შვიდი წამი 2

შემდეგი რამდენიმე კვირა ერთგვარ „ცივ ომს“ ჰგავდა, რომელიც ფინჯან ყავასა და სამუშაო მაგიდებს შორის მიმდინარეობდა. ჩვენი დიალოგები ყოველთვის საქმიანი იყო, მაგრამ ყოველი სიტყვის მიღმა რაღაც სხვა იგრძნობოდა — თითქოს ერთმანეთს ვამოწმებდით, ვინ უფრო ადრე

პირობითი სიყვარული (თავი 6)

შავტუხა პირდაპირ სამზარეულოსკენ გაემართა. კაბის გრძელი კალთა იატაკზე შრიალებდა, რაც ამ მკვდარ სიჩუმეში კიდევ უფრო გამაღიზიანებლად ისმოდა. შუქი აანთო და კარადების გამოღება დაიწყო. ერთი, მეორე, მესამე... თითები უთრთოდა. ამ უცხო სივრცეში ვერაფერს

სამი ღამე (სრულად)

ვაკვირდებოდი მის თავისუფალ ქროლვას პოსტიდან პოსტზე, ადამიანიდან ადამიანზე, კომენტარიდან კომენტარზე და მივხვდი, ის მაღალ და მჭიდროდ ნაგებ გალავანს მიღმა სრულებით უწყინარი, ფაქიზი და ადვილად მსხვრევადი იყო. ამიტომ მაშინვე გავიფიქრე, რომ საკუთარი

ცხრა ცას იქით (სრულად)

კარი შევაღე და სიგარეტის ბოლოთ გამჭვარტლულ ოთახში ამოვყავი თავი. ბარს მივუახლოვდი და სანამ ბარმენს სიტყვას ვეტყოდი ოთხიოდ წყვილი თვალი უკვე საცერში მცრიდა. შეუმჩნევლად ჩამეღიმა. ნეტავ მათთვის უფრო ვიყავი მე ახალი სისხლი თუ ისინი ჩემთვის?!

თილისმა (4 თავი)

ერთი... ორი... სამი..._ ყველა ერთ ხმაში ითვლიდა წლის უკანასკნელ წამებს. მათ ანთებულ თვალებში რაღაც ჯადოსნური სხივი ელავდა. მიუხედავად იმისა, გულით სჯეროდათ თუ არა ამ ღამის ჯადოსნურობისა, მიუხედავად იმისა, ნამდვილად სჯეროდათ თუ არა სასწაულების, მათში

მანათობელი გრძნობა - თავი 8

მას შემდეგ დემეტრე აღარ გამოჩენილა. წარმოდგენა არ მქონდა, რომ იმ საღამოს მას ბოლოჯერ ვხედავდი. ჩემთან ყველანაირი კავშირი გაწყვიტა, არც ზარებზე მპასუხობდა და არც შეტყობინებებს ნახულობდა. თავიდან ვფიქრობდი, რომ მართალი იყო...რომ გაბრაზების სრული

ნათელიბნელში ნაწილი 24

— ხედავ, კაცო? — გადასძახა ბებიამ სამზარეულოდან. — სტუმარი მოგვივიდა, შენ კი ისე დახვდი, თითქოს სისხლის ამღები ყოფილიყოს. — სტუმარი სტუმარია, — მოკლედ ჩაიდუდუნა პაპამ. — მაგრამ ეს ვაჟი ქალაქური წესით ვერ გაძლებს აქა. ხვალ ვნახოთ, დილის ყინვაზე რას

შვიდი ჭამი 1

ამბობენ, რომ ყველაზე დიდი ისტორიები სიმშვიდეში იბადება, მაგრამ ჩვენი ამბავი სულ სხვაგვარი იყო. ის არ ჰგავდა დილის ნამიან ბალახზე ფეხშიშველ სიარულს ან მზის პირველ სხივს. ჩვენი დასაწყისი უფრო დამსხვრეული შუშების ხმას, გვიან ღამით აჩქარებულ პულსს და იმ

მებაღე - თავი 24

პერანგი სისხლით ჰქონდა დასვრილი - არა ლაქებით, არამედ თითქმის მთლიანად. ხელებიც იგივე მდგომარეობაში ჰქონდა. დათოს გულში რაღაც მძიმედ დაეშვა. მიუახლოვდა თუ არა მხარზე ხელი დაადო. -რა მოხდა? იოანემ ნელა ასწია თავი. მისი თვალები… უცნაური იყო. არ იყო

ნათელიბნელში ნაწილი 22-23

— არა, ეს როგორ... რანაირად? ნუთუ მართლა ხდება ეს ჩემს თავს? — ეკითხებოდა საკუთარ თავს, უჭირდა იმის დაჯერება, რასაც ხესავდა, მას სჭირდებოდა მტკიცებულება, რომ ერწმუნა და მიიღო კიდეც. — კიდევ ეჭვი გეპარება ჩემს არსებობაში, ლუკა? შენ მიხმე და მეც