დაუსრულებელი მოლოდინები (+18) II ნაწილი

ზოგჯერ სიყვარული ის არ არის, როცა ადამიანს მხოლოდ ნათელ დღეებში ირჩევ. სიყვარული ის არის, როცა იცი, რომ მის ცაზე შეიძლება ისევ გაჩნდეს ქარიშხალი… და მაინც რჩები. ელოდები. და როცა დაბრუნდება, კარს უღებ და ეუბნები— „მოდი. სახლში ხარ.“

ერთი ნაბიჯით შორს [თავი 2]

– ყველაფერს ახსნა არ აქვს და ეგ ფაქტია. მაგრამ, ლოგიკურია, რასაც ახსნა არ აქვს, იმას არც გაგრძელება უწერია. ...ერთმანეთს ზურგი ვაქციეთ. უკან არ მიმიხედავს; დარწმუნებული ვარ, არც მას.

შავი ხეობა (თავი 1, 2, 3)

არათელების სახლს ეზოს რკინის ჭიშკარი ნახევრად ღია ჰქონდა. დემეტრე ბარათელს მანქანა ეზოში არ შეუყვანია. ქუჩის ბოლოს, ხის ქვეშ გააჩერა. რამდენიმე წუთი საჭესთან იჯდა, თითებს ტყავის შალითას უჭერდა და ბნელ ფასადს უყურებდა. თორმეტი წელი. ეს სიტყვა ტვინში

შავი ხეობა

არათელების სახლს ეზოს რკინის ჭიშკარი ნახევრად ღია ჰქონდა. დემეტრე ბარათელს მანქანა ეზოში არ შეუყვანია. ქუჩის ბოლოს, ხის ქვეშ გააჩერა. რამდენიმე წუთი საჭესთან იჯდა, თითებს ტყავის შალითას უჭერდა და ბნელ ფასადს უყურებდა. თორმეტი წელი. ეს სიტყვა ტვინში

დაუსრულებელი მოლოდინები (+18) I ნაწილი

და არის სხვა ოცნებები — უფრო მძაფრი, უფრო მტკივნეული. ისინი ისე გინდა, თითქოს მათ გარეშე რაღაც გაკლია, მაგრამ გულის სიღრმეში მაინც იცი, რომ არ აგიხდება. არა იმიტომ, რომ სუსტი აღმოჩნდი. არა იმიტომ, რომ საკმარისად არ იბრძოლე. უბრალოდ, ზოგიერთი ოცნება

"სიყვარული თვით რაფლეზია"

ვცდილობდი სხვების დახმარებას, ჩემი პაციენტების ჩახლართული დრამებისა და აკრძალული სექსუალური ფანტაზიების მოგვარებას, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი, რომ საკუთარი თავის ტყვე ვიყავი. სანამ ჩემს კაბინეტში გარი არ გამოჩნდა — ადამიანი, რომელმაც მთელი წარსული,

ერთი ნაბიჯით შორს [თავი 1]

ტელეფონმა სამჯერ დარეკა, სანამ ანთებულ ეკრანს შევხედავდი. ნაცნობი ნომერი იყო, იმდენად ნაცნობი, რომ დანახვისთანავე მომინდა, საწოლიდან წამოვმხტარიყავი და პირდაპირ მეცხრე სართულიდან მომესროლა, რომ ისე დალეწილიყო, ცხოვრებაში ვეღარავის შესძლებოდა მისი

ზავი საკურთხველთან [დასასრული]

ახლა უკვე ნამდვილად ოჯახი ვართ. ანდრეიმ შუბლზე აკოცა: -თავიდანვე მინდოდა ასე ყოფილიყო. ანინემ თავი ასწია. -თავიდან? ანდრეიმ რამდენიმე წამით შეხედა: -თავიდან არ ვიცოდი, რომ შენ შეგიყვარდებოდი.

ხუთი წამი (თავი 7)

ეს ქალაქის ჯოჯოხეთი იყო, ავტომობილით გადავსებული მანქანები, უამრავი შუქნიშანი, რაც კიდევ მეტად არ აძლევდა საცობს დაშლის საშუალებას, მოყოლილიყო უტა ამ ჯოჯოხეთში და თითქმის 40 წუთი უნდებოდა 2 კილომეტრის გავლას, ათამაშებდა მონოტონურად თითებს

ბედის’წერა(6)

დედა ნინას იცნობ ,მაგრამ ახალი სტატუსით პირველადაა ამ სახლში .ჩემი ცოლი ნინა -ჩემოდნები შეიტანა და დედას მიმართა -სრული უბედურებისთვის ამ ოჯახს ნინა აკლდა რძლად