ბედისწერა

ზამთარი ყველაზე მეტად მიყვარდა,ალბათ იმიტომ რომ,მეტად ჰგავდა ჩემ სულში ჩასახლებულ სევდას,სიმშვიდეს და სისპეტაკეს

ხუთი წამი (თავი ექვსი)

შენს ოთახში? უტაა... არ დაიღალე ჩემი დახმარებით? შენი მშობლები რას იფიქრებენ? — უხერხულად შეიშმუშნა ალავიძის შეთავაზებაზე, გვიან გამოეშვათ თეთრი კედლებიდან და მაინც უტა არ მოეშვა. ამ გოგოს გონებაში ჩამჯდარიყო, ისე გაეცნო ნიტა რომ იცოდა

იქ, სადაც შენ ხარ +18 /ნაწ.II (1)

ვგრძნობდი თითოეული უჯდრედი სურვილით ეწვოდა რომ შენზე ეკითხა... არა პირდაპირ, არამედ ისე, ირიბად...თვალებში რომ შევხედე ვიგრძენი რომ ყოველი ჩემი სიტყვა შენს შესახებ წყალივით იქნებოდა მისთვის. რა ხდება თქვენს შორის?

"ოთხმოცდახუთი მიზეზი,რომ შემყვარებოდი" (ნაწილი V)

როგორ ფიქრობთ, ნდობის მოპოვებაა უფრო რთული თუ მისი დაკარგვა?ალბათ, პასუხი არც ისე რთულია - ნდობის მოპოვებას ზოგჯერ წლები სჭირდება, მის დაკარგვას კი ერთი წამიც ჰყოფნის.სხვას გულამდე მიუშვებ ნელ-ნელა. ჯერ ერთ პატარა საიდუმლოს უზიარებ, მერე მეორეს.

ONLY IN DINAMO, ONLY IN TBILISI 3

ავტობუსი გაᲩერდა, ლურჯფორმიანი ბიᲭი გახსნილი თასმით Ჩავიდა. მერე რა რომ გავი ახლა იქ იმ საოცნებო საგრადა ფამილიასთან, ის კი მაიაკოვსკთან Ჩადის. მთავარია, რომ Შენ ოქროსფერ კულულა ბიᲭო, პიტერ პენობა არ დაგᲭირდება ოცნების ასახდენად.

მე მიყურე! მეხუთე თავი

დატოვა დაჩი არეულ ფიქრებთან. ბედნიერი იყო დაჩი, ახალკაცი. ოღონდ ღმერთმა იცოდა, როდემდე გასტანდა ეს ბედნიერება...

ბედის’წერა(4)

რომ შეხედა როგორ მდგომარეობაშიც იყო გაჩუმდა და საკუთარი ნებით გაჰყვა. -სად მიგყავარ -მოტოციკლის გაჩერებისას ჰკითხა სალომემ და აკანკალებული სხეული ძლივს დაიმორჩილა მიწაზე რომდ აედგა ფეხი -აფხაზეთში !

არ ვარ შეშლილი. უბრალოდ, მახსოვს.

არ ვარ შეშლილი. უბრალოდ, მახსოვს. ასე ვიწყებ ახლა ყოველ დილას — აბაზანის ნიჟარის თავზე დაკიდებულ გაბზარულ სარკესთან ვდგავარ და ხმამაღლა ვეუბნები ამას გოგონას, რომელიც იქიდან ოცი წლისთვის შეუფერებლად ჩამქრალი თვალებით მიყურებს. სარკის ნაპრალი,

"მკვლელის დღიურიდან" II ნაწილი

იმავე ქუჩაზე ყველაფერი თითქმის უცვლელი დამხვდა, ძველი შენობები, ჩამქრალი აბრები, კუთხეში პატარა მაღაზია, რომლის წინაც როგორც მაშინ, ახლაც იდგა ის მოხუცი კაცი... მხოლოდ ერთი რამ იყო შეცვლილი, ის სახლი აღარ არსებობდა... მის ადგილას ახალი კორპუსი

სანამ ზაფხული დასრულდება (სრულად)

მარიამ ბერიძეს ეს კანონზომიერება ზედმიწევნით ჰქონდა შესწავლილი. სწორედ ამიტომ იწვა ახლა დივანზე, ფეხები პატარა მაგიდაზე ჰქონდა შემოწყობილი და ლეპტოპის ეკრანს ისეთი სახით უყურებდა, თითქოს იქიდან პირადად მისთვის მომავალი უნდა გამოჩენილიყო. ეკრანზე