ბედის ირონია 20 თავი
-ახლა უფრო მეტად გაგაკონტროლებენ -ვიცი მაგრამ... -მაგრამ რააა?! -ალექსანდრეს უკვე ველაპარაკე ამ საკითხთან დაკავშირებით -სერიოზულად?!- გაოცდა ანა -ვუთხარი ჩემგან და ვაჩესგან თავი შორს დაეჭირე-მეთქი -რატო? -ასე იყო საჭირო და იმიტომ!-მოიღუშა მარიამისარკმელი წარსულში (სრულად)
აპრილის საღამო, რესტორნის ვიტრაჟებს მიღმა, ძვირფასი მელანისფერი ხავერდივით იღვრებოდა. მთაწმინდის შუქები ისე კაშკაშებდა, თითქოს ქალაქს ძვირფასი ყელსაბამი მოარგესო. რესტორნის დარბაზში, სადაც ჰაერი ძვირადღირებული პარფიუმისა და დაძველებული ღვინისგანწირული პაიკი, თავი 15
ხელები უკანკალებდა და პირი უშრებოდა ისე უნდოდა დალევა, მაგრამ იმ ღამის შემდეგ დაიფიცა, რომ სასმელს არ მიეკარებოდა. ო, ღმერთო, როგორ უნდოდა, მხოლოდ ერთი წვეთი, ერთი ყლუპი, ერთი ჭიქა... და საღად აზროვნებას შეძლებდა, გაეფანტებოდა ეს ბინდი გონებას რომრიონის პირას //სრულად//
აპრილის ცას ისევ შეეკრა კოპები და კოკისპირულად წვიმდა სოფელში.ნისლი გარს მოხვეოდა ირგვლივ ყველაფერს და თითქოს ანიშნებდა ყველას გამოდარებას არ ვაპირებო.გიალო მილხანი მომკვდარა,ძაძებით შემოსილა მთელი ღები.უყვარდა ყველას,კარგი კაცი იყო,ან უბრალოდ სახლსჩუმი დაპირებები (თავი 3)
დილით ისევ სამზარეულოში იყო. მათი დამხმარის, ირინას, მოძრაობებს ადევნებდა თვალს. ჩაფიქრებულიყო…ფუტკრებივით ირეოდა მის თავში აზრები. ქალიც, თითქოს სპეციალურად, შემაწუხებლად ნელა ალაგებდა მაგიდას. -არ ისაუზმებ? - კითხა ირინამ. ყურადღება რომ არგაზაფხულდები, ბავშვო!
მელანო ყოველთვის ცდილობდა ყველაფერი სწორად გაეკეთებინა. ყოფილიყო ძლიერი ქალიშვილისთვის, კარგი მეგობარი, პასუხისმგებლიანი ადამიანი. მას ჰქონდა ოჯახი, ოცნებები და ცხოვრება, რომელიც თითქოს წინასწარ იყო დაგეგმილი.განწირული პაიკი - თავი 16 (დასასრული)
მარიასთან საუბრის შემდეგ თავი უსკდებოდა გიორგის ფიქრისგან. ვერ ხვდებოდა რა უნდა ექნა, ლილის ახლა მისი დანახვა არ უნდა და პატივი უნდა ეცა მისი თხოვნისთვის... მინიმუმ ეს მაინც უნდა შეესრულებინა, მაგრამ იმ სახლში თუ დარჩა ისევ გაცივდება! თან სულსარკმელი წარსულში
თბილისის 90-იანები არ იყო მხოლოდ სიბნელე და სიცივე; ეს იყო ეპოქა, სადაც ყველაზე პატარა სინათლეც კი მზესავით ანათებდა. კირასთვის ეს სინათლე ალექსანდრე იყო. 43-ე სკოლის მეორე სართულის დერეფანში, სადაც ნესტიანი კედლებიდან ბათქაში ცვიოდა კირა და"თუ ბედისწერაა..." (დასასრული)
მე კესანე ვარ...მთის ყვავილის მსგავსად თავისუფლება მიყვარდა...მიყვარდა ქარი, რომელიც თმებში მეთამაშებოდა...მიყვარდა გზები, რომლებიც უცნობ ადგილებამდე მიმიყვანდა...მიყვარდა ის შეგრძნება, როცა მაღლა, მთაში იდგები და ხვდები, რამდენად დიდი და ლამაზიაიქ, სადაც შიში მთავრდება (სრულად)
—რამე დავაშავე?— კითხვა ისეთი გულწრფელი იყო, რომ გეგის მზერა დაუმძიმდა. —არა. —მაშინ...— დაიწყო და გაჩერდა. ისევ ღრმად ჩაისუნთქა და განაგრძო,— ორი კვირაა თვალსაც აღარ მისწორებთ. თუ რამე არასწორად გავაკეთე... მითხარით. გამოვასწორებ. გეგიმ თვალებიტესტები
აქტიური მწერლები
აქტიური მწერლები
.:დღის აქტიური მკითხველი:.
ქალის და მამაკაცის ურთიერთობაში უპირველესი არის?
ყველა გამოკ
.:შემოგვიერთდით FACEBOOK-ზე:.

