ორიგამი არქივიდან III

- ბებიაჩემს შეეხე! - ღრიალებდა თვალებდაქაჩული - არ შეგარჩენ! მეტს აღარ შეგარჩენ! მომაშორეთ ხელები-მეთქი! მოვკლავ! ჩემი ხელით გავგუდავ! მის დაწყნარებას ცდილობდნენ, მაგრამ უშედეგოდ. სულამ ბოლოჯერ შეხედა შვილს თვალებში და ბარბაცით გავიდა

გადაკვეთის წერტილი (პირველი Თავი)

ალექსანდრე დადიანი მაღალი, სწორი აღნაგობის მამაკაცი იყო.მიუხედავად ასაკისა, ფიზიკურად კარგ ფორმაში. სახეზე წლების განმავლობაში დაგროვილი დაღლილობა და სიმკაცრე აღბეჭდვოდა. თმა საფეთქლებთან სრულიად გაᲗეᲗრებოდა, რაც მის მუქ, გამჭოლ თვალებს კიდევ უფრო

ასათიანზე

ჯერ კიდევ ბავშვი ვიყავი მეზობელი სახლიდან ქალბატონი ნინოს ხმა,რომ გამოდიოდა. ლევანს ეძახდა ხოლმე,რეპეტიციაზე გაგვიანდებაო. სულ პატარა ბიჭი იყო კალანდაძე,მხრებში გამართული რომ დადიოდა ხოლმე.

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი3)

ნიკოლასი კიდევ უფრო მიუახლოვდა, მაჯაში ამჯერად უფრო ძლიერად ჩაავლო ხელი, უმოწყალოდ. -აჰ.. - მხოლოდ ეს აღმოხდა ნინის, სახე შეეჭმუხნა, მაგრამ თვალები არ დაუხრია, კვლავ პირდაპირ უყურებდა..ნიკოლასი მისკენ გადაიხარა. - თქვენს ჯოჯოხეთად ვიქცევი - ხმა

ჯარისკაცის გოგო (თავი 2: პირველი შეხება)

მუსიკის ბოლო აკორდები ტაშის ხმაში ჩაიკარგა. ლიზიმ უკან გადაწეული თავი ნელა გაასწორა, მძიმედ ამოისუნთქა და წითელი ნეონის შუქზე კიდევ ერთხელ შეავლო თვალი ელაიჯას. შემდეგ კი, ისევე მოულოდნელად, როგორც გამოჩნდა, ზურმუხტისფერი ხალათი იატაკიდან აიღო,

ორიგამი არქივიდან II

- ბევრი კითხვა დამისვეს. არეშიძით ინტერესდებოდნენ, როგორი ურთიერთობა ჰქონდა მაჩაბელთან. ეჭვობენ, რომ მკვლელობა გიგიმ ჩაიდინა, ის კი შურისძიების მიზნით დაჭრეს. - და შენ რა უპასუხე? - სავანელს ხელის გულები გაუოფლიანდა. - ვუთხარი, არაფერი ვიცი-მეთქი.

აქ შეგხვდები ისევ //სრულად//

ვაი მათ,ვინც ვერასოდეს ნახავს აფხაზეთის სილამაზეს. ვაი მათ,ვინც ვერ მოესწრება საქართველოს გამთლიანებას. სირცხვილი მათ,ვინც არასწორი არჩევანი გააკეთეს და გახლიჩეს ეს პატარა საქართველო. სირცხვილი მათ,ვისაც ბრალი მიუძღვის მოსისხლეთა მტრობაში. მათი

სანამ დრო დაგვრᲩა ნაწილი 4 (დასასრული)

სახლის კარი ნელა გაიღო. ანა ზღურბლზე შედგა და წამით სუნთქვა შეეკრა. ჰაერში ისევ ტრიალებდა ძველი ავეჯის, ნიკას ოდეკოლონისა და იმ შორეული ბედნიერების სუნი, რომელიც ოთხი წლის წინ აქედან გაქცევისას დატოვა. არაფერი შეცვლილიყო. მისაღებ ოთახში ზუსტად ისე

გზა შენამდე (მეშვიდე თავი)

- შენი არ მესმის, მოსე… ვერ ვიგებ რას აკეთებ… ვერ ვიგებ რა გინდა… - აი, ისევ გაიღიმა მოსემ და შეაჩერდა თვალებში. - რა ისევ? - ისევ მოსე დამიძახე ღიმილითვე უპასუხა, გოგოს ხელი თავისაში მოიქცია, ტუჩები ნაზად შეახო და თავისი საძინებლის კარში

ორიგამი არქივიდან I

უშხვანების სახლში, შობის ღამეს, მესიის ნაცვლად, ნამდვილი ბოროტება იშვა. ბოროტება, რომელიც წლების შემდეგ, ბუმერანგად დაუბრუნდებოდა სამყაროს და დაღვრილი სისხლის თითოეული წვეთისთვის მძიმე ხარკს მოითხოვდა უკან...