მებაღე - თავი 32

-მას უყვარხარ. -თქვა ბოლოს პირდაპირ და თვალებში შეხედა.მილენამ მაშინვე მოარიდა მზერა. -ეს სიყვარული არაა. -ვიცი. -მყისიერად უპასუხა ანამარიამ. -მაგრამ იოანესთვის არის. მილენა პირველად გაჩუმდა. ანამარია წამოდგა და ფანჯარას მიუახლოვდა. -როცა ჩემზე

პირობითი სიყვარული (თავი 17)

მზის სხივები საძინებელში ისე იჭრებოდნენ, თითქოს წუხანდელი ღამის მძიმე, სქელი წყვდიადის გაფანტვას ცდილობდნენ. ნინამ თვალები გაახილა და პირველი, რაც იგრძნო, ოთახში დამდგარი უცნაური სიჩუმე იყო ისეთი, ქარიშხლის შემდეგ რომ დგება ხოლმე. მკლავზე, სახვევის

მანათობელი გრძნობა - თავი 18

გაზაფხულის ჩვეული დილა იყო, ისეთი თბილი, ისეთი მზიანი თითქოს ბუნებაც ზეიმობდა ახალ სეზონს. ამინთან ერთად მეც გამოვიზაფხულე და ჯინსის თხელი კაბით გავეშურე თამოსთან. ქალაქს უკვე ეღვიძა და ჩვეულ ქაოსში ჩართულიყო. არ წყდებოდა ჩიტების ჟღურტული, ჟრიამული,

თილისმა (5 თავი)

დაგეგმილზე ადრე დავბრუნდით სახლში. მომხდარმა გოგონების განწყობა შეცვალა. წამოსვლისას ერთხელ კიდევ გავხედე სასახლეს და ხელი დავუქნიე დამშვიდობების ნიშნად.

ჩემპიონი (ნაწილი 13)

თვითმფრინავი ნელა დაეშვა, ფანჯრიდან გადაშლილ ქალაქს მარიამი გაშტერებული უყურებდა.. ღამის საუდის არაბეთი ზემოდან საერთოდ არ ჰგავდა ჩვეულებრივ ქვეყანას - ოქროსფერი შუქებით მოციმციმე უდაბნო უფრო იყო, რომელშიც ვიღაცას თითქოს ბრილიანტები დაებნია..

ჩემი პირადი მცველი 5

მოკლე,თეთრ კაბაში,ზედმეტად სექსუალურ ფორმაში გამოწყობილი ნიცა კიბეებზე ჩუმად მიიპარებოდა.ხელში ქუსლიანი ფეხსაცმელი ეჭირა. _ საით? _ მშვიდად ჰკითხა ალექსანდრემ. ნიცამ ლამის შეკივლა შიშისგან.მოხედა ბიჭს.

"კასიანა" (თავი IV)

​ესაიამ ხელი თავი ოდნავ დაუკრა, თითქოს უხმოდ დაემშვიდობა და ცხენი გააჭენა. ​ეზოში სიჩუმე ჩამოწვა. მტვერი ნელა ილექებოდა ქვაფენილზე. — წავიდნენ, — ჩურჩულით თქვა სარამ და ატირდა. კასიანა არ ტიროდა.

პირობითი სიყვარული (თავი 16)

მაისის ბოლოა. თბილისის საღამო ჰაერში აყვავებული იასამნის სურნელით, მზისგან გახურებული ასფალტის სითბოთი და რაღაც გაურკვეველი, ტკბილი სიმშვიდითაა გაჟღენთილი. სახლშიც იგივე განწყობაა ხმაურიანი, ცოცხალი და სრულიად არაფორმალური.

ჩემპიონი (ნაწილი 12)

კობას ხელები აუკანკალდა, ჯერ ქორწინების მოწმობას უყურებდა… შემდეგ ირაკლის…შემდეგ ისევ მარიამს. თითქოს ტვინი უარს ამბობდა იმის გააზრებაზე, რაც მოისმინა. - არა… არა… არა!! - თავი გააქნია გაცოფებულმა - ეს ტყუილია! ეს შეუძლებელია!! - მარიამი მშვიდად

მებაღე - თავი 31

სოლომონი აკვირდებოდა. მიხვდა. არაფერი უთქვამს რამდენიმე წამი. მერე ძალიან ჩუმად ჰკითხა: -გიყვარდა? მილენას სუნთქვა შეეკრა. თვალები მოულოდნელად აუწყლიანდა. მაგრამ არ ტიროდა. -არ ვიცი… -ჩაილაპარაკა ბოლოს. და ეს იყო ყველაზე საშიში პასუხი.