ჩემი პირადი მცველი 13

მალე გამობრუნდა ნიცა კოტეჯიდან და აუყვნენ ტაძრისკენ მიმავალ გზას.მოწონს ოთოსთან ერთად სეირნობა,მასთან საუბარი. ოთო მხიარული და უშუალო იყო ურთიერთობებში.მშრომელი თბილისელი ბიჭი,რომელიც ბოლო წლებია უმეტეს დროს სოფელში ატარებდა.მოწონდა სოფლის

,,ისევ აყვავდება იასამანი''(ბოლო ნაწილი)

პირველ ხანებში ნათია სახლიდან არ გადიოდა, ბებო გაფრთხილებული ჰყავდა არავისთვის ეთქვა მისი ჩამოსვლის ამბავი. სცხვენოდა, თან არ უნდოდა სადმე ვახოს შეხვედროდა. ძირითადად იწვა და ეძინა.

ყინულის მარადისობა (სრულად)

დიდხანს ვფიქრობდი, როგორ მიმეღწია ყინულის მარადისობამდე. ვფიქრობდი, რომ ისინი მე მელოდნენ. მელოდნენ დაუღლელად, წლების მანძილზე. თუმცა არ მიფიქრია, რომ ეს დღე დადგებოდა და მე აქამდე ოდესმე მივაღწევდი. მივაღწევდი და დარჩენას გავბედავდი....

თილისმა (8თავი)

ისევ ძველებური სასახლის მთავარ დარბაზში ვიდექი, უზარმაზარი სარკის წინ. ისევ ჩემთვის შეუფერებელი ძველებური კაბა მეცვა, და ისევ უამრავი სტუმარი ირეოდა გარშემო. მესმოდა მათი ხმები, მათ მხიარულებას ვგრძნობდი. და ისევე, როგორც ყველა მათგანი, მეც მის

გზა შენამდე (მეშვიდე თავი)

- შენი არ მესმის, მოსე… ვერ ვიგებ რას აკეთებ… ვერ ვიგებ რა გინდა… - აი, ისევ გაიღიმა მოსემ და შეაჩერდა თვალებში. - რა ისევ? - ისევ მოსე დამიძახე ღიმილითვე უპასუხა, გოგოს ხელი თავისაში მოიქცია, ტუჩები ნაზად შეახო და თავისი საძინებლის კარში

გაზაფხული შემოსულა, ლენ (ნაწილი I )

- ცხოვრება უნდა გააგრძელო, შეცდომებს ყველა ვუშვებთ, მთავარია დავინახოთ ეს შეცდომები და მერე გამოსწორებაზეც ვიფიქროთ.. გაზაფხული ყოველთვის მოდის, ოგე.. - ახვლედიანი თვალს არ აშორებდა ქალს - ჩემთან როდის მოვა ეგ გაზაფხული, ლენ? - ხელის ზურგით მიეფერა

პირველი | დასაწყისი (სრულად)

უცებ დაატრიალა და დაიჩოქა, ლანაც მიბრუნდა თუ არა, წამში გაშეშდა, თვალებით წამში უამრავ ადამიანში მიპოვა, თითქოს ჩემგან ელოდა პასუხს, თავი დავუქნიე და ბედნიერების ცრემლებმაც ამიბრჭყვიალა სახე. - თანახმა ვარ

ჩემი პირადი მცველი 12

_ ნიცა,გაჩერდი…მომისმინე. უსიტყვოდ მოტრიალდა და სახეზე მიაპყრო მზერა. _ სად ხარ? ნერვიულობს მამაშენი,სად წახვედი?_ შეწუხებული ხმა ჰქონდა ქალს.

სახურავიდან ღრუბლები უფრო ახლოსაა (სრულად)

ლონდონი 1922 წლის ნოემბერში არ სუნთქავდა, ის უფრო ხროტინებდა. ქარხნების მილებიდან ამოსული შავი კვამლი და ტემზის მყრალი ორთქლი ერთმანეთში ირეოდა და ქუჩებს სქელ, ყვითელ სუდარაში ახვევდა, რომელსაც ადგილობრივები „ბარდის წვნიანს“ ეძახდნენ. მაგრამ ამ

გზა შენამდე (თავი მეექვსე)

- გაჩერდი. გაჩერდი, გთხოვ. მორჩი, აღარ შემიძლია. შეჩერდი, გთხოვ. მოკვდება, მორჩი… ხელები შემოხვია მის უზარმაზარ მკლავს და ტირილით შეევედრა მოსეს გაჩერება. რამდენიმე წამის მერეღა მოეგო მოსე გონს და გაიგონა გოგოს ვედრება. იგრძნო მისი ხელი. გულ-მკერდი