესო.ანა ქეთოს კივილიან გოდებას აჰყვა მგალობელივით და ბეშქების მკლავებში ჩაიმალა, სებესაც კი, ცხოვრებაში პირველად ენა ჩავარდნოდა.

მთებთან ახლოს (სრულად)

ის, ცის მწვერვალებთან, ცის კაბადონებთან და დიდ უსასრულობასთან ახლოს ცხოვრობს. ცხოვრობს თავისუფლად, ყველასგან და ყველაფრისგან შორს, ახლოს დედა-ბუნებასთან, შორს თანამედროვეობისგან და რაც მთავარია, უდიდეს ჭეშმარიტებასთან ახლოს. შეპყრობილია ერთადერთი

ჩუმი დაპირებები (თავი 4)

 გაუაზრებლად აცეცებდა თვალებს ირგვლივ, ოღონდ აეცილებინა მზერა საფლავის ქვისთვის. ოღონდ არ დაენახა ძმის გაყინული მზერა.  გულს არ ეკარებოდა მისი გარდაცვალება. ყველაფერი მირაჟი, სიზმარი ეგონა. ვერ აღიქვავდა სად იყო ახლა ან რატომ. ეგონა სახლში მისულს

მზისფერი

გაჩუმდა, კლინიკას ახედა... დავითიც უცნაურმა სევდამ შეიპყრო. შეეძლო, არც მოსულიყო, არც გამოლაპარაკებოდა, საერთოდაც არ დალოდებოდა ლაშას და წასულიყო, მაგრამ თვითონაც არ იცოდა, რატომ მოუნდა ეს საუბარი. — და რა დაემართა? — ნერწყვი ძლივს გადააგორა, რაღაც