სიძულვილიდან სიყვარულამდე (თავი 1)

კარებთაან ჩავიკეცე არაფრის თავი არ მქონდა მე ყოველთვის მეგონა რო მშობლების საყვარელი შვილი ვიყავი და დღეს ბიზნესის ვალში მცვლიან და მათხოვებენ გავტყდი როცა მითხრეს იმაას მივყვებოდი ცოლად ვისაც არც ვიცნობდი უბრალოდ ამ მომენტში გაჩუმება ვამჯობინე

ელეონორა (თავი l)

გალერეაში შამპანურის ჭიქების წკრიალი და ხელოვნებაზე ამაყად მოსაუბრე ადამიანების ხმაური იდგა. კედლებზე ნიკოს ტილოები ეკიდა — მძიმე, მუქი ფერებით შესრულებული ნამუშევრები, რომლებიც მის ხასიათს ზუსტად ირეკლავდა. თავად 39 წლის, ოდნავ ჭაღარაშერეული თმითა

ჩვენი არჩევანი (თავი 1)

აბურდული გრძელი თმით საწოლზე ბუდას პოზიციაში ზის გოგო,ცალ ხელში ყავით სავსე ფინჯანი უკავია,კალთაში ლეპტოპი უდევს,მის ლამაზ სახეს ეკრანიდან წამოსული მკრთალი სინათლე ანათებს. ლეპტოპი ჩართული იყო აპლიკაციაში „Two Voices“. Incoming Call – Unknown.

სამიზნეა ნიცა ანჯაფარიძე //სრულად//

ნიცას მკლავებში მოქცეული მეორედ დაიბადა და ყველაფერი შეიცვალა...ღმერთო როგორ ძალიან უყვარდა ბაბლუანს ანჯაფარიძეების ქალი...იმდენად ძალიან,რომ საკუთარი თავისთვისაც არ ემეტებოდა...ეშინოდა მისი შეხების,რომ არ დაეფრთხო...ეშინოდა მისი დაკარგვის,თუმცა ეს

ბედის ირონია 6 თავი

-დედა! -არ ვიცი როცა მოვა, თვითონ მას ჰკითხე! -სიმართლე მითხარი, მოსვლა არ უნდა თუ შენ არ მიეცი უფლება რომ მოსულიყო?! - ... -დედა! - ... -კარგი. მნიშვნელობა არ აქვს. შენ ის მითხარი ვაჩე როგორაა? ხომ კარგადაა? -კარგადაა! -მარიამი? -აქ მარიამზე

შავი გედი (სრულად)

-ვაიმეე, გააჩერეთ მანქანა!.. - შეჰკივლა ორმოცდაათიოდე წლის ჭაღარა ქალბატონმა აღელვებული ხმით. -რას აკეთებს, კაცო?! - სათვალე მოიხსნა იქვე მდგომმა კაცმა. -არ აპირებს გაჩერებას?! - გადასჩურჩულა ახალგაზრდა ქალმა გვერდით მდგომ მეგობარს.

უიმედონი (IV თავი)

-საყვარელი სანახავი ხარ, როცა გობლინივით მირბიხარ სიჩქარეში. თვალები ლამის დამეხუჭა როცა თმაზე სულ ოდნავ ჩამომისვა ხელი და ჩემზე მაღალმა ნიკაპზე ცერი ამომდო მისთვის რომ ამეხედა. მოჩვენებითი ბრაზით შევჭმუხნე წარბები.

ნაცრისფერი ქალაქის სითბო(Vll თავი, დასასრული)

დამიანე და კირა – პროფესიული ტანდემი მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა: დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე.

წარსული არ გვტოვებს (V თავი) +18

დარჩა მხოლოდ სიჩუმი და ელენე,იმ დიდი სიცარიელის ნაწილიად, რასაც ახლა გრძნობდა და პირველად მიხვდა,რომ ზოგჯერ ყველაზე მძიმე ხმა სწორედ ჩუმად დახურული კარისაა. იგრძნო ჟამი დასასრულისაა…. დაჩი რომ გავიდა ჩუმათ ამოიჩურჩულა - მიყვარხარ…

ნაცრისფერი ქალაქის სითბო (Vl თავი)

პაბიდან გამოსულებს ედინბურგის დეკემბრის სუსხი შემოეგებათ. ქალაქი უცნაურად დაყუჩებულიყო, თითქოს რაღაც ჯადოსნობის მოლოდინში სუნთქვას იკავებდა. დამიანემ მანქანის გასაღები ამოიღო, მაგრამ კირამ შეაჩერა. — „არ გინდა... მოდი, ფეხით წავიდეთ,“ — თქვა მან და