კავშირი

ხშირად უთქვამთ მასწავლებლებს ჩემზე, წინა საუკუნის მოსწავლე ხარო, არასდროს მიკითხავს მიზეზი, ვხვდებოდი სიბეჯითის გამო ამბობდნენ ასე.მართლაც, არ ვამჟღავნებდი, თუმცა ჩემთვის მეასე ხარისხოვანი იყო ბიჭები და გართობა, ხშირად ვხუმრობ, ჩემი მეგობრების

ჩუმი დაპირებები (თავი 1)

რემლებად დაღვრილიყო ცა. თითქოს, დატიროდა პატარა არსების უდროო გარდაცვალებას. ნამდვილი ზამთარი ახლა დამდგარიყო. თვალი მოავლო გაყინულ ეზოს. არ ჩანდნენ ჩიტები, მხოლოდ ბეღურების ჩუმი ჭიკჭიკი ისმოდა შორიდან. ხეებსაც ტოტები თანგრძნობით დაეხარათ. წვიმის

მეტამორფოზა (სრულად)

ქარი პირდაპირ სახეში მცემდა. თუმცა, არ მაწუხებდა. პირიქით, თითქოს ყველა ფიქრს ერთიანად მიფანტავდა, რაც ბოლო დღეებში დამიგროვდა. გაზს ოდნავ მოვუმატე და მოტოციკლი რბილად გაცურდა გზაზე. უკნიდან მისი მკლავები უფრო მჭიდროდ შემომეხვია და

წითელი სახლის ლანდები (თავი XI)

Keane - everybody’s changing ისე უხდებოდა კასის ნამთვრალევ მზერას, რომ თარაშის ირგვლივ დრო შენელდა წამით. -გინდა წავიდეთ? - ჰკითხა იმპულსურად. არ აინტერესებდა, რომ ძალიან მთვრალები იყვნენ უკვე და ძალიან ერეოდათ ნაბიჯი. -შენთან? - გამოფხიზლდა

ბედის ირონია 17 თავი

კახას და სოფოს წინააღმდეგობის მიუხედავად, მაინც წავიდა გასაუბრებაზე მარიამი, მაგრამ შინ უხასიათოდ დაბრუნდა.

ხუთი წამი ( თავი 1)

შიშველ სასიამო სხეულზე დააცოცებდა უხეშ ბოტოტა თითებს ქალის გლუვ, ბროლივით თეთრ კანზე, მოწყურებულ ტუჩებს აკრობდა ქალს მკერდის გარშემო, ეფერებოდა ნაზად ვნებისგან დაბრმავებული, ოხრავდა ქალის ყურთან და ვნება აშლილი გმინავდა ათრთოლებული...

ბედის ირონია 16 თავი

-მარიამ! ნუ მაღიზიანებ! -თორემ რა მოხდება?! -კარგი არაფერი დამიჯერე! -მემუქრები?! -შენ როგორ ფიქრობ? -მე შენზე საერთოდ არ ვფიქრობ! -ვიცი! -მაშინ, ნუღარ გავაჭიანურებთ... -მარიამ!

"თუ ბედისწერაა" (ნაწილი III)

გაინტერესებთ როგორ გაგრძელდა კესანესა და ლევანის ისტორია?როგორი იყო მათი ზაფხული?ან რა ხდება მაშინ, როცა გიჟი სამეგობროს სიცილი მთელ ქალაქს აღვიძებს?ოდესმე გაგღვიძებია იმ ფიქრით, რომ წინა ღამიდან არაფერი არ გახსოვს?ზაფხული გრძელდება, თავგადასავლები

განწირული პაიკი, თავი მეცამეტე

იმიტომ არ გეშვები, - ჩურჩულით დაიწყო საუბარი და მძიმედ გადაყლაპა ნერწყვი კაცმა, - რომ არ შემიძლია. ბევრი ვეცადე, დამიჯერე…გაქცევით, თავის არიდებით, სმით, მოწევით, ყველაფერი მივიღე, ყველანაირი სახე დავკარგე, რომ როგორმე შენი სახე და სხეული წამეშალა

ფერფლიდან ფენიქსამდე - თავი 3

მომდევნო კვირებში წითელი ხიდი ჩვენს ადგილად იქცა — იქ მივდიოდით ხოლმე ყოველთვის, როცა ქალაქის ხმაურს გაქცევას ვამჯობინებდით. ერთი თვე მირაჟად ქცეულიყო — მის გვერდით წარსული მავიწყდებოდა, მაგრამ ერთ დღეს ყველაფერი შეიცვალა და წარსული უკან დაბრუნდა.