ბედის ირონია 22 თავი

-მარიამ! ცოლად რატომ გამომყევი? - ... -ფულის გამო? - ... -მითხარი! - ... -!? -მეგონა გიყვარდი-სლუკუნით უთხრა სასოწარკვეთილმა გოგონამ და ძლივს შეიკავა თავი რომ არ ეტირა. -მიყვარხარ! -დაუფიქრებლად უთხრა გეგამ და სახეზე ნაზად მოეფერა -არა არ

"ოთხმოცდახუთი მიზეზი,რომ შემყვარებოდი" ( ნაწილი III )

თურმე...მე ის მაშინ შემყვარებია, როცა სხვას უკვე უყვარდა... ყველაზე მტკივნეული კი ის იყო, რომ პირველად ცხოვრებაში აღარ მინდოდა გაქცევა...პირიქით...მინდოდა კიდეც დარჩენა...მინდოდა მისი გვერდით ყოფნა...მაგრამ არ ვიცოდი, შეიძლებოდა თუ არა დარჩენა იქ,

ბედის’წერა(3)

-როდის წამიყვან -როცა სანდრო გაიღვიძებს -თუ სანდრო არ გაიღვიძებს? -მოვიფიქრებ როგორ არ შეგეხოს შენი ძმის მხრებზე აკიდებული ცოდვა -მე რომ არ მომწონხარ და სხვა მიყვარს? -გიყვარდეს …მთავარი ჩემი გრძნობაა

მე მიყურე ! მესამე თავი

— როგორც მიბრძანებს უფროსი. ისე, ცნობისთვის, ასეთი მიმიკებით თუ იმოძრავებ, გაგიჩნდება ნაოჭები. არ დაგავიწყდეს, რამდენი წლის ხარ. თუ რამე გინდა, კარგ ესთეტიკურ ცენტრსაც მიგასწავლი.

ხუთი წამი ( თავი 5)

- უტა კარგად ხარ? — ჰკითხა, როცა აღელვება შეატყო, გაეღიმა უტას, თბილი სითხე ჩაეღვარა თითქოს სხეულში, მიეფერა სახეზე მოურიდებლად - ვინ არის? — ანიშნა თვალებით, - არ ვიცი,

ბედის ირონია 21 თავი

-წარმოგიდგინია რა შეიძლება მოხდეს, დროზე ადრე რომ გამოვიდეს გეგა ციხიდან! -არა ეს შეუძლებელია!- შეეწინააღმდეგა მარიამი და აღელვებული ფეხზე წამოდგა -ასეთი დარწმუნებული რატომ ხარ?!- გაუკვირდა ანას- ტიპს 3 ადვიკატი ჰყავს! -ჯანდაბა ანა, ამაზე აქამდე

ბედის’წერა (2)

-ცოლად გამომყვები ,ნინა?-მუხლზე დაეშვა ,ხელი ჩაკიდა ,თავი დახარა და მტევანზე ტუჩები შეახო -გემუდარები ნინა ყველა მათ უყურებდა , უამრავ ფოტოსა და ვიდეოს იღებდნენ .

ის, ვინც მელოდა (სრულად)

ნელ-ნელა მიდიოდა წინ უკაც მიხედვა აღარც სურდა.იცოდა ყველაზე სწორი ნაბიჯი იყო საკუთარი ცხოვრებისთვის. ერთადერთი რაც უჭირდა ალბათ დედის დატოვება იყო.დიდხანია საქართველო დატოვა,დიდიხანია საკუთარი სახლი და მიწა ენატრება,დიდიხანია,როგორც უცხო ისეა

მე მიყურე! მეორე თავი

პასუხისმგებლობის გრძნობა, საქმის სიყვარული — ეს ლიკას ერთ-ერთი თვისება იყო. შეეძლო, მთელი დღე შეუსვენებლად ემუშავა, თითქოს გარესამყაროს ეთიშებოდა. საათს დახედა. ორი ხდებოდა. არც კი გახსენებია, რამე ეჭამა. ღრმად ამოისუნთქა...

ჩუმი დაპირებები (თავი 5)

ტბის პირას გაჩერებულ მანქანაში ფურცლების შრიალი ისმოდა მხოლოდ. მანქანიდან არ გადადიოდა არცერთი. -რამდენი ხანია, რაც აღმოაჩინა ეს ყველაფერი? - კითხა ბოლოს საბამ. ჩაფიქრებული დაყურებდა საბუთებს. იდაყვით ეყრდნობოდა საქარე მინას. -გუშინ,- უპასუხა