დათო გვარამია - (უ)შენობა

გთხოვ მაპატიო ყველა ცდუნება,ყველა უშენო წამი ამ ქვეყნად,ზოგჯერ ყველანი ერთად ვურევთ და არ იფიქრო რომ გრძნობა განელდა.ის ისევ ისე დარბის ჩემს სულში,და ახლა უკვე როგორც არასდროს,ძლიერდბა

ღმერთი სიყვარული არს ( II ნაწილი)

-ბარბარე,ადექი,გიჟია ეს კაცი.სხვასთან წავიდეთ.ამ სიტყვების მერე არცერთი სიტყვა არ გამიგია.მუდმივად ერთი და იმავე ხმა ”ბარბარე,ვწუხვარ....”, ”ბარბარე,ვწუხვარ...”ვათომ გაყინული ხელები ჩემს

ციტატები

ზოგჯერ მეჩვენება, რომ არავის ესმის ჩემი... ვიცი და გაცნობიერებული მაქვს, არ ვარ ადვილად გასაგები და წასაკითხი ტიპი, არც არასდროს ვიყავი.. ბავშვობიდან გულდახურული ვიყავი, ერთი შეხედვით ცივიც კი ვჩანდი..

მიყვარხარ!.....(თავი 2)

-კარგი-ვუთხარი და ხმაააღარ ამომიღია,ჩამეძინა და შესაბამისადგზაში რამდენ ხანს ვიყავით არვიცი როდესაც გამეღვიძა უკვე ლოგინზე ვიწექი ალბათ ნიკამ გადმომიყვანა მანქანიდან და დამაწვინა თვითონ ოთახში

სიყვარული უფასოდ (პირველი თავი)

ჩემი ოჯახი სამი წლის წინ დაბრუნდა საქართველოში ზოგჯერ მინდება ამერიკიდან საქართველოში ჩასვლა და ვფიქრობ ჩემთვის და რომ ჩავიდე? ასე ხდება კვირაში რამდენჯერმე, და დადგება ეს დრო ამ კვირაში.

საუკუნო სიყვარული.თავი 3.

-ვფიქრობ,გუშინ ამ დროს ყველა ჩვენგანი ბედნიერების მწვერვალზე ვიდექით,დღეს დილით კი ყველა ერთად ჩამოვსრიალდით იმ მწვერვალიდან და მიკვირს,ასე უცებ როგორ გაქრა მათი სიყვარული,რატომ დაიმსხვრა ეს ბედნიერი სარკე.

ვუსმენ ქარის ზუზუნს კვლავ სიმღერის ფონზე

ვუსმენ ქარის ზუზუნს წვიმის წვეთის ხმაზე და ვგრძნობ,როგორ სუნთქავ,რომ მეხები თმაზე ვახელ ნაზად თვალებს,ბედნიერი გელი შემრჩა წვიმა,სიო და ქუჩები ბნელი...

შავი ჩარჩო

არსებობს მრავალგვარი ამბავი: ზოგს ცხელი შოკოლადის სურნელი უდის , ზოგსაც ფრანგული სუნამოსი. ჩვენი ამბავი კი, რომელიც ჯერ არ შექმნილა, წითელი ღვინოსავით მათრობელა და რომანტიულია.

ისევ მარტო ვარ...

და აწ გარდასულს მხოლოდ ღმერთი გამოიძიებს.. მე კი აჩრდილთა სამყაროში ჩავიკარგები, ვიცი, დრო მოვა.. ბევრი იტყვის, შური ვიძიე, მარტოობით და ღალატით რომ დაიტანჯები..

ვიცეკვოთ ვალსი, თანაც შიშვლებმა

თვალებშივე ჩანდა მისი უხამსი ფიქრები, რომ გაშიშვლებდა და შიშველთან ცეკვავდა ვალსს. მოძრაობაში კი იგრძნობოდა მისი ზრახვები, ხელს რომ შეგახებდა ნელა აყვებოდა მთელ ტანს.