შიშველი ხეები (სრულად)

ჭორიკანა მეზობელივით იცქირებოდა ფანჯარაში მედიდურად განათებული მთვარე. არ აწუხებდა წამით სირცხვილის გრძნობა განადგურებული კაცის სხეულის შემხედვარე, მეტიც, შუქჩამქვრალ ოთახს ანათებდა გამაღიზიანებლად...

ელენა(6)

ზოგჯერ ერთი უბრალო მოკითხვაც საკმარისია, რომ მიხვდე — ვიღაცის მიმართ ბრაზი ჯერ კიდევ გაქვს, წყენაც არსად გამქრალა, მაგრამ მისი დანახვისას გული ისე აღარ გეკუმშება, როგორც ადრე.

ელენა (5)

ადრე ანდრო მიჩვეული იყო, რომ ადამიანები მის ყურადღებას ელოდნენ. მის ზარს, მის გადაწყვეტილებას, მის ნებართვას. თუ ვინმესთან საუბარი უნდოდა, რეკავდა. თუ შეხვედრა სურდა, დროს ნიშნავდა. თუ რაღაც არ მოსწონდა, ცვლიდა.

ელენა(4)

სამწუხაროდ, წვეულება, რომელშიც მე და რატის უნდა მიგვეღო მონაწილეობა და სახლის დიასახლისს დავხმარებოდით, ანდროსი აღმოჩნდა. ამ ფაქტზე მეტად კი ის გვანაღვლებდა, რომ ამჯერად რატისაც უნდა ენახა ადამიანი, რომელიც ნამდვილად არ ეხატებოდა გულზე.

გრძნობები, კონტროლის გარეშე...

გვანცა მასწავლებელია, რომელიც სხვებს ასწავლის ცხოვრების მნიშვნელობას, გივი პროგრამიტსია, რომელიც სამუშაოს ლიგიკით აშენებს, ორი სხვადასხვა სამყარო, ერთი მეგობრობა, რომელიც მათთვის უსაფრთხო სივრცე იყო და გრძნობები, რომელიც კონტროლს არ ექვემდებარება...

ელენა (3)

დილით გაღვიძება ყოველთვის მძულდა, მაგრამ იმ დილით საკუთარ თავთან შეხვედრა უფრო მეტად არ მინდოდა. სარკის წინ ვიდექი და ჩემს ანარეკლს ვუყურებდი. თვალების ქვეშ სიშავე შემპარვოდა, თმა უწესრიგოდ მქონდა ჩამოშლილი, ტუჩებზე კი ღიმილის ნასახიც აღარ ჩანდა.

ელენა(2)

თუმცა ანდროს დანახვა და მისი გამომწვევი ქცევა ძველ ტკივილს ისევ გააღვიძებს — და ამჯერად ელენა გადაწყვეტს, რომ ამ თამაშში მარტო ანდრო არ იქნება ის, ვინც წესებს ადგენს

ელენა (1)

ზოგჯერ ადამიანები ერთმანეთს მაშინ ხვდებიან, როდესაც ორივე დაკარგულია. უბრალოდ, ერთმა ეს უკვე იცის, მეორეს კი ჯერ კიდევ ჰგონია, რომ საკუთარ ცხოვრებას თავად მართავს. იმ ღამეს არც მე მჯეროდა ბედისწერის. არც მისი არსებობის მჯეროდა და არც იმის, რომ ერთმა

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 10)

სიბნელეში დრო თითქოს გაჩერდა, ნიკოლასი ჯერ კიდევ ვერ ხვდებოდა, რომ მის მკლავებში ნანკა კი არა, ნინი იყო. ნინი კი ჯერ კიდევ შოკში იყო, მოულოდნელობამ იმდენად დააბნია, რომ რამდენიმე წამით ვერც კი გააცნობიერა, რა ხდებოდა. ნიკოლასის სიახლოვე, მისი

ხუთი წამი (თავი 11)

- ხომ იცი რომ შენი ბრალი არ არის? — ხმაზე შეაჩერდა წინ ჩამომდგარს, - პირიქით უნდა იყოს, ამასაც უნდა მაბრალებდე წესით, — შეიწმინდა მაჯით ცრემლები ქებაძემ - გეყოფა! კარგად იქნება ხომ იცი? არაფერი დაემართება - თავი დაარტყა უტა, მაგას რომ